Home



Ο Μάνος Λοΐζος και ο Μανώλης Ρασούλης μας είχαν χαρίσει αυτό το διαμάντι:
Τίποτα δεν πάει χαμένο
στη χαμένη σου ζωή,
τ’ όνειρό σου ανασταίνω
και το κάθε σου “γιατί”.

“Τίποτα δεν πάει χαμένο” γράφει πάνω η σακκούλα της ανακύκλωσης πλαστικών, γυάλινων και μεταλλικών συσκευασιών.
Μεγάλη η έμπνευση του τμήματος promotion που έφτιαξε τις σακκούλες. Που καιρός για τέτοιες ευαισθησίες, ό,τι βρεθεί μπροστά μας… έτσι;
Προφανώς, όλα ανακυκλώνονται μέχρι να ξεφτίσει η σημασία τους.
Σε ένα κόσμο που μαστίζεται από κάθε είδους ένδεια, η ανακύκλωση είναι μια λύση.
Τίποτα δεν πάει χαμένο…
Τα κλεμμένα του χρηματιστηρίου δεν πήγαν χαμένα. Τα καρπώθηκαν οι νταβατζήδες.
Ο ιδρώτας των συνταξιούχων δεν πήγε χαμένος. Θα πεθάνουν φτωχοί και αξιοπρεπείς.
Οι εργατικές διεκδικήσεις δεν πήγαν χαμένες. Είμαστε επιτέλους ελεύθεροι να δουλεύουμε από 60 ώρες (και πάνω) τη βδομάδα.
Οι φεμινιστικοί αγώνες και οι αγώνες για ισοτιμία της γυναίκας δεν πήγαν χαμένοι. Οι γυναίκες είναι οι νέοι “άντρες”.
Οι κινητοποιήσεις ενάντια στα νέα μέτρα εξαθλίωσης που εξήγγειλε η κυβέρνηση δεν θα πάνε χαμένες.
Θα βρούν τη θέση τους στα βραδινά δελτία ειδήσεων.
Οι αγώνες για ελευθερία, ανεξαρτησία και οι αγώνες της εθνικής αντίστασης δεν πήγαν χαμένοι. Αυτά τα ματοβαμμένα χώματα θα κατοικηθούν από τους νέους εποίκους που μας φέρανε εδώ για να μας υπηρετούν.
“Στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι” λέει το σύνθημα στον τοίχο. Πολύ εύστοχο, με την διαφορά πως οι ξένοι είναι φθηνότεροι και προθυμότεροι, κι εμείς ζούμε στον κόσμο μας, στον οποίο ακόμα (;) υπάρχουν εργατικά κεκτημένα. Μόνο με τις φιλότιμες προσπάθειες της “εκσυγχρονιστικής” κυβέρνησης θα συγχρονιστούμε κι εμείς με τα τριτοκοσμικά ημερομίσθια και θα αφήσουμε τις “παράλογες διεκδικήσεις” μας για τις επόμενες γενιές στο άγνωστο μέλλον.
Έτσι θα είμαστε όλοι ισότιμοι πολίτες-δούλοι του “κόσμου”, ξένοι μεταξύ ξένων.
Η εθνική ταυτότητα δεν εξυπηρετεί πια τα νέα σχέδια των αφεντικών, και έτσι οι ψευτοδιανοούμενοι και οι αριστεριστές πυρετωδώς επιτελούν το αγαθό έργο τους. Αυτό της αποεθνοποίησης, από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο. Με όμορφα βιβλιαράκια χωρίς αγώνες και κυρίως, χωρίς αγωνιστές.
Πως οραματίζονται άραγε μια κοινωνία χωρίς έθνη οι λαμπροί αυτοί συμπολίτες μας;
Πάνω στην λυσσαλέα μέθη τους, του αφελληνισμού, αδυνατούν άραγε να κατανοήσουν πως οδεύουμε στην δημιουργία ενός ακόμη πιο καταπιεστικού υπερκράτους;
Εχθρός τους λοιπόν, και το έθνος και η ελευθερία.
Οι πραγματικοί ρατσιστές εμφανίζονται σαν ανθρωπιστές.
Αφού για τα αφεντικά ο άνθρωπος είναι αναλώσιμος και ανακυκλώσιμος, αν είναι και ξένος μεταξύ ξένων, ακόμα καλύτερα.
Καλή του τύχη του πολίτη του κόσμου, ξένος μεταξύ ξένων θα είναι, και για πολλούς αιώνες ακόμα…
Πρώτα φτιάχνεις τον Άνθρωπο, και μετά διαλύεις τα σύνορα, και όχι το αντίστροφο.
Πλαστά ιδανικά κοσμοπολιτισμού, και στο βάθος μεσαιωνική υποδούλωση.
Οι συνειδήσεις μας δεν χάθηκαν. Αγοράστηκαν φθηνά.
Με καταναλωτικά αγαθά για όλους μας, περίοπτες θέσεις, ματαιοδοξία, εξουσία, άγριο ανταγωνισμό, διάσπαση και αποξένωση ακόμα και μεταξύ μας.
Η διάσπαση είναι το μεγαλύτερο όπλο τους, το πιο αποτελεσματικό. Ξένοι μεταξύ ξένων.
Οι ελπίδες μας δεν πηγαίνουν τελείως χαμένες. Μας δίνουν παρηγοριά. Κάποτε, ίσως…
Κάποτε, και αφού αφήσουμε πρώτα να ισοπεδωθούν τα πάντα…
Ελπίδες που ανακυκλώθηκαν σε χιλιάδες λογίδρια γεμάτα πλαστές υποσχέσεις.
Και θα ανακυκλώνονται… Και οι ψεύτικες ελπίδες θα συντηρούνται…
Γιατί αν ο άνθρωπος ποτέ καταλάβει πως πραγματικά δεν έχει ελπίδα, τότε μόνο θα αγριέψει…





Aπό την ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ξεδιπλώνεται η ύπουλη εκλογίκευση της “ανάγκης” να εισάγουμε 56 εκατομμύρια μετανάστες μέχρι το 2050.

Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας στην Ευρώπη παρουσιάζεται σαν ένα άλυτο πρόβλημα, ενώ η λύση της εισαγωγής 56 εκατομμυρίων μεταναστών με “μπλέ κάρτα” πολύ εφικτή.
H διπλή γλώσσα (doublespeak), με την “ανησυχία” για το δημογραφικό της Ευρώπης να μπερδεύεται με την “ανησυχία” για το παγκόσμιο δημογραφικό, δηλαδή τον υπόλοιπο κόσμο στον οποίο υπάρχει το ακριβώς αντίθετο “πρόβλημα”, της υπεργεννητικότητας και του υπερπληθυσμού, το οποίο επίσης με την σειρά του απασχολεί πολύ σοβαρά τους μεγιστάνες συνεχιστές της ευγονικής και της μελλοντικής παγκόσμιας γενοκτονίας, που θεωρούν χρέος τους αλλά και καθήκον τους να το λύσουν άμεσα.

Την στιγμή που τα πρότυπα που προωθούνται συστηματικά από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης, από το Χόλιγουντ του εξαμερικανισμού των πάντων, από τα δογματικά φιλο-ηδονιστικά περιοδικά, και ένα ολόκληρο στημένο σύστημα που είναι ενάντια στην οικογένεια, ενθαρρύνοντας κάθε είδους εφήμερη ή και ομοφυλοφιλική “έκφραση”, τον υπερκαταναλωτισμό, και την εγωιστική θεώρηση της ζωής, του τύπου: “ένα παιδί θα μου στερήσει την δυνατότητα να ζήσω αρκετές εμπειρίες και να καταναλώσω όσο θα ήθελα”, ξαφνικά απορούν και πέφτουν απ’ τα σύννεφα, όταν ο σκοπός ύπαρξης και προώθησης όλων αυτών των παραπάνω τάσεων και εμφυτευμένων “κοσμοθεωρήσεων” ήταν εξαρχής η δια της μόδας επιβολή της υπογεννητικότητας, σαν μέθοδο ελάττωσης του πληθυσμού, δηλαδή population control.

Την στιγμή που καταργούν τα ωράρια, μια θεμελιώδης κατάκτηση των εργαζομένων και δεν ανοίγει μύτη, και συγχρόνως μειώνονται οι μισθοί, και αναγκάζουν τους άνδρες αλλά και τις γυναίκες να δουλεύουν κυριολεκτικά όλη τη μέρα, για να βοηθήσουν τον υπερπλουτισμό του κεφαλαίου που “κινδυνεύει” να πτωχεύσει από την “ανταγωνιστική” παγκοσμιοποιημένη οικονομία, τώρα έρχεται και η απορία γιατί δεν κάνουν αρκετά παιδιά οι νέοι της Ευρώπης.

Και πάνω στην μεγάλη τους αγωνία, οι δυνάστες της Ευρώπης, έχουν βρεί τη λύση.
Και ενώ συνεχίζουν να καταπιέζουν τους εργαζόμενους με άψογο μεσαιωνικό ύφος, αναγγέλουν επίσης μεσαιωνικά κατασταλτικά μέσα για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης.
Παράλληλα, μας προτρέπουν “να σταματήσουμε να φερνόμαστε στους λαθρομετανάστες σαν να είναι εγκληματίες”.
Η έγκριση όμως της νέας οδηγίας, “για την επιστροφή των λαθρομεταναστών” , εκτός βέβαια του ότι θεσμοθετεί την φανερή πρόθεσή τους να διώχνουν αρκετούς ανεκπαίδευτους λαθρομετανάστες για να φέρνουν ακόμη περισσότερους και πιο εξειδικευμένους δούλους-μετανάστες της μπλέ κάρτας στη θέση τους, είναι συγχρόνως και ένα πολύ βολικό πρόσχημα για την επιβολή αστυνομικού κράτους πανευρωπαϊκά.

Κάποια στιγμή βέβαια, όταν “μοιραία” η κατάσταση θα κηρυχθεί “ανεξέλεγκτη”, τα συμβατικά μέσα ελέγχου θα κριθούν “ανεπαρκή”, θα “αναγκαστούν” να εφαρμόσουν προηγμένα συστήματα βιομετρικής και ίσως… ίσως και το υπέροχο verichip . Βιομετρικό έλεγχο, που εντελώς συμπτωματικά έχει προαναγγείλει και ο Μπους, για να ξέρουμε ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει, και που βρίσκεται ο καθένας ανα πάσα στιγμή. Είπατε κάτι για την υπογεννητικότητα; Μα ναι, είναι φανερό σε όλους μας πως οι λύσεις είναι απόλυτα σαφείς. Σαφέστατες.
Y (23-07-08)

.

.

Δημογραφικό το έλλειμμα της Ευρώπης: ζητούνται παιδιά!
Aπό την ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου


Η Ευρώπη έχει ανάγκη από μωρά

Ποια είναι η νέα μάστιγα του αιώνα μας; Η υπογεννητικότητα, που θέτει σε κίνδυνο την αγορά εργασίας, αλλά και τα συστήματα τόσο κοινωνικής πρόνοιας όσο και συνταξιοδότησης. Αποτέλεσμα; Το γνωστό δημογραφικό πρόβλημα: ο ευρωπαϊκός πληθυσμός μειώνεται σταθερά. Τι κάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση για το πρόβλημα αυτό; Θα μπορούσε η μετανάστευση να δώσει τη λύση; Διαβάστε το σχετικό φάκελό μας!

Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους: για να ανανεωθεί ομαλά ο πληθυσμός της γης, κάθε γυναίκα θα πρέπει να κάνει 2,1 παιδιά. Στην Ευρώπη όμως, το ποσοστό αυτό είναι μόλις 1,52. Εξ ου και το δημογραφικό έλλειμμα, καθώς ο αριθμός των θανάτων ξεπερνά τον αριθμό των γεννήσεων.

Το πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να επιλυθεί με τρεις τρόπους: τη μετανάστευση, τη συνταξιοδότηση σε μεγαλύτερη ηλικία και νέες πολιτικές ενίσχυσης της αναπαραγωγής. Διαβάστε τι προτείνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.


Δημογραφικό και όχι δημοκρατικό το έλλειμμα της Ευρώπης


Μια Ευρώπη που αριθμεί περισσότερους
θανάτους από γεννήσεις

Η Ευρώπη από πολλές σκοπιές είναι ισχυρή. Οι πρόσφατες διευρύνσεις και η οικονομική ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνέβαλε στην ειρήνη και την ευημερία όλης της ευρωπαϊκής επικράτειας. Η θέση της Ευρώπης στη διεθνή σκηνή είναι επίσης αξιοσημείωτη. Παρ’όλο πάντως που δεν μπορούμε να μιλάμε σήμερα για δημοκρατικό έλλειμμα, η Ευρώπη γηράσκει… Το δημογραφικό έλλειμμα είναι πλέον εμφανές.

Το 1950 υπήρχαν στον πλανήτη μας 2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, ενώ σήμερα υπάρχουν 6,6 δισεκατομμύρια. Πριν από έναν αιώνα, η Ευρώπη αντιπροσώπευε το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή ήταν τρεις φορές μεγαλύτερη από ό,τι περιμέναμε να είναι το 2050! Σήμερα όμως υπολογίζεται ότι το 2050 η Ευρώπη θα αντιπροσωπεύει μόλις το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού! Από την άλλη, οι υποανάπτυκτες χώρες, που είναι υπεύθυνες για το 95% της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού, παρουσιάζουν αύξηση των πληθυσμών τους…Το δημογραφικό έλλειμμα κάνει σιγά σιγά την εμφάνισή του…

Τέλος εποχής για το baby boom!

Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους: για να ανανεωθεί ομαλά ο πληθυσμός της γης, κάθε γυναίκα θα πρέπει να κάνει 2,1 παιδιά. Στην Ευρώπη όμως, το ποσοστό αυτό είναι μόλις 1,52. Εξ ου και το δημογραφικό έλλειμμα, καθώς ο αριθμός των θανάτων ξεπερνά τον αριθμό των γεννήσεων.

Μετά από την αύξηση των γεννήσεων (το γνωστό “baby boom”), που ακολούθησε το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η γονιμότητα έχει αρχίσει να χάνει έδαφος. Τώρα που οι baby boomers αρχίζουν να συνταξιοδοτούνται, ο αριθμός των ηλικιωμένων που πρέπει να χρηματοδοτηθεί από το εργατικό δυναμικό της χώρας αυξάνεται όλο και περισσότερο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση γηροκομείο το 2050;

Η μέση ηλικία ενός πολίτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι σήμερα 39. Το 2050, θα είναι 49, ενώ οι ογδοντάχρονοι θα αποτελούν το 11,4% του πληθυσμού της Ευρώπης. Το προσδόκιμο ζωής θα αυξηθεί κατά έξι χρόνια για τους άνδρες και κατά πέντε χρόνια για τις γυναίκες.

Το ότι θα ζούμε όμως περισσότερο συνεπάγεται περισσότερη ιατρική περίθαλψη των ηλικιωμένων, με άλλα λόγια μεγαλύτερες δαπάνες υγείας, κάτι που θα έχει συνέπειες για τη χρηματοδότηση της εθνικής αλληλεγγύης και των συντάξεων. Αναμένεται μάλιστα ότι μεταξύ του 2031 και του 2050, το ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μειωθεί κατά 1,2%.

Τι μπορεί να γίνει για το δημογραφικό έλλειμμα;

Το δημογραφικό έλλειμμα θα μπορούσε να επιλυθεί με τρεις τρόπους: τη μετανάστευση, τη συνταξιοδότηση σε μεγαλύτερη ηλικία και νέες πολιτικές ενίσχυσης της αναπαραγωγής.

Ωστόσο, δεν είναι σίγουρο ότι οι λύσεις αυτές μπορούν να επιφέρουν καρπούς. Άλλωστε, και οι μετανάστες γηράσκουν. Χωρίς να ξεχνάμε ότι η παράταση της συνταξιοδότησης βρίσκει συχνά αντίθετη την κοινή γνώμη. Θα πρέπει επομένως να βρεθεί τρόπος να γεννούν οι γυναίκες περισσότερα παιδιά, χωρίς όμως να είναι υποχρεωμένες να μένουν στο σπίτι.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψάχνει για λύσεις

Αν και οι ευρωβουλευτές δεν έχουν βρει ακόμη το ελιξίριο νεότητας, συντάσσουν κατά καιρούς πολλές εκθέσεις που συμβάλλουν στην αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος. Ενδεικτικά αναφέρουμε την (εγκεκριμένη από την κοινοβουλευτική επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών) έκθεση της Lilli Gruber από τη Σοσιαλιστική Ομάδα, που τάσσεται υπέρ της καθιέρωσης μιας “ευρωπαϊκής μπλε κάρτας” για την ελεύθερη κυκλοφορία “εγκεφάλων” από τρίτες χώρες στην επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ποιος φοβάται τα παιδιά στην Ευρώπη;


1,29 παιδί ανά γυναίκα στην Ελλάδα

Η ανεπάρκεια των τροφίμων και η παιδική θνησιμότητα ήταν κατεξοχήν τα δύο βασικά στοιχεία που καθόριζαν τον παγκόσμιο πληθυσμό. Ωστόσο, παρά τον αυξανόμενο πλούτο, τα σημαντικά επιτεύγματα της ιατρικής και τη δεδηλωμένη επιθυμία των Ευρωπαίων να κάνουν περισσότερα παιδιά, ο πληθυσμός της Ευρώπης εξακολουθεί να μειώνεται… Τι χρειάζεται για να βελτιωθεί η σημερινή κατάσταση; Αλλαγή νοοτροπίας και οικογενειακών προτύπων; Η Ευρωπαϊκή Ένωση ψάχνει να βρει λύσεις.

Τα ποσοστά γεννητικότητας στην Ευρώπη δεν είναι ικανοποιητικά. Ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση των είκοσι πέντε κρατών μελών (πριν δηλαδή από την ένταξη της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας) ήταν το 2005 1,55 (παιδί/ανά γυναίκα) στα “παλαιά” κράτη μέλη και 1,25 στις χώρες που εντάχθηκαν στην Ένωση το 2004.

Σύμφωνα με στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, τα υψηλότερα ποσοστά παρατηρούνται στην Ιρλανδία (1,99), τη Γαλλία (1,90) και τη Φιλανδία (1,80), ενώ τα χαμηλότερα στη Σλοβενία (1,22), την Τσεχική Δημοκρατία (1,23), την Πολωνία (1,23) και τη Σλοβακία (1,25). Στην Ελλάδα το ποσοστό είναι επίσης αρκετά χαμηλό (1,29).

Το γεγονός αυτό είναι ανησυχητικό, δεδομένου ότι, αν το ποσοστό αυτό πέσει από το 1,5 στο 1,3, ο πληθυσμός της Ευρώπης θα μειωθεί στο ένα τέταρτο σε 100 χρόνια.

Λόγοι: μεγάλο το κόστος, σπουδές των γυναικών, αύξηση των διαζυγίων

Οι λόγοι για τη συνεχή μείωση των γεννήσεων είναι πολλοί: το αυξημένο κόστος ζωής, η δυσκολία των εργαζόμενων μητέρων να βρουν μια ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και ιδιωτικής ζωής, η μείωση των γάμων και η αύξηση των διαζυγίων, η αντισύλληψη, οι νέες μορφές οικογενειών (ομοφυλοφίλων, ανύπαντρων γυναικών, κλπ), η εγκυμοσύνη που έρχεται σε μεγάλη ηλικία, κ.ά.

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2004, οι γυναίκες θέλουν γενικά να κάνουν περισσότερα παιδιά από όσα έχουν, αλλά δεν το κάνουν λόγω του αυξημένου κόστους που συνεπάγεται ένα επιπλέον παιδί και των ανησυχιών τους για το μέλλον των παιδιών τους.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προωθεί τη γεννητικότητα

Οι ευρωβουλευτές έχουν επανειλημμένα προσπαθήσει να βελτιώσουν την κατάσταση, κυρίως μέσω σχετικών εκθέσεων.

Για παράδειγμα, η έκθεση της Μαρίας Παναγιωτοπούλου-Κασσιώτου (από την Ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των Ευρωπαίων Δημοκρατών) εγκρίθηκε κατά τη διάρκεια της Συνόδου Ολομέλειας του Ιουνίου του 2007. Προκειμένου να μπορέσουν οι μητέρες που σπουδάζουν ακόμη να πετύχουν μια ισορροπία μεταξύ οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής, η εισηγήτρια της έκθεσης πρότεινε διάφορα μέτρα (χορήγηση δανείων, διευκόλυνση της στέγασης, βελτίωση της πρόσβασης σε υπηρεσίες πρόνοιας, κ.ά) για φοιτητές και φοιτήτριες που έχουν οικογένεια.

Άλλωστε, το μερίδιο των φοιτητών-γονέων είναι αρκετά χαμηλό σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ιρλανδία που αριθμεί 11,3% φοιτητών που έχουν παιδιά, 10,8% η Αυστρία, 10,7% η Λετονία και 8% η Φινλανδία.

Μια άλλη έκθεση, της Γαλλίδας Françoise Castex από τη Σοσιαλιστική Ομάδα, προτείνει τη βελτίωση των δημοσίων πολιτικών, τη δημιουργία των κατάλληλων προϋποθέσεων για τις ανύπαντρες μητέρες και την προώθηση της γονικής άδειας. Η έκθεση αυτή εγκρίθηκε τον Φεβρουάριο του 2008.

Μια… έξωθεν λύση στο δημογραφικό έλλειμμα;


Ζητούνται 56 εκατομμύρια μετανάστες μέχρι το 2050

Τα τελευταία εξήντα χρόνια πολλά ευρωπαϊκά κράτη έχουν δεχθεί στους κόλπους τους πλήθος μεταναστών και προσφύγων, που στρέφονται προς την Ευρωπαϊκή Ένωση με την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο. Παράλληλα, ο πληθυσμός της Ευρώπης μειώνεται σταθερά με τα χρόνια. Θα μπορούσε η αύξηση των μεταναστών να μειώσει το δημογραφικό έλλειμμα; Αυτό φαίνεται πάντως να υποστηρίζουν όλο και περισσότεροι πολιτικοί και ακαδημαϊκοί.

Την περίοδο 2004-2005, οι μετανάστες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έφτασαν για πρώτη φορά τα δύο εκατομμύρια. Μάλιστα, τα δύο τρίτα των ατόμων αυτών εμφανίστηκαν στην Ιταλία και την Ισπανία. Σήμερα μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι το 3,7% του πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27 κρατών μελών αποτελείται από μη Ευρωπαίους υπηκόους.

Η Francoise Castex, μέλος της Σοσιαλιστικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είναι εισηγήτρια έκθεσης που εγκρίθηκε κατά τη διάρκεια της Συνόδου Ολομέλειας του Φεβρουαρίου. Με την έκθεση αυτή η Γαλλίδα ευρωβουλευτής υποστηρίζει ότι η μετανάστευση αποτελεί θετικό στοιχείο για το δημογραφικό μέλλον της Ευρώπης.

Μόνο 4 στους 10 Ευρωπαίους αναγνωρίζουν την προσφορά των μεταναστών

Υπολογίζεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 κρατών μελών χρειάζεται περίπου 56 εκατομμύρια εργαζόμενων μεταναστών μέχρι το 2050 προκειμένου να καταπολεμηθεί η μείωση του εργατικού δυναμικού της. Ανησυχίες όμως φαίνεται να προκαλεί το γεγονός ότι, αν και υπάρχουν σήμερα πολλοί μετανάστες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εξακολουθεί να είναι προβληματική η ενσωμάτωση αυτών στο κοινωνικό σύνολο.

Σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, η μετανάστευση εκλαμβάνεται συχνά ως κάτι το αρνητικό από τους πολίτες της εκάστοτε ευρωπαϊκής χώρας. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μόνο 4 στους 10 Ευρωπαίους έχουν την αίσθηση ότι οι μετανάστες προσφέρουν κάτι στη χώρα τους.

Γι’αυτό το λόγο, η κα Castex προτείνει τη χάραξη μιας κοινοτικής πολιτικής που θα καταπολεμά την ξενοφοβία που σημειώνεται κατά καιρούς στις διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Λύση η μπλε κάρτα, αντίστοιχη της αμερικάνικης πράσινης κάρτας;

Για την προσέλκυση περισσότερων μεταναστών, ο Ευρωπαίος Επίτροπος Franco Frattini -που είναι αρμόδιος για θέματα που άπτονται της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της ασφάλειας- προτείνει τη δημιουργία μιας μπλε κάρτας, η οποία θα δίνει σε μετανάστες το δικαίωμα να εργαστούν σε κάποιο από τα κράτη μέλη της Ένωσης, σε πρώτη φάση για δύο χρόνια. Μετά από αυτή την περίοδο, ο εν λόγω μετανάστης θα μπορεί υπό ορισμένες προϋποθέσεις να εργαστεί σε κάποιο άλλο κράτος μέλος, κάτι που σήμερα δεν γίνεται εύκολα.

Η ευρωβουλευτής Lilli Gruber από τη Σοσιαλιστική Ομάδα (με τη σχετική έκθεσή της για τη νόμιμη μετανάστευση) πιστεύει επίσης ότι η μπλε κάρτα αποτελεί “ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αν και παραμένει μικρό”. Κατά τη γνώμη της Ιταλίδας πολιτικού, η Ευρώπη θα πρέπει να ανοίξει τις πόρτες της, καθώς της λείπει εξειδικευμένο προσωπικό σε ορισμένους τομείς, το οποίο θα μπορούσε να βοηθήσει και στην καταπολέμηση του δημογραφικού ελλείμματος.

Να σημειωθεί ότι η Ιρλανδία και η Ισπανία σημείωσαν σημαντική ανάπτυξη κατά την περίοδο 1999-2005, κάτι που δεν θα είχε συμβεί χωρίς την απορρόφηση ενός μεγάλου αριθμού μεταναστών.

Όσον αφορά την παράνομη μετανάστευση (που υπολογίζεται στα 4,5-8 εκατομμύρια σήμερα), ο Ισπανός ευρωβουλευτής Javier Moreno Sánchez (από τη Σοσιαλιστική Ομάδα) παροτρύνει σε σχετική κοινοβουλευτική έκθεσή του να μη συμπεριφερόμαστε στους λαθρομετανάστες σαν να είναι εγκληματίες…. Ας σκεφτούμε καλύτερα ότι συντελούν στην καταπολέμηση του δημογραφικού προβλήματος της Ευρώπης!

Η ευρωβουλευτής Françoise Castex μιλά για τη “δημογραφική πρόκληση”


Castex: Η κατάρτιση των εργαζομένων
μπορεί να βοηθήσει το δημογραφικό

Με τον καιρό η Ευρώπη φαίνεται να γίνεται όλο και πιο γκρίζα. Κι αυτό γιατί οι γυναίκες στην Ευρώπη έχουν όλο και λιγότερα παιδιά, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της γης να μειώνεται σταθερά. Υπολογίζεται μάλιστα ότι το 2050 ο μέσος όρος ηλικίας θα είναι τα 49 χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μιλήσαμε για το δημογραφικό πρόβλημα με την Françoise Castex, Γαλλίδα ευρωβουλευτή από τη Σοσιαλιστική Ομάδα που έχει συντάξει έκθεση σχετικά με το δημογραφικό μέλλον της Ευρώπης.

Κα Castex, οι δημογραφικές προβλέψεις είναι ανησυχητικές για την Ευρώπη. Πιστεύετε ότι παραείναι αργά για να δράσουμε;

Πρόκειται για υποθέσεις προς το παρόν. Τα στατιστικά στοιχεία που έχουμε σήμερα δείχνουν ότι μέχρι το 2050, ο μέσος όρος ηλικίας θα περάσει από τα 39 στα 49 χρόνια. Έτσι, θα μειωθεί ο αριθμός των ατόμων σε θέση να εργαστούν, αλλά και θα αυξηθεί ο αριθμός των (ηλικιωμένων) ατόμων που χρειάζονται ιατρική περίθαλψη. Όλα αυτά δημιουργούν πρόβλημα για τα οικονομικά, καθώς και τη δυναμική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπάρχουν ωστόσο περιθώρια δράσης, στους τομείς τόσο της απασχόλησης όσο και της γεννητικότητας.

Πώς μπορούν να ενθαρρυνθούν τα ζευγάρια να κάνουν περισσότερα παιδιά;

Σήμερα ο μέσος όρος γεννητικότητας είναι ιδιαίτερα χαμηλός (1,2), επομένως με τις κατάλληλες πολιτικές μπορεί να αυξηθεί το ποσοστό αυτό. Είμαστε μακριά από το σχήμα της πολύτεκνης οικογένειας, καθώς τόσο η οικογένεια όσο και η θέση της γυναίκας αλλάζουν: τον 20ο αιώνα οι γυναίκες άρχισαν να μορφώνονται περισσότερο, αλλά και να χρησιμοποιούν μεθόδους αντισύλληψης. Παράλληλα, η οικονομική αστάθεια και οι φόβοι για το μέλλον φρενάρουν τη γεννητικότητα. Όταν μια γυναίκα είναι άνεργη ή δεν ξέρει πού θα είναι και τι θα κάνει σε 5 ή 10 χρόνια, διστάζει να κάνει παιδιά.

Τι μπορεί να ενθαρρύνει τη γεννητικότητα; Αντίθετα με ό,τι πίστευαν ορισμένα κράτη, όπως η Γερμανία, η εργασία των γυναικών δεν αποτελεί εμπόδιο. Αντίθετα, θα πρέπει να βοηθήσουμε τις γυναίκες να εξισορροπήσουν την επαγγελματική και την οικογενειακή τους ζωή. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να δημιουργήσουν δομές που θα φιλοξενούν τα παιδιά. Οι μελέτες άλλωστε δείχνουν ότι τα ζευγάρια έχουν συνήθως λιγότερα παιδιά από όσα θα ήθελαν. Μπορεί επομένως να σημειωθεί πρόοδος.

Καθώς το εργατικό δυναμικό μειώνεται όλο και περισσότερο, τι θα πρέπει να κάνουμε; Να παρατείνουμε την ενεργή ζωή πέρα από τα 70 έτη ή να επανεξετάσουμε το συνταξιοδοτικό σύστημα;

Η κεντρική ιδέα είναι όντως να παρατείνουμε την ενεργή ζωή και να καθυστερήσουμε την ηλικία συνταξιοδότησης. Σήμερα οι περισσότεροι μισθωτοί αρχίζουν να εργάζονται στην ηλικία των 25-30 ετών και το ποσοστό εργαζομένων αρχίζει να μειώνεται στα 51-52 χρόνια. Πρέπει να δράσουμε έτσι ώστε όλοι να έχουν συμπληρώσει τα 40 χρόνια ενεργής ζωής. Πιστεύω ότι από το 2010 ο στόχος της πλήρους απασχόλησης θα αρχίσει να γίνεται όλο και πιο εφικτός.
Προτείνω στην έκθεσή μου την έννοια των “κύκλων ενεργής ζωής”, που συνεπάγεται μια πραγματική πολιτική κατάρτισης με σχεδιασμό της επαγγελματικής σταδιοδρομίας καθ’όλη τη διάρκεια της ενεργούς ζωής (40 χρόνια).

Αντίθετα, σήμερα πολλές εταιρίες προτιμούν να προσλαμβάνουν νέους και δεν καταρτίζουν επαρκώς τους εργαζομένους τους. Θα πρέπει λοιπόν οι εταιρίες να εντάξουν την κατάρτιση στα έξοδα που προβλέπουν ως επενδύσεις.

Πιστεύετε ότι η μετανάστευση θα μπορούσε να αποτελέσει λύση στο δημογραφικό πρόβλημα;

Τα κράτη μέλη θα πρέπει να πουν “ναι” στη μετανάστευση, καθώς έχουμε ανάγκη από τη μετανάστευση όχι μόνο για το μέλλον αλλά και για το παρελθόν μας -η μετανάστευση είναι μέρος της ιστορίας μας. Θα πρέπει επομένως να αποδεχτούμε τη μετανάστευση.

Δεν αποτελεί όμως λύση το να επιτρέπουμε πχ τη μετανάστευση νοσοκόμων αν έχουμε ανάγκη από νοσοκόμες. Οι άνθρωποι δεν είναι μηχανές: μπορεί για παράδειγμα να ερωτευθούν στη χώρα που θα πάνε να εργαστούν, να μείνουν εκεί και να δημιουργήσουν οικογένεια. Δεν θα πρέπει λοιπόν να εξετάσουμε τη μετανάστευση μόνο με οικονομικά και ποσοτικά κριτήρια. Η μετανάστευση θα μας βοηθήσει να ανανεωθούμε. Ας την αντιμετωπίσουμε λοιπόν με διαύγεια.

Πρόσφατη ακρόαση ζητεί λύσεις για το δημογραφικό


1,5 παιδιά ανά ζευγάρι είναι ο ευρωπαϊκός μέσος όρος

Mια ακρόαση που διοργάνωσε η κοινοβουλευτική επιτροπή Aπασχόλησης στις 28 Μαΐου εστίασε στο δημογραφικό έλλειμμα. Συζητήθηκαν η μετανάστευση ως μέσο εξισορρόπησης της κατάστασης, η αλληλεγγύη μεταξύ των διαφόρων γενεών, η γήρανση και η υγεία. Η ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας αποτέλεσε επίσης ένα άλλο καυτό θέμα της συζήτησης, καθώς θα συνεπάγετο δραματικές αλλαγές στο δημογραφικό πανόραμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

O François Héran, διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Δημογραφικών Mελετών της Γαλλίας (ΙNED) ήταν παρών στην ακρόαση της 28ης Μαΐου, που έφερε κοντά ευρωβουλευτές και ειδικούς, οι οποίοι εστίασαν στο δημογραφικό μέλλον της Ευρώπης.

Θετικές οι πολιτικές με άξονα τα παιδιά

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Héran κατά τη διάρκεια της ακρόασης, “πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι τα κράτη μέλη που σήμερα έχουν τα υψηλότερα ποσοστά γονιμότητας είναι εκείνα τα οποία κατάφεραν να αναπτύξουν πολιτικές που έχουν ως άξονα τα παιδιά και την εξισορρόπηση της οικογενειακής και της επαγγελματικής ζωής” .

O διευθυντής του ΙNED τόνισε επίσης το σημαντικό ρόλο της μετανάστευσης, η οποία συμβάλλει δυναμικά στην ανανέωση και την ενίσχυση του εργατικού δυναμικού. “Xωρίς τη μετανάστευση, πολλές χώρες θα έχαναν τον πληθυσμό τους, καθώς χαρακτηρίζονται από περισσότερους θανάτους απ’ ό,τι γεννήσεις” επεσήμανε ο κ. Héran.

Θα λυθεί το δημογραφικό αν μπει η Tουρκία στην ΕΕ;

Ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής Aπασχόλησης και Kοινωνικών Υποθέσεων Jan Andersson σημείωσε ότι η τάση που επικρατεί σήμερα στην αγορά εργασίας είναι να “αρχίζουμε να εργαζόμαστε αργότερα και να συνταξιοδοτούμαστε νωρίτερα σε σχέση με το παρελθόν”. O Σουηδός ευρωβουλευτής (από τη Σοσιαλιστική Oμάδα) αναρωτήθηκε αν το δημογραφικό έλλειμμα της Ευρώπης θα μπορούσε να μειωθεί με την ενδεχόμενη ένταξη της Tουρκίας στο μέλλον.

Για τον κ. Héran όμως η Τουρκία έχει ένα φυσικό πλεόνασμα πληθυσμού -δηλαδή περισσότερες γεννήσεις από ό,τι θανάτους- αλλά “η αναλογία αυτή έχει μειωτική τάση από τη μια χρονιά στην άλλη”. Kατά τη γνώμη του διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Δημογραφικών Mελετών της Γαλλίας, η ένταξη της Tουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση “θα μπορούσε να αλλάξει το δημογραφικό τοπίο της Ευρώπης” -όπως έγινε πχ με την ένταξη της Ισπανίας το 1986- αλλά όχι μακροπρόθεσμα.

Γηραιότερη αλλά υγιέστερη η Ευρώπη!

Kατά τη διάρκεια της ακρόασης συζητήθηκαν και θέματα που άπτονται της υγείας. H εισηγήτρια έκθεσης σχετικά με το δημογραφικό μέλλον της Ευρώπης Françoise Castex ρώτησε τους συμμετέχοντες για το κόστος που συνεπάγεται ένας πληθυσμός που γηράσκει. H Γαλλίδα ευρωβουλευτής (από τη Σοσιαλιστική Oμάδα) εξέφρασε επίσης την ελπίδα ότι οι Ευρωπαίοι θα ζουν περισσότερο αλλά και θα είναι υγιέστεροι στο μέλλον.

O François Héran δήλωσε ότι σύμφωνα με μελέτες όντως φαίνεται ότι “είμαστε σε καλύτερη φόρμα και κινδυνεύουμε λιγότερο από οποιαδήποτε μορφή αναπηρίας”. “Ωστόσο, οι ηλικιωμένοι θα αυξάνονται συνεχώς και μαζί μ’αυτούς και το κόστος” συμπλήρωσε.

Zητούνται περισσότερα παιδιά!

O Πολωνός ευρωβουλευτής Jan-Tadeusz Masiel (από την Oμάδα “΄Ενωση για την Ευρώπη των Εθνών”) αναρωτήθηκε τι μπορεί να γίνει προκειμένου να ενθαρρυνθούν τα ζευγάρια να αποκτήσουν περισσότερα παιδιά, τη στιγμή που, κατά τη γνώμη του, “η μετανάστευση δεν αποτελεί λύση, καθώς οι μετανάστες προτιμούν να διατηρήσουν την ταυτότητά τους από το να ενταχθούν σε ένα διαφορετικό πολιτισμό”.

Για τον κ. Héran, “το πρόβλημα είναι δημογραφικό, αλλά η λύση δεν είναι. Λύση αντίθετα αποτελούν οι ανάλογες πολιτικές για την οικονομία, την απασχόληση και την οικογένεια”. Για παράδειγμα, στις χώρες της νότιας Ευρώπης, όπως είναι η Ελλάδα, είναι πολύ δύσκολο για τους νέους να ανεξαρτητοποιηθούν. “Aν τα νεαρά ζευγάρια είχαν ευκολότερη πρόσβαση στη στέγαση, θα αρχινούσαν να κάνουν παιδιά νωρίτερα” είπε χαρακτηριστικά ο διευθυντής του ΙNED.

.

.

.


Επειδή ειπώθηκε πως ορισμένοι από μας παρακολουθούμε την εκπομπή του Λαζόπουλου, για μπορούμε να τον “βρίζουμε” μετά, θα σημειώσω εδώ, πως όταν ο Λαζόπουλος επιτίθεται βρίζοντας στα προσεκτικά επιλεγμένα -για την ασημαντότητά τους- “θύματά” του, το κάνει με όλη την σημασία της λέξης “επίθεση” και με περίσσια χυδαιότητα. Κι όμως, τα ρομπότ (με το συμπάθειο), που έχουν μάθει να προσκυνούν το τρέντι και το δήθεν, χειροκροτούν το ίδιο δυνατά.
Χωρίς να αντιλαμβάνονται ούτε το μέγεθος της βρισιάς, ούτε και της χυδαιότητας που το συνοδεύει.
Χωρίς να αντιλαμβάνονται πως εκμεταλλευόμενος ίσως τα χαμηλότερα ένστικτά μας, την κακεντρέχειά μας, την δίψα μας για αίμα, μας κάνει συμμέτοχους και συνένοχους στην μισαλλοδοξία και στην χυδαιότητα και σε μια ανθρωποφαγία -σατιρική τιμωρία- που δεν αξίζει σε κανέναν συνάνθρωπό μας. ( ούτε σε εμάς να συμμετέχουμε ):
Ναι Λαζόπουλε! Συντριψέ τον! Δώστου κι άλλες!
Το δίδαγμα λοιπόν είναι πως το βρίσιμο πασαλλειμένο με χιούμορ, απλά, δεν είναι πια βρίσιμο.

Όπως τα “θύματα” της σάτιρας του Λαζόπουλου, στην “άγνοιά” τους για το τι πραγματικά σημαίνει σάτιρα, διαμαρτύρονται για αυτό που δέχονται ( την “σάτιρα” δηλαδή ), παρομοίως, και ο Λαζόπουλος και ο κάθε παρουσιαστής θα έπρεπε να είναι προετοιμασμένος να δέχεται κριτική και να μην περιμένει από το κοινό του μόνο χαϊδευτικά επαινετικά σχόλια, αλλά και διαφωνία, και σάτιρα, τουλάχιστον την φημισμένη “καθαρόαιμη” Λαζοπουλικής σχολής σάτιρα.
Αυτό, αν δεν είναι μια αμφίδρομη σχέση, τότε είναι άνιση, και ο ισχυρός -και νικητής- είναι πάντα εκείνος με το μικρόφωνο στο χέρι ( και φυσικά την “δημόσια” πανελλαδική ραδιοτηλεοπτική συχνότητα – επίσης στο χέρι ).

Αν τώρα αυτός που βρήκε το πρόσωπό του ψηφιακά εναρμονισμένο με την εικόνα μιας μαϊμούς που αυνανίζεται, ήταν ο κύριος Λαζόπουλος, αρκετοί ίσως, να το θεωρούσαν χυδαίο και απαράδεκτο.
Όμως σε μια “ελαφριά”, “κουλτουριάρικη”, “προχωρημένη”, “ποιοτική”, αλλά πάντα αμετανόητα μισαλλόδοξη και τσαμπουκαλίδικη εκπομπή, είναι απόλυτα αποδεκτό.
Και το χειροκρότημα ηχηρό.
Αν τελικά η άδεια για ελεύθερο βρίσιμο προς κάθε κατεύθυνση είναι η “σάτιρα”, τότε μάλιστα, η μη “χιουμοριστική” κριτική να θεωρείται ύβρις.

Το συχνό φαινόμενο θεοποίησης ορισμένων τηλεοπτικών εκπομπών και προσώπων, και η συνεχής εξαντλητική αναφορά τους ολόκληρο το εικοσιτετράωρο σε όλα τα κανάλια, δημιουργεί και τα ρεύματα που οι τηλεθεατές οφείλουν να ακολουθήσουν, για να είναι μέσα στα πράγματα.
Αυτή η ξαφνική μονοκρατορία του Λαζόπουλου, είναι εφάμιλλη εκείνης του Καπουτζίδη και του Αρναούτογλου, όταν όλοι εκστασιάζονταν επί της μικρής οθόνης, αλλά και σε όλα τα έντυπα, για εκείνα τα “φαινόμενα” της τηλεθέασης.
Η εμφανής “δικαιολογία” είναι πως αυτό επίσης εξυπηρετεί την -δική τους- τηλεθέαση.
Ένας άλλος λόγος είναι πως οι παραγωγοί και παρουσιαστές των εκπομπών (που κάνουν τις ανακυκλώσεις) είναι σχετικά ανίκανοι να δημιουργήσουν και να παρουσιάσουν δικό τους ενδιαφέρον υλικό.
Ή αν δεν είναι, είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται ως ανίκανοι. ( Ή να απολυθούν ). Έχει καταντήσει να μην μπορείς να ξεχωρίσεις το ένα κανάλι από το άλλο, που σε κάνει να σκέφτεσαι πως πως αφού όλοι συμφωνούν τόσο πολύ σε όλα, μια ενοποίηση όλων των καναλιών θα τους μείωνε τα υπερβολικά έξοδα, και θα ανακούφιζε και όλους εμάς από τις ψευδαισθήσεις περί πολυφωνίας.

Ο τηλεθεατής, αισθάνεται τρομερά αμήχανος και εκτός μιας ομάδας ανθρώπων όταν όλοι γύρω του συμφωνούν στο εξής συνταρακτικό:
“τρομερό αυτό χθες βράδυ με την Ντάλια ε;” ή “είδες τι είπε χθες το βράδυ ο Λαζόπουλος;” κι εκείνος δεν έχει την παραμικρή ιδέα σε τι αναφέρονται.
Θέλοντας και μη, με αυτή την αβάσταχτη “κοινωνική” πίεση πάνω του θα κάτσει κι αυτός να παρακολουθήσει για να δεί τι είναι αυτό το καινούριο φαινόμενο. Αυτό είναι το -απύθμενο- βάθος της κουλτούρας μας.

Ενώ για τόσο καιρό το Αλ Τσαντίρι ήταν απλά μια ενδιαφέρουσα εκπομπή στην τηλεόραση, τώρα ξαφνικά το χιουμοράκι του Λαζόπουλου είναι τρομερά in, και έγινε η πεμπτουσία της σάτιρας και του τηλεοπτικού χάπενινγκ;
Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη μας τελικά για έναν μεσσία που θα μας πει πως θα σκεφτόμαστε; ( Ή να μας κρυφακούσει και να επαναλάβει αυτά που όλοι μας συζητάμε όλη την ημέρα; ) Και γιατί όχι ο εκάστοτε μεσσίας-γκουρού εκτός από την ελαφρά διασκέδαση να μας προσφέρει πακέτο και την κάθε είδους διαπαιδαγώγηση και χειραγώγηση; Κι αν εκεί, μες την όλη διαδικασία, θέλει να μας εκπολιτίσει λέγοντάς μας, εμάς τους άγριους ιθαγενείς της “άλλης -οπισθοδρομικής Ελλάδας” πως όλα επιτρέπονται στον έρωτα, (εκτός της παιδεραστίας); Τότε ακόμα καλύτερα. Μαθαίνουμε εμείς οι απολίτιστοι.
Δηλαδή όλα σε ένα, πολιτική και πολιτισμική καθοδήγηση, ξεκαθάρισμα λογαριασμών με αντιπαθή (προς αυτόν) δημόσια πρόσωπα, και τώρα, και σεξουαλική διαπαιδαγώγηση.
Έχει πολλά να μας διδάξει ακόμα ο Δάσκαλος. Και Τέχνη και ουσίες και οινοπνεύματα, και ό,τι θες έχει.
Ας συνεισφέρουμε λιγάκι ακόμα στην διάλυση της οικογένειας, και ίσως έτσι να λύσουμε και το δημογραφικό πρόβλημα. Να μην θεωρούμαστε ξεπερασμένοι και μη προοδευτικοί, έτσι δεν είναι;

Η απόλυτη παρακμή είναι, όταν ολόκληρη την εβδομάδα, όλα τα κανάλια ασχολούνται με ασήμαντα πρόσωπα και πράγματα, για να έρθει μετά ο Μέγας Σχολιαστής Σατιρικός, να τα σχολιάσει βγάζοντας το εύκολο γέλιο (και την εύκολη τηλεθέαση). Τι πιο θαρραλέο και ψαγμένο από αυτό.
Όπως όταν γελάμε με τις επιλογές, αποφάσεις, κινήσεις, ( ή την απόλυτη έλλειψη αυτών), και τα καμώματα των πολιτικών μας.
Με ποιόν γελάμε ακριβώς; Με τα χάλια μας;
Ποιός ψηφίζει λόγω προσωπικού συμφέροντος ή απλά λόγω άγνοιας όλους αυτούς τους πολιτικούς;
Ποιός δίνει τηλεθέαση στους ασήμαντους με τα μεσημεριανά, και σε αυτούς που σχολιάζουν τους ασήμαντους το βράδυ, για να σχολιαστούν οι ίδιοι με την σειρά τους το επόμενο μεσημέρι από τους ίδιους ασήμαντους;
Ποιός; Κάποιος άλλος;
Και εμείς γελάμε μαζί του; Με κάποιον άλλο δηλαδή, που δεν είναι εμείς;
Μήπως κάποιοι τελικά γελάνε μαζί μας;

Αυτή η θεοποιημένη σάτιρα σε κυλάει σε ένα φαύλο κύκλο γελοιότητας και χυδαιότητας, επιδερμικής κριτικής, και σε βοηθά μεν να κατανοήσεις και να αποδεχτείς το χάλι σου, αλλά δεν σε αφυπνίζει πραγματικά, είναι ένα άλλο εργαλείο που συνεισφέρει σε ό,τι η τηλεόραση και γενικά τα ΜΜΕ πασχίζουν: να χρυσώσουν το χάπι.
Να μας βοηθήσουν αποδεχτούμε την “μοίρα” μας ως αποτέλεσμα της “αμορφωσιάς” μας, της “οπισθοδρόμησής” μας, ή ακόμα και της “κακής μας τύχης να γεννηθούμε η να φερόμεθα ως Έλληνες”, με συντονιστές τους φανταχτερούς διαφθορείς του μυαλού μας, της ηθικής μας, ( όχι της ψευτοηθικής ) και κυρίως της ψυχής μας, που αντιλαμβανόμενοι αλλά και συντηρώντας την ρηχότητα των αναγκών μας, και της ανάγκης μας για άλλοθι, έρχονται να γεμίσουν το κενό της τηλεοπτικής αποβλάκωσης με μια ελαφρώς αναβαθμισμένη και φαινομενικά ποιοτικότερη -όσο και ίσως χυδαιότερη της ήδη απροκάλυπτα χυδαίας- τηλεοπτική αποβλάκωση.

( αναρτήθηκε για πρώτη φορά στις 28 Νοεμβρίου 2007 )

Y


Ο Λαζόπουλος είναι αυτό που λέμε η μισή αλήθεια. Δηλαδή κάτι πολύ χειρότερο από το απόλυτο ψέμα.
Μπερδεύει αλήθειες, αληθινή χρήσιμη κριτική και σάτιρα, με τις πολιτικές του πεποιθήσεις και λοιπές ιδεολογίες, με τις εμπάθειες ή συμπάθειες του προς συγκεκριμένα πρόσωπα, και με ιδιοτελείς και μεγαλομανείς στόχους.

Συχνά, η εμμονή σε πρόσωπα δευτερεύοντος η ανύπαρκτου ενδιαφέροντος, είναι πολύ συνειδητή, για να καταναλώσει το χρόνο της εκπομπής του σε αυτά, αποφεύγοντας ίσως να τοποθετηθεί περισσότερο και να “πειράξει” ή να σατιρίσει και τα κακώς κείμενα πολλών “φίλων” του στις show business, ή στην πολιτική.
Ακόμα και ιντερνετοβιντεάκια γαργαλιστικά επιστράτευσε, και φθηνά σόκιν ανεκδοτάκια.
Η σπατάληση του χρόνου σε ανούσια επαναλαμβανόμενα βιντεάκια μετά σχολιασμού, κάτι που παραπέμπει σε Θέμο (βλέπε ανακύκλωση υλικού), είναι εύκολο γέλιο,
αφού αρκετοί στο κοινό μέσα στο στούντιο, έχουν κιόλας εκπαιδευτεί να γελάνε, και μόνο στη εικόνα του Πρέκα πχ. μετά από τόση επανάληψη.

Μάλιστα, πολλές φορές δίνει την εντύπωση πως παίρνει μια άγρια σαδιστική ικανοποίηση από την τηλεοπτική συντριβή του εκάστοτε “γραφικού” της ημέρας, στην αρένα του πολυπληθούς κοινού του. Παράδειγμα προς μίμηση, άξιος, γι’ αυτό και μόνο.
Μάλιστα, είναι τόσο uncool, όταν κάνει τα “προχωρημένα” σχόλιά του ο Λαζόπουλος, να σε πιάσει η κάμερα με το απορημένο ύφος του στύλ: τι είπε τώρα; εγώ τώρα πρέπει να γελάσω;
Ναι, θα γελάσεις, κι εσύ μαζί με τους άλλους. Εδώ το κατάφεραν με το “σήριαλ” του Καπουτζίδη, ο Λαζόπουλος θα μείνει πίσω;
Μετά έρχονται και οι ανθρώπινες ηθοποιίστικες αλα Χόρν και Τσάρλι Τσάπλιν στιγμές, η ανθρωπιστική συμπονετική πλευρά προς τους αδικημένους, το μεγαλείο της παραδοχής της ήττας του έθνους σε όλα αλλά κυρίως στο να παράγει έστω λιγάκι πολιτισμό,
(εξαιρουμένου του ίδιου φυσικά), το στιγμιαίο δάκρυ, και το παλιό καλό τραγούδι. (Εκεί, μαζί με τον Χατζηγιάννη στα διαλείμματα).
Όλα μαζί ένα βαριετέ. Και πολύ γέλιο. Βεβιασμένο αρκετές φορές.

Όταν λοιπόν “χτυπούσε” αλύπητα τον μετρ του “Πάρα Πολύ Τσίρκο την Κυριακή”, τον Αρναούτογλου, και δικαίως, ένα μεγάλο μέρος της “οργής” του, ήταν για την αλαζονεία του Γρηγοράκη, όταν στην εκπομπή του Πρετεντέρη αυτοανακυρήχθηκε (με τις ευλογίες της ΑGB) βασιλιάς της τηλεοπτικής διασκέδασης, τίτλο που ο Λάκης εμφανέστατα κρατάει μόνο για τον εαυτό του.
Είναι εύκολο, να χτυπά τους (επίσης αποτελεσματικούς) διαβρωτές του μυαλού και της ψυχής του ανυποψίαστου τηλεθεατή, αλλά είναι και φανερό πως δεν μπορεί να πάει πιο πέρα. O αυτόκλητος Τηλεοπτικός Ρομπέν των Δασών, αδυνατεί να δει το Δάσος, παραμένει, εμμένει στο εύπεπτο, στο ευκολονόητο και στην εύκολη λεία, κάνοντας τους πιο ευκολόπιστους να πιστεύουν πως επιτελεί κάποιο ριζοσπαστικό και ιερό έργο εκπολιτισμού των μαζών, o Μέγας Ιδεολόγος Ηθοποιός – Δάσκαλος, ενώ βολεύεται να επικεντρώνεται στα εύκολα, και σχετικά ανώδυνα θύματά του.
Συγχρόνως, παλεύει, ιδρώνει να διαμορφώσει συνειδήσεις, με ένα πολύ ύπουλο τρόπο.
Γελοιοποιώντας επαναλαμβανόμενα τους λεγόμενους “γραφικούς”, δίκαια και μερικές φορές άδικα ή τουλάχιστον υπερβολικά, δημιουργεί μια απέχθεια προς “παρόμοιες” τάσεις ή ιδέες, ακόμα και αυτές που δεν είναι ούτε γραφικές, ούτε ανυπόστατες, ούτε υστερόβουλες, ούτε ιδιοτελείς, ούτε κάλπικες, αλλά με αυτά τα τεχνάσματα εύκολα βαπτίζονται έτσι.
Η μέθοδος της γενίκευσης, και της παραδειγματικής “τιμωρίας”. Ένας βασικός του στόχος, ο Ελληναράς, και στο βάθος, η ίδια η εθνική συνείδηση.
Όπως λοιπόν και ο ίδιος παραδέχεται είναι χρήσιμος στο σύστημα, γι’ αυτό και το σύστημα τον επιβραβεύει, παραπλανώντας όσους μπορεί με τον δικό του σοφιστικέ “προοδευτικό” αλλά αισίως εύπεπτο και εύκολα κατανοητό τρόπο, δίκαια εκθρόνισε τον Γρηγοράκη, για να είναι ο ίδιος ο μοναδικός Βασιλιάς του Τσίρκου της Σαχλαμάρας, με την επίφαση της ποιότητας, επιδεικνύωντας χυδαιότητα, μισαλλοδοξία, λύσσα και αλλοφροσύνη, αλλά και μοναδικό μεγαλείο θεοποίησης του δήθεν, της υπεκφυγής και του (ουσιαστικά) ανούσιου, με μια μαεστρία που πολλοί ερασιτέχνες και επαγγελματίες γελωτοποιοί (και) λαοπλάνοι θα την ζήλευαν.

(αναρτήθηκε για πρώτη φορά στις 2 Νοεμβρίου 2007)
Y

Κάποιοι έχουν εμμονή να σβήσουν από την μνήμη μας τους ήρωες. Από τα σχολικά βιβλία και την κρατική τηλεόραση, μέχρι τις εκπομπές των εφοπλιστών και των νταβατζήδων, υπάρχει μια αγωνία να σβήσει η μνήμη των ηρώων της Ελλάδας. Όπως πολύ χαρακτηριστικά, μεγάλη ήταν και η αγωνία της ομάδας CDRSEE που αλλάζει τα σχολικά βιβλία των Βαλκανίων. Στη προσπάθειά τους να φέρουν τον νεο-οθωμανισμό και να ανοίξουν μπίζνες με την Τουρκία, αλλά και για να αντικαταστήσουν τον πληθυσμό της Ελλάδας και να κατασπαράξουν τον ορυκτό πλούτο του Αιγαίου, έδειξαν ότι για αυτόν τον ιερό ανθρωπιστικό τους στόχο, μπορούν να εργαστούν πολύ αρμονικά επιχειρηματίες, μεγαλοεκδότες, δημοσιογράφοι, καναλάρχες, πανεπιστημιακοί, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, πρωθυπουργοί, αριστεροί πολιτικοί και ξένες κυβερνήσεις.

Γιατί λοιπόν οι ήρωες είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα; Ίσως επειδή χωρίς τους ήρωες, χωρίς την προσωποποίηση και την ζωντανή μνήμη των ηρωικών μορφών που μπορούν να εμπνεύσουν και να εμψυχώσουν τους νέους ήρωες στην εποχή μας, είναι ακόμη πιο σίγουρο ότι θα παραμείνουμε πρόθυμοι, ανώνυμοι, απρόσωποι, ομοιόμορφοι κάτοικοι μεταξύ ανωνύμων και αδιάφορων κατοίκων από κάθε γωνιά του πλανήτη. Απρόσωποι, αδιάφοροι και δειλοί, υπόδουλοι πολίτες-ραγιάδες κάτοικοι του ελλαδικού χώρου.

Μερικά παραδείγματα από διαπρεπείς κατοίκους του ελλαδικού χώρου:

H Μαρία Ρεπούση …εξηγεί για ποιον λόγο απουσιάζουν οι ήρωες από το βιβλίο της

«Υπήρξαν και ανώνυμοι αγωνιστές και αγωνίστριες το 1821»

Οι γονείς που θέλουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους στο διάβασμα συναντούν μεγάλες δυσκολίες με τα νέα βιβλία; Στην παραπάνω ερώτηση της «Κ» απαντά η συγγραφέας του «επίμαχου» βιβλίου κ. Μαρία Ρεπούση. «Οι γονείς έμαθαν την Ιστορία με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Θα σας κούραζα υπερβολικά εάν προσπαθούσα επιστημονικά να σας εξηγήσω την ιστορική αλληλουχία ή άλλες ιστορικές έννοιες που χωρίς να φαίνονται αποτελούν τα θεμέλια του βιβλίου. Ιστορική κατανόηση σημαίνει να μπορείς να κάνεις και flash back, να πηγαίνεις πίσω και να επιστρέφεις… Το βιβλίο δεν προσφέρεται για απομνημόνευση. Οσοι γονείς ή το χειρότερο δάσκαλοι προσπαθούν να κάνουν τα παιδιά τους να μάθουν απ’ έξω, προσπαθούν άδικα. Αυτό που θέλουμε είναι τα παιδιά να κατανοήσουν το κείμενο. Τα παιδιά μαθαίνουν ψάχνοντας, συζητώντας. Μαθαίνουν όταν σκέπτονται, όταν επικοινωνούν. Ολα αυτά βέβαια με την εποπτεία του δασκάλου και της δασκάλας».
Και η ισχνή αναφορά στους ήρωες του 1821;

«Δεν ήταν μόνο οι οπλαρχηγοί που έκαναν την επανάσταση. Με την εμμονή μας στους ήρωες δίνουμε στα παιδιά την εντύπωση ότι ιστορικά υποκείμενα είναι μόνο οι ήρωες. Υπάρχουν όμως και άλλοι. Οι ανώνυμοι αγωνιστές και αγωνίστριες που έδωσαν τη ζωή τους. Το βιβλίο της Στ’ Δημοτικού θέλει να αποκαταστήσει ιστορικά αυτούς τους ανθρώπους, να ενισχύσει τη ενεργητική συμμετοχή των παιδιών και αυριανών πολιτών».

08-03-07

http://news.kathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_ell_1_08/03/2007_218628

 

 

 

Ο Κώστας Βαξεβάνης θέλει να τοποθετήσει τους ήρωες στη γη…

Εκπομπή: Το αθάνατο ‘21 και η ευθανασία της Ιστορίας

Είναι δύσκολο να κατεβάσεις τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Ανδρούτσο, τον Μακρυγιάννη και άλλους ήρωες από τα κάδρα με τις δάφνες, και να τους τοποθετήσεις στη γη, ανάμεσα σε ανθρώπους, πάθη, μίση, προδοσίες ίσως, εκτός από ηρωισμούς και αυταπάρνηση.
Πολλοί από αυτούς δυστυχώς δεν σκοτώθηκαν στις μάχες με τους Τούρκους, αλλά παραδόθηκαν στην ευθανασία που τους επεφύλαξε η λήθη, τα συμφέροντα και πολλές φορές η ιστορική ανακρίβεια.
Ο Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε, ο Ανδρούτσος δολοφονήθηκε, ο Υψηλάντης αφορίστηκε, ο Νικηταράς κατάντησε ζητιάνος και ο Καραϊσκάκης ίσως πρόλαβε και πέθανε νωρίς.
Τι ήταν το 1821;
Πόσο ήρωες ήταν οι ήρωες;
Θέλουμε την Ιστορία σκέτη ή με ολίγον από μύθο;
Αγαπάμε τους ήρωες μας συνήθως μετά θάνατον και αφού τους σκοτώσουμε οι ίδιοι;
Αποτελούν οι «τρύπες» στην Ιστορία εθνικό συμφέρον ή εθνική τυφλότητα;

Το «Κουτί της Πανδώρας» ανοίγει για τους κοινούς θνητούς του 1821, που έγιναν ήρωες επειδή απλώς θέλησαν να υπερβούν τον εαυτό τους και για εμάς που τους ηρωοποιήσαμε στην ανάγκη να προσκυνούμε εθνικά εικονίσματα.

Το «Κουτί της Πανδώρας» στη ΝΕΤ
Πέμπτη 24 Μαρτίου στις 23:00 μμ
«Επειδή τίποτα δεν είναι, όπως φαίνεται»

http://www.koutipandoras.gr/?p=5559

 

 

 

Εκπομπή “Έρευνα”: Τι είναι η πατρίδα μου; Ο Τσίμας αναρωτιέται πως ενώ έχουμε τόσα παιδιά μεταναστών στην Ελλάδα, εξακολουθούμε… και τιμούμε τους ήρωες της Ελλάδας. Και θέτει το ερώτημα. Πως να φαίνονται άραγε όλα αυτά στα μάτια των παιδιών των μεταναστών;

«Κάπως έτσι, με ρίγη συγκίνησης να διαπερνούν τις καρδιές των μαθητών, ήθελαν να διδάσκεται η Ιστορία, εκείνοι που έγραψαν τα πρώτα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας του Ελληνικού Βασιλείου. Μια παλιά εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας, του 1873, έλεγε στους δασκάλους να μην περιορίζονται μόνο στην διδασκαλία των κειμένων και την αποστήθιση των χρονολογιών, αλλά να οργανώνουν καλλιτεχνικές εκδηλώσεις με χορούς και τραγούδια και παρελάσεις και θεατρικές παραστάσεις (μεγάλη δόση ειρωνίας στη φωνή) ώστε οι καρδιές των μαθητών να πλημμυρίζουν με συγκίνηση και πατριωτικό ενθουσιασμό (με ακόμη περισσότερη ειρωνεία).
«Ξεκινήσαμε αυτή την Έρευνα, με το ερώτημα: πως να φαίνονται όλα αυτά τα σχολικά ήθη και έθιμα, που διατηρούνται ακόμη (με έμφαση μεγάλης απορίας) στα μάτια των μαθητών των σχολείων του κέντρου της πόλης; Οι περισσότεροι από αυτούς, είτε έχουν έρθει από άλλες χώρες, είτε έχουν γεννηθεί εδώ από γονείς μετανάστες.»

MEGA TV: ΕΡΕΥΝΑ – Τι είναι η πατρίδα μου; 23-03-2010
http://www.megatv.com/erevna/article.asp?catid=17210&subid=2&pubid=6405951
περισσότερα εδώ https://endeia1.wordpress.com/2010/03/28/10032802/

 

 

 
Εμπρός λοιπόν. Έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας. Η οθωμανική αυτοκρατορία δεν κτίστηκε σε μια μέρα. Να σταματήσουν οι ήρωες των Ελλήνων να ενοχλούν τα παιδιά των αλλοδαπών κατοίκων που αισθάνονται Έλληνες αλλά… ταλαιπωρούνται από την ελληνική ιστορία και τους ήρωές της. Να σταματήσει αυτή η “εθνικιστική” ζάλη με τις παρελάσεις, τις σημαίες, τις εθνικές ανεξαρτησίες και τον Γέροντα Παϊσιο. Να χάσετε και μετά να ξαναβρείτε τα όρια της σάτιρας. Και να τα ξαναχάσετε. Να μας προσγειώσετε στην ταπεινή έννοια της ανθρωπιστικής υποχωρητικότητας και του ιδεώδους του διεθνισμού των ψαριών του Αιγαίου. Να μας απαλλάξετε από τους ήρωες και τις δάφνες τους. Να τους τοποθετήσετε στη γη και να τους γειώσετε στη δική σας πεζότητα. Να μας μιλήσετε για τα ελαττώματά τους και να τους παρουσιάσετε σαν υστερόβουλους καιροσκόπους. Να γκρεμίσετε την ιδέα του ήρωα, για ν’ απαλλαγείτε απ’ αυτό το ασήκωτο βάρος που φόρτωσαν στους ώμους σας και να αναφωνήσετε όλοι μαζί ότι τελικά, όλοι αυτοί οι ήρωες ήταν απλώς… κοινοί θνητοί. Να τους φέρετε στο δικό σας επίπεδο, κι ίσως έτσι τελικά να πάψουν να σας κομπλεξάρουν με τις βλοσυρές ματιές που σας ρίχνουν απ’ τα κάδρα τους. Αφού εσείς, στο κάτω κάτω, διεθνιστές θέλετε να είστε, όχι ήρωες υπερασπιστές εθνικού χώρου. Ο χώρος του πλανήτη είναι για όλους τους πολίτες του κόσμου και κανείς δεν είναι λαθραίος. Ούτε και οι πολυεθνικές ούτε κι οι διεθνείς τραπεζίτες είναι λαθραίοι. Με υπογραφές θα τα πάρουν όλα μαζί με τους ντόπιους νταβατζήδες κι εσείς θα… αποκαλύπτετε όλη την πλεκτάνη σε αποκαλυπτικά και… αποκλειστικά ρεπορτάζ κατόπιν εορτής, και αφού πρώτα μπουν όλες οι υπογραφές. Επειδή αν τα αποκαλύπτατε πριν, θα ήσασταν “αμόρφωτοι συνωμοσιολόγοι” και άνεργοι, και όχι καθωσπρέπει Δοξασμένοι Ήρωες Δημοσιογράφοι με το Δέλτα κεφαλαίο. Όπως για παράδειγμα, όλα αυτά τα χρόνια κανείς σας δεν… ήξερε σε ποιον ανήκει η “Τράπεζα της Ελλάδος“. Αυτός είναι ο… ηρωισμός του 21ου αιώνα. Ας υποδουλωθούμε πρώτα τελείως και μετά βλέπουμε. Και τέλος, ακόμα καλύτερα, όπως προτείνει κι η καθηγήτρια, να μιλήσουμε για τους… ανώνυμους ήρωες, δηλαδή για κανέναν. Να σπάσει λοιπόν το απόστημα της εμψύχωσης του Έλληνα. Επιτέλους, να αναγεννηθεί ο διεθνιστής κοσμοπολίτης ραγιάς.
Y
 

 

 

Για να οργανωθεί και να λειτουργήσει σωστά το δουλεμπόριο που έχουν εγκαταστήσει στον ελληνικό χώρο εδώ και είκοσι χρόνια. Ειδικές οικονομικές ζώνες. Για μια άριστα οργανωμένη διαμελισμένη χώρα/χώρος με “κατοίκους” διαφόρων ταχυτήτων.
Η ένδεια και η κατοχή με τα ασιατικού τύπου sweatshops και την πολυπόθητη πολυπολιτισμική κοινωνία των αριστεριστών, θα συνυπάρξουν με την καλοπέραση των γιάπηδων της χώρας, τον κοσμοπολιτισμό των πλουσίων του πλανήτη και το λάιφστάιλ της Μυκόνου.
Οι περισσότεροι Έλληνες θα βλέπουν από μακριά αλλά δεν θα μπορούν να εισέρχονται στις Αποκλειστικές Ζώνες Διασκέδασης (ΑΖΔ), όπου μόνο εύποροι και εκατομμυριούχοι απ’ όλο τον κόσμο θα παραθερίζουν και θα κάνουν τα ακριβά ψώνια τους.
Με τις ειδικές οικονομικές ζώνες θα υπάρξει μακροχρόνια ένδεια, μιζέρια και εξαθλίωση του ντόπιου και αλλοδαπού πληθυσμού, αλλά μην απελπίζεστε.
Όταν τελικά θα γίνει η επανάσταση των αριστεριστών, την Δευτέρα Παρουσία δηλαδή, το κοινωνικό κράτος της αριστεράς θα μπορεί να παρέχει δωρεάν στέγη, τροφή, τηλεοράσεις πλάσμα και τζάμπα κινητά σε όλους τους “εργάτες του κόσμου”, δηλαδή στα “αδέρφια μας” που ήρθαν και θα συνεχίσουν να έρχονται εδώ για να βρουν “μια καλύτερη ζωή” και να συνεισφέρουν στην “ανάπτυξη” της παγκόσμιας ελίτ και των τοκογλύφων.
Ακόμα και βουνά από πιλάφι θα προσφέρει. Υπομονή όμως, όλα τα πράγματα στην ώρα τους.
Να γιατί δεν έπρεπε να μιλά κανείς γι’ αυτό το “φαινόμενο” της “αναπόφευκτης” λαθρομετανάστευσης. Να γιατί έπρεπε να παραμείνουν τα σύνορα ανοιχτά.
Να γιατί, όλα αυτά τα χρόνια, δεν συγκινήθηκαν οι αριστεροί, όταν “αδέρφια μας” που έψαχναν “μια καλύτερη ζωή” έπαιρναν τις ζωές Ελλήνων.
Να γιατί μας έλεγαν, “ε, πεινούσαν, τι να κάνουν, γίνεται να μην κλέψουν και να μην σφάξουν”;
Επειδή γνώριζαν ότι τα θύματα της εγκληματικότητας εξαιτίας της μαζικής εισβολής είναι απλά παράπλευρες απώλειες που θυσιάστηκαν στο όνομα των ανοιχτών συνόρων του σοσιαλιστικού – ληστρικού διεθνισμού (βλέπε νεοφιλελευθερισμού). Έπρεπε πάση θυσία να μαζευτούν μερικά εκατομμύρια φθηνοί εργάτες και απεργοσπάστες που θα επανδρώσουν τις ΕΟΖ. Πάνω στην ώρα για την προγραμματισμένη “οικονομική κρίση”. Και φυσικά, κάποια στιγμή στο μέλλον και με κάποιον τρόπο θα μεταλλαχθούν και θα γίνουν και… οι προλετάριοι που θα στηρίξουν την ύπαρξη της αριστεράς. Όλοι εμείς οι κοντόφθαλμοι δεν μπορούσαμε να δούμε αυτό που έβλεπαν ξεκάθαρα οι “ανθρωπιστές” και οι “διεθνιστές” της Ελλάδας. Να όμως που υπήρχε προοπτική. Και βουνά από πιλάφι.
Τώρα κατάλαβες επιτέλους, ή όχι ακόμα;

 

 

 

 

 


Μια ακόμα προσφορά του κράτους που υπηρετεί τους νταβατζήδες και τους τραπεζίτες. Μια ακόμα προσφορά του κράτους που καταδυναστεύει τον ελληνικό λαό. Ένας ραδιοφωνικός σταθμός της δημόσιας ΕΡΤ που κηρύττει τον αντιρατσισμό και προωθεί την πολυπολιτισμική μετάλλαξη της Ελλάδας και τo “νέo μοντέλo κοινωνίας“.
Ο σταθμός της ΕΡΤ “KOSMOS 93.6” είναι αποκλειστικά αφιερωμένος στην “world music”.
Αγαπούμε τις μουσικές του κόσμου, αλλά αν διαβάσει κανείς το παρακάτω προφίλ του σταθμού θα καταλάβει τον πραγματικό λόγο ύπαρξης ενός δημόσιου σταθμού αφιερωμένου μόνο σ’ αυτή την μουσική. Πολύ περισσότερο, όταν η μουσική απ’ όλο τον κόσμο συνοδεύεται από αδιάκοπα αντιρατσιστικά και ψευτοεπαναστατικά τσιτάτα του κάθε Πασοκοσυριζάτου κρατικοδίαιτου βολεμένου. Και μάλιστα όταν πληρώνεται με τα χρήματα του ελληνικού λαού από λογαριασμούς-φωτιά της ΔΕΗ. Και μάλιστα σε περίοδο οικονομικής κρίσης. όπου επειδή “δεν υπήρχαν χρήματα” χάθηκαν δύο τηλεοπτικές συχνότητες που πρόβαλαν ελληνικά προγράμματα. Οι δύο τηλεοπτικές συχνότητες εγκαταλείφθηκαν “λόγω περικοπών” και τώρα εκπέμπουν προγράμματα του BBC και της Deutsche Welle. Υπήρξε ακόμα και συζήτηση για να κλείσει η ΕΤ3. Άρα οι περικοπές γίνονται στα ελληνικά προγράμματα. Το κράτος όμως έχει πόρους για να καταπολεμά τον “ρατσισμό” (των Ελλήνων) με κάθε τρόπο, με κάθε μέσον και με οποιοδήποτε κόστος.
Ποιο είναι το “νέο μοντέλο κοινωνίας” που πρεσβεύει ο σταθμός;
“Να πέσουν οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των μελών της”. Με άλλα λόγια, να καταπολεμηθεί κάθε αντίσταση στην μαζική λαθρομετανάστευση. Να θριαμβεύσει η παγκοσμιοποίηση των νεοφιλελεύθερων αφού πακεταριστεί σαν διεθνισμός και “συνύπαρξη των ανθρώπων και των λαών”.
Επειδή λοιπόν αλλάζουν ραγδαία οι εθνικότητες των “κατοίκων” του χώρου που ονομάζεται Ελλάδα.
Επειδή η είσοδος στον χώρο ήταν και είναι ελεύθερη με διαταγές εκ των άνωθεν.
Επειδή οι εθνικότητες των νέων κατοίκων είναι κυρίως αφροασιατικές και δεν έχουν καμία αντίρρηση να τους πίνουν το αίμα οι ντόπιοι και πολυεθνικοί νταβατζήδες του χώρου που λέγεται “Ελλάδα”.
Επειδή εγκαταλείπουν τον πολιτικά ορθό χώρο της Ελλάδας και μεταναστεύουν μαζικά οι γκρινιάρηδες Έλληνες με τις παράλογες απαιτήσεις τους.
Επειδή ένας πολυεθνικός και τριτοκοσμικός χώρος που θα αποτελείται κυρίως από “κατοίκους” που αμείβονται με μισθούς Ασίας, χρειάζεται και το κατάλληλο σάουντρακ.
Εμπρός λοιπόν στη “νέα χιλιετία” της βαρβαρότητας του νέου μεσαίωνα! Εμπρός στα “νέο μοντέλο κοινωνίας” της πολιτικά ορθής επιβολής του δουλεμπορίου.

 

 

Δείγμα πολιτικής προπαγάνδας (17-09-12):

Δεν μπορούμε να βάλουμε στο ίδιο τσουβάλι την άκρα αριστερά με την άκρα δεξιά.

Δείγμα πολυπολιτισμικής ψευτοαριστερής προπαγάνδας (17-09-12):

Να προσέξουμε να μη θίξουμε τους μουσουλμάνους που είναι στην Ελλάδα, να προσέχουμε να μην προσβάλλουμε τα θρησκευτικά τους σύμβολα. Εξάλλου, το πρόβλημα δεν είναι οι εθνικότητες και οι θρησκείες, αλλά οι εργοδότες που μας πίνουν το αίμα.

Το ΠΡΟΦΙΛ του σταθμού (http://www.ert.gr/kosmos936/index.php/profile.html):

Βασικός πυρήνας αλλά και αφετηρία είναι η μουσική που τα τελευταία 15 χρόνια χαρακτηρίζεται παγκοσμίως ως world music. Μια μουσική που ενσωματώνει παραδοσιακά στοιχεία και τα συνδυάζει με όλα τα σύγχρονα μουσικά ρεύματα, από τη ροκ μέχρι το hip hop, παράγοντας μία νέα μουσική αντίληψη που αυξάνει ολοένα την επίδρασή της στο σύνολο της μουσικής βιομηχανίας, από την Κούβα ως την Ινδία και από την Ελλάδα ως τις ΗΠΑ.

Ξεκινώντας από τον εγγύτερο σε μας ήχο, από τη λεκάνη της Μεσογείου, η μουσική διαδρομή καλύπτει τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, την Ευρώπη, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή και φτάνει ως την απω Ανατολή, χωρίς φυσικά να αγνοεί τη σημερινή πολυπολιτισμική Ευρώπη αλλά και τον γνώριμο ποπ/ροκ ήχο, όπως επίσης και το τι συμβαίνει στην ελληνική μουσική.

Έμφαση δίνεται στην επικαιρότητα, σε αυτό που συμβαίνει σήμερα τόσο στη μουσική (νέες παραγωγές, νέες τάσεις) όσο και στην κοινωνία. Η άποψη του σταθμού είναι ότι στηρίζουμε τη συνύπαρξη των ανθρώπων και των λαών, τη συνεννόηση και την ανταλλαγή αντιλήψεων και στάσεων ζωής που παραπέμπουν σε ένα νέο μοντέλο κοινωνίας, χωρίς αποκλεισμούς, ρατσισμό, διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των μελών της. Το KOSMOS 93.6 αναδεικνύει τη σημασία της παράδοσης, αντανακλά την παγκόσμια μουσική του σήμερα και ανακαλύπτει τις τάσεις του μέλλοντος. Η μουσική του είναι το σάουντρακ της νέας χιλιετίας.