Home

Λαζόπουλος, κάποιες παρατηρήσεις.

May 14, 2008


Ο Λαζόπουλος είναι αυτό που λέμε η μισή αλήθεια. Δηλαδή κάτι πολύ χειρότερο από το απόλυτο ψέμα.
Μπερδεύει αλήθειες, αληθινή χρήσιμη κριτική και σάτιρα, με τις πολιτικές του πεποιθήσεις και λοιπές ιδεολογίες, με τις εμπάθειες ή συμπάθειες του προς συγκεκριμένα πρόσωπα, και με ιδιοτελείς και μεγαλομανείς στόχους.

Συχνά, η εμμονή σε πρόσωπα δευτερεύοντος η ανύπαρκτου ενδιαφέροντος, είναι πολύ συνειδητή, για να καταναλώσει το χρόνο της εκπομπής του σε αυτά, αποφεύγοντας ίσως να τοποθετηθεί περισσότερο και να “πειράξει” ή να σατιρίσει και τα κακώς κείμενα πολλών “φίλων” του στις show business, ή στην πολιτική.
Ακόμα και ιντερνετοβιντεάκια γαργαλιστικά επιστράτευσε, και φθηνά σόκιν ανεκδοτάκια.
Η σπατάληση του χρόνου σε ανούσια επαναλαμβανόμενα βιντεάκια μετά σχολιασμού, κάτι που παραπέμπει σε Θέμο (βλέπε ανακύκλωση υλικού), είναι εύκολο γέλιο,
αφού αρκετοί στο κοινό μέσα στο στούντιο, έχουν κιόλας εκπαιδευτεί να γελάνε, και μόνο στη εικόνα του Πρέκα πχ. μετά από τόση επανάληψη.

Μάλιστα, πολλές φορές δίνει την εντύπωση πως παίρνει μια άγρια σαδιστική ικανοποίηση από την τηλεοπτική συντριβή του εκάστοτε “γραφικού” της ημέρας, στην αρένα του πολυπληθούς κοινού του. Παράδειγμα προς μίμηση, άξιος, γι’ αυτό και μόνο.
Μάλιστα, είναι τόσο uncool, όταν κάνει τα “προχωρημένα” σχόλιά του ο Λαζόπουλος, να σε πιάσει η κάμερα με το απορημένο ύφος του στύλ: τι είπε τώρα; εγώ τώρα πρέπει να γελάσω;
Ναι, θα γελάσεις, κι εσύ μαζί με τους άλλους. Εδώ το κατάφεραν με το “σήριαλ” του Καπουτζίδη, ο Λαζόπουλος θα μείνει πίσω;
Μετά έρχονται και οι ανθρώπινες ηθοποιίστικες αλα Χόρν και Τσάρλι Τσάπλιν στιγμές, η ανθρωπιστική συμπονετική πλευρά προς τους αδικημένους, το μεγαλείο της παραδοχής της ήττας του έθνους σε όλα αλλά κυρίως στο να παράγει έστω λιγάκι πολιτισμό,
(εξαιρουμένου του ίδιου φυσικά), το στιγμιαίο δάκρυ, και το παλιό καλό τραγούδι. (Εκεί, μαζί με τον Χατζηγιάννη στα διαλείμματα).
Όλα μαζί ένα βαριετέ. Και πολύ γέλιο. Βεβιασμένο αρκετές φορές.

Όταν λοιπόν “χτυπούσε” αλύπητα τον μετρ του “Πάρα Πολύ Τσίρκο την Κυριακή”, τον Αρναούτογλου, και δικαίως, ένα μεγάλο μέρος της “οργής” του, ήταν για την αλαζονεία του Γρηγοράκη, όταν στην εκπομπή του Πρετεντέρη αυτοανακυρήχθηκε (με τις ευλογίες της ΑGB) βασιλιάς της τηλεοπτικής διασκέδασης, τίτλο που ο Λάκης εμφανέστατα κρατάει μόνο για τον εαυτό του.
Είναι εύκολο, να χτυπά τους (επίσης αποτελεσματικούς) διαβρωτές του μυαλού και της ψυχής του ανυποψίαστου τηλεθεατή, αλλά είναι και φανερό πως δεν μπορεί να πάει πιο πέρα. O αυτόκλητος Τηλεοπτικός Ρομπέν των Δασών, αδυνατεί να δει το Δάσος, παραμένει, εμμένει στο εύπεπτο, στο ευκολονόητο και στην εύκολη λεία, κάνοντας τους πιο ευκολόπιστους να πιστεύουν πως επιτελεί κάποιο ριζοσπαστικό και ιερό έργο εκπολιτισμού των μαζών, o Μέγας Ιδεολόγος Ηθοποιός – Δάσκαλος, ενώ βολεύεται να επικεντρώνεται στα εύκολα, και σχετικά ανώδυνα θύματά του.
Συγχρόνως, παλεύει, ιδρώνει να διαμορφώσει συνειδήσεις, με ένα πολύ ύπουλο τρόπο.
Γελοιοποιώντας επαναλαμβανόμενα τους λεγόμενους “γραφικούς”, δίκαια και μερικές φορές άδικα ή τουλάχιστον υπερβολικά, δημιουργεί μια απέχθεια προς “παρόμοιες” τάσεις ή ιδέες, ακόμα και αυτές που δεν είναι ούτε γραφικές, ούτε ανυπόστατες, ούτε υστερόβουλες, ούτε ιδιοτελείς, ούτε κάλπικες, αλλά με αυτά τα τεχνάσματα εύκολα βαπτίζονται έτσι.
Η μέθοδος της γενίκευσης, και της παραδειγματικής “τιμωρίας”. Ένας βασικός του στόχος, ο Ελληναράς, και στο βάθος, η ίδια η εθνική συνείδηση.
Όπως λοιπόν και ο ίδιος παραδέχεται είναι χρήσιμος στο σύστημα, γι’ αυτό και το σύστημα τον επιβραβεύει, παραπλανώντας όσους μπορεί με τον δικό του σοφιστικέ “προοδευτικό” αλλά αισίως εύπεπτο και εύκολα κατανοητό τρόπο, δίκαια εκθρόνισε τον Γρηγοράκη, για να είναι ο ίδιος ο μοναδικός Βασιλιάς του Τσίρκου της Σαχλαμάρας, με την επίφαση της ποιότητας, επιδεικνύωντας χυδαιότητα, μισαλλοδοξία, λύσσα και αλλοφροσύνη, αλλά και μοναδικό μεγαλείο θεοποίησης του δήθεν, της υπεκφυγής και του (ουσιαστικά) ανούσιου, με μια μαεστρία που πολλοί ερασιτέχνες και επαγγελματίες γελωτοποιοί (και) λαοπλάνοι θα την ζήλευαν.

(αναρτήθηκε για πρώτη φορά στις 2 Νοεμβρίου 2007)
Y

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: