Home

Αχ Θεούλη μου, πότε επιτέλους θα γίνουμε Νέα Υόρκη;

July 30, 2008

LIFO:
multicultural brainwashing

“Πολυπολιτισμική” πλύση εγκεφάλου


Δείγμα πρώτο: από το LIFOLAND, 30-07-2008

“Αν η συναυλία της Μαντόνα δεν σου φτάνει για να συνειδητοποιήσεις ότι η Αθήνα έχει μεταπηδήσει οριστικά στο στάτους της “πολυπολιτισμικής”, τρελής, νευρωτικής μητρόπολης παρατήρησε τους ανθρώπους γύρω σου, στο μετρό, στα λεωφορεία, εκεί που συγκεντρώνεται μπόλικος κόσμος δηλαδή.”


Ναι…

Ας περάσουμε στο επόμενο μήνυμα, που έχει και πολύ καλό delivery.
LIFO, 24-07-2008, σελίδα 25

Έλενα Τρικαλιώτη, style consultant
Φωτογραφήθηκε στις 10 Ιουνίου στο σπίτι της, στο Παγκράτι.
«Με εμπνέει το κέντρο, γουστάρω τη βαβούρα, να ψωνίζω στο σούπερ μάρκετ μαζί με όλες τις φυλές του κόσμου – γι’ αυτό αγαπώ την Αθήνα! Είναι μια πόλη που συνδυάζει “γευστικά” έντονες εικόνες και πολλαπλές επιλογές, ενώ τη νύχτα είναι εντυπωσιακή και μπορείς να την περπατήσεις χωρίς φόβο».



Kύριε Παυλόπουλε, δεν βάζεις κι εσύ το χεράκι σου να ελληνοποιήσεις όσους περισσότερους μπορείς καλοκαιριάτικα, γιατί με τους τόσο “αργούς” ρυθμούς που αφελληνίζεται η Ελλάδα, μοιάζει ν’ αργεί αρκετά ακόμα εκείνη η αποφράδα μέρα που επιτέλους η Αθήνα δεν θα μοιάζει απλώς στη Νέα Υόρκη, αλλά θα γίνει μια δεύτερη μεσογειακή Νέα Υόρκη, με τα όλα τα multiculturally diverse restaurants, και όλες τις φυλές του κόσμου σε ίσες αναλογίες.


10 Αυγούστου 2008

Η αξιαγάπητη κυρία (ή δεσποινίς) Τρικαλιώτη, είναι όπως αναγράφεται στο περιοδικό, μια style consultant.
Το περιοδικό για το οποίο φωτογραφήθηκε είναι περιοδικό που επίσης πλασάρει style. Πλασάρει style και lifestyle. Έχει σημασία αυτό.
Το lifestyle θρέφει τον καπιταλισμό, αλλά συγχρόνως είναι και ένα θαυμάσιο εργαλείο που φέρνει την αποβλάκωση, την απάθεια, την άγνοια και τη λήθη.
Γενιές ολόκληρες μεγάλωσαν παραμυθιασμένες με τις μεγαλουπόλεις της Αμερικής όπως η Νέα Υόρκη.
Μεγαλουπόλεις που τις είδαν μέσα από τις ταινίες του Χόλιγουντ, μέσα από τα διάφορα Sex and the City, και από άρθρα περιοδικών που τις εξιδανικεύουν, κυρίως για την ποικιλία και την πληθώρα δραστηριοτήτων, καλών τεχνών, της νυχτερινής ζωής, της εξωτικής κουζίνας, της μόδας, τους γρήγορους “νευρωτικούς” ρυθμούς, τους ουρανοξύστες και όλο το σκηνικό.
Η πολυπολιτισμικότητα της Νέας Υόρκης είναι αναπόσπαστο μέρος του όλου σκηνικού, αλλά και όλων των μεγαλουπόλεων της Βορείου Αμερικής γενικότερα, αφού οι χώρες αυτές είναι πολυπολιτισμικές από την ίδρυσή τους.

Αυτό που σκαρφίστηκαν αρκετοί μέντορές μας που έχουν θέσεις και επιρροή σε περιοδικά και έντυπα με κυκλοφορία, αλλά και οι καναλάρχες, είναι να παρουσιάσουν την αθρόα λαθρομετανάστευση ως μια ανέμελη πολυπολιτισμικότητα, δηλαδή σαν ένα θετικό στοιχείο που μας φέρνει πιο κοντά στο να ζήσουμε μια κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα αντάξια των μεγαλουπόλεων της Δύσης, έτσι ώστε να πάψουμε να αισθανόμαστε παρακατιανοί, αλλά κυρίως για να “μάθουμε” να “απολαμβάνουμε” χαρωπά αυτή την πολυπόθητη πολυπολιτισμικότητα, αντί να γκρινιάζουμε για όλα τα αρνητικά της και να φέρουμε αντιρρήσεις και εμπόδια στο αγαθό έργο της.
Και οι υπάλληλοί τους, στα μέσα ενημέρωσης, στις διαφημιστικές εταιρίες, στα περιοδικά της “ανεξάρτητης” ενημέρωσης, αυτό έχουν μάθει και αυτό αναπαράγουν.

Η φρασεολογία, σε τρία μόλις παραδείγματα, είναι χαρακτηριστική:
Lifo:
“Αν η συναυλία της Μαντόνα δεν σου φτάνει για να συνειδητοποιήσεις ότι η Αθήνα έχει μεταπηδήσει οριστικά στο στάτους της “πολυπολιτισμικής”, τρελής, νευρωτικής μητρόπολης παρατήρησε τους ανθρώπους γύρω σου, στο μετρό, στα λεωφορεία, εκεί που συγκεντρώνεται μπόλικος κόσμος δηλαδή.”
Τρικαλιώτη:
«Με εμπνέει το κέντρο, γουστάρω τη βαβούρα, να ψωνίζω στο σούπερ μάρκετ μαζί με όλες τις φυλές του κόσμου – γι’ αυτό αγαπώ την Αθήνα! Είναι μια πόλη που συνδυάζει “γευστικά” έντονες εικόνες και πολλαπλές επιλογές, ενώ τη νύχτα είναι εντυπωσιακή και μπορείς να την περπατήσεις χωρίς φόβο».
“Γκόρτσος”:
“Mήπως είσαι ρατσιστής με τους μετανάστες? Εγώ απολαμβάνω την πολυπολιτισμική ατμόσφαιρα του ιστορικού κέντρου. Μακάρι να γίνει όλη η Ελλάδα έτσι, να γλιτώσουμε απ’ τους Ελληναράδες.”

Μιλούν για πολυπολιτισμική νευρωτική μητρόπολη, βαβούρα και σούπερ μάρκετ με όλες τις φυλές του κόσμου, έντονες εικόνες και πολλαπλές επιλογές, απόλαυση της πολυπολιτισμικής ατμόσφαιρας.

Θαρρείς και η Αθήνα δεν είχε πριν τις ομορφιές της, και θαρρείς και δεν είχε αρκετή βαβούρα και πολλαπλές επιλογές.
Η πραγματική απόλαυση για ανθρώπους που έμαθαν να σκέφτονται με αυτό το τρόπο, έρχεται από την θεόσταλτη νεοαποκτηθείσα πολυπολιτισμικότητά της, που έκανε τη πόλη πραγματικά ενδιαφέρουσα, καί όχι βαρετή όπως πριν που ήταν γεμάτη “Ελληναράδες”.
Αυτή η αίσθηση λοιπόν, όπως περιγράφει με ευτυχία το πρώτο παράδειγμα, είναι λυτρωτική για πολλούς, που με τη σειρά τους, και έχοντας τα μέσα ενημέρωσης στα χέρια τους την αναπαράγουν, και την διαδίδουν με θρησκευτική ευλάβεια, όπως για παράδειγμα έχουμε δει (άπειρες φορές) να γίνεται σε πολύ πετυχημένες τηλεοπτικές σειρές ή και σε “δημοσιογραφικές εκπομπές” με αλλοδαπούς “Πρωταγωνιστές”.
Από την μια λοιπόν έχουμε το φόβητρο και την απειλή να σε αποκαλέσουν ρατσιστή έτσι και πεις έστω και μια κουβέντα κριτικής για αυτό το ανεπανάληπτο χάλι στο οποίο έχει μετατραπεί η Αθήνα, αλλά και ολόκληρη η Ελλάδα, που ενώ δεν έχει να θρέψει τα παιδιά της, με το ένα τρίτο του πληθυσμού στα όρια της φτώχειας, κατάφερε με επιτυχία να μετατραπεί σε ένα απέραντο άνδρο ντόπιων και ξένων φεουδαρχών που διαχειρίζονται και εκμεταλλεύονται δούλους και πόρνες και που έτσι “βοηθούν την ανάπτυξη της οικονομίας”.
Επίσης έχουμε το παραμύθιασμα του “ανθρωπιστή” πολιτικού ή και μεγαλοδημοσιογράφου, που ενώ συναινεί απόλυτα στην διαιώνιση του νεοταξικού άγριου καπιταλιστικού σκλαβοπάζαρου, και στα ορθάνοιχτα σύνορα που το θρέφουν και το συντηρούν, συγχρόνως απαγγέλει αόριστα και ανεφάρμοστα ευχολόγια για εργατικά δικαιώματα, ισοτιμία, περί καταπολέμησης του καπιταλισμού και άλλα τέτοια, για κομματική κατανάλωση αλλά κυρίως για υποκριτικό και “πολιτικά ορθό” ανθρωπισμό αλά Όργουελ.

Έχουμε λοιπόν και το παραμύθιασμα με τη πολυπολιτισμικότητα, που για τους αποδέκτες του παραμυθιάσματος, έχει μια ιδιαίτερη ψυχολογική σημασία. Αισθάνονται όχι απλά και μόνο προοδευτικοί, αλλά πραγματικά αισθάνονται πολύ μπροστά από την εποχή τους, που είναι τόσο ανοιχτόμυαλοι και μεγαλόψυχοι που αποδέχονται χωρίς καμία αντίρρηση την χωρίς κανένα όριο παράνομη μετανάστευση, αφού αυτό που μετράει για κείνους είναι πως τους δίνει την δυνατότητα να “απολαύσουν” την συνύπαρξη με όλους τους λαούς του κόσμου, όπως Αμερική, όπως τελεβίζιον.
Και συγχρόνως, να βλέπουν λιγότερους Έλληνες τριγύρω τους, έτσι για να ξεγελιούνται πως τάχα ζούνε στο εξωτερικό, και όχι στην θλιβερά οικεία για κείνους Ελλαδίτσα.
Αισθάνονται λοιπόν σαφέστατα ανώτεροι από μας τους υπόλοιπους, που το βρίσκουμε δύσκολο να εθελοτυφλούμε. Αισθάνονται ανώτεροι από τον κάθε “πρωτόγονο” ξεπερασμένο Έλληνα που επιμένει να παραμένει ρομαντικά προσκολλημένος στην ελληνικότητά του.
Αυτό το αίσθημα της ανωτερότητας και της υπεροχής, δεν μπορεί να τους το αποσπάσει κανείς.

Αυτοί είναι οι υπέρμαχοι της πολυπολιτισμικότητας λοιπόν, που δεν θα τολμήσουν να διασχίσουν αρκετούς δρόμους της Αθήνας ούτε με το αυτοκίνητό τους, αφού ή μένουν κάπου αλλού, ή μαζεύονται νωρίς στα σπίτια τους.
Η ανθρωπιά τους δεν τους επιτρέπει να θέλουν να βάλουν ένα φραγμό σε αυτή την εξαθλίωση, γιατί πιστεύουν ακράδαντα πως υποστηρίζοντας τα ανοιχτά σύνορα, πραγματικά βοηθάνε αυτούς τους ανθρώπους δίνοντάς τους τη δυνατότητα να γίνουν οι δούλοι μας.
Αυτοί λοιπόν, είναι διαρκώς σε μια τέτοια φάση “απόλαυσης” που δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος της μιζέριας που έχει επιβληθεί σε αλλοδαπούς αλλά και σε ντόπιους με την συστηματική υποβάθμιση της ζωής και της αξίας της εργασίας όλων μας ανεξαιρέτως, και την αναπόφευκτη ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση που με μαθηματική ακρίβεια θα γίνεται χειρότερη με κάθε νέο κύμα λαθρομεταναστών που θα ανταγωνίζεται με το προηγούμενο για ακόμα χαμηλότερα μεροκάματα.
Για να μη μιλήσουμε για την ταχύτατη αντικατάσταση του πληθυσμού της χώρας, γιατί εκεί ανοίγουν σαμπάνια.
Είναι σε μια τέτοια φάση απόλαυσης που κανείς δεν πρόκειται να τους το χαλάσει.
Ίσως μόνο ένας Έλληνας “ρατσιστής” να μπορεί να τους χαλάσει έστω και στιγμιαία την όμορφη οπτασία.
Φυσικά θα ακούσει τα σχολιανά του, όπως “ρατσιστής”, “φασίστας” και τα συναφή, δηλαδή θα παίξουν την αγαπημένη τους κασέτα, και μετά θα συνεχίσουν ακάθεκτοι.

Δυστυχώς όμως, δεν είναι μόνο οι επαγγελματίες ευαγγελιστές αυτών των ιδεών.
Δυστυχώς, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει υποταχθεί σ’ αυτή τη φιλοσοφία.
Και συγχρόνως, αν δεν έχουν υποταχθεί στην αναγκαστική σιωπή, είναι τόσοι πολλοί εκείνοι που ωφελούνται από το φθηνό εργατικό δυναμικό και που αφελέστατα νομίζουν πως όταν πια δεν τους χρειάζονται στη δούλεψή τους, οι μετανάστες απλά θα σηκωθούν και θα φύγουν.
Ελάχιστες διαμαρτυρίες ακούγονται πια, αν ακούγονται.

Αυτές οι τεχνικές διαχείρισης της κοινής γνώμης έχουν δοκιμαστεί με απόλυτη επιτυχία στο εξωτερικό, και η εφαρμογή τους στην “ανυπότακτη” Ελλάδα θα πρέπει να φέρνει μεγάλη ηδονή στους διαχειριστές της, αφού τα πράγματα πηγαίνουν πολύ καλύτερα απ’ ότι ήλπιζαν.

Όσο για τον κύριο Παυλόπουλο, δεν πρόκειται για προτροπή να βρει το φιλότιμο.
Πρόκειται για ευχή:
“Να ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησαν οι προκάτοχοί του, για να ζήσουν όλοι οι ένθερμοι Έλληνες οπαδοί της πολυπολιτισμικότητας το μύθο τους στο Greece.”






17 Responses to “Αχ Θεούλη μου, πότε επιτέλους θα γίνουμε Νέα Υόρκη;”

  1. ELGRECO Says:

    Πήγα στη Νέα Υόρκη πριν 3 χρόνια. Έμεινα 1 μήνα στο σπίτι του θείου μου. Πώς μπορείς να ζείς εδώ? του είπα. Εδώ οι άνθρωποι είναι σα ρομπότ, δεν έχουνε δικιά τους ταυτότητα, δικό τους πολιτισμό, χαρακτήρα. Είναι ένα κράμα διαφόρων λαών που υπάρχει για να δουλέυει απ το πρωϊ μέχρι το βράδυ. Σπάνια θα δείς κανένα να απολαμβάνει ένα καφέ και να τα λέει με τους φίλους του. Ως συνήθως αρπάζουν τον καφέ και τρέχουν. Ασε που ο καθένας είναι στον κόσμο του με τα mp3 χωμένα στ αυτιά… Μοναδική εξαίρεση στα πιο πάνω, η Αστόρια.
    Αυτό ήτανε είπα στον εαυτό μου, εγώ κανω μονο για Ελλάδα και Κύπρο, δε μπορώ να ζήσω αλλού, ούτε να ανεχτώ τους ρυθμούς μιας τέτοιας πόλης.

  2. maximos Says:

    Αφήστε ήσυχη την madame. Λέει αυτά που της είπαν να πει. Γιατί αν τα πιστεύει, τότε η ειδεχθής και απορριπτέα θεωρία που υποστηρίζει ότι στο υπογάστριο εδρεύει η ψυχή του ανθρώπου μάλλον έχει κάποια βάση. Όσον αφορά το: “ενώ την νύχτα είναι εντυπωσιακή και μπορείς να την περπατήσεις χωρίς φόβο”, την φαντάζομαι παρέα με τον Ν. Δήμου και την παρέα του Lifo να ροβολάνε κάθε βράδυ προς την Ομόνοια, την οδό Πραξιτέλους και την Πλατεία Κουμουνδούρου για να συλλέξουν πολυπολιτισμικές εικόνες. Όσον αφορά την προτροπή στον Παυλόπουλο δεν μπορώ να την καταλάβω. Προσπαθούμε να τον φέρουμε στο φιλότιμο; Αν είναι δυνατόν! Ο άνθρωπος εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία. Τον κατηγορώ ενώπιον των Ελλήνων και των Ελληνίδων σαν συνειδητό όργανο ξένων συμφερόντων, αποκομμένο από τις αγωνίες και τους αγώνες της Ελλάδας. Δεν του ζητάμε να καταλάβει, τον κατηγορούμε με μάρτυρα μας την ιστορία ότι απεργάζεται το τέλος του ελληνισμού.

  3. fvasileiou Says:

    Έλα που δεν είμαστε ΝΥ!!!

    Αν δεν πιστεύεις εμένα και την LIFO, διάβασε την Athens Voice…

  4. aprilios Says:

    Δεν ξέρω τι λέτε για το κέντρο της Αθήνας το βράδυ…Αλλά έχει τα καλύτερα μπουρδέλα!!..Βρίσκεις ότι ράτσα πουτάνα θέλεις!! :P:P:P

  5. mnk Says:

    Το μεγαλύτερο μέρος των διαφημιστών της “πολυπολιτισμικοτητας” (τι ηλίθια λέξη!) είναι ακριβώς οι πελάτες της: μπουρδέλα, ναρκωτικά, αρσενικές πόρνες, φτηνοί εργάτες…

    Κι όσο για το ο,τι δεν ακούγονται πια τόσες διαμαρτυρίες :
    “Οσο ο λαός διαμαρτύρεται, κοιμήσου ήσυχος, τίποτα δεν συμβαίνει.
    Οταν ακούσεις βαθιά σιωπή, τότε είναι ώρα ν’ ανησυχήσεις.”
    Μακιαβέλι

  6. omadeon Says:

    Αποτελεί καρα-κιτσαρία η λεγόμενη πολυπολιτισμικότητα, όπως πολύ ορθώς τη στηλιτεύετε και τη σατιρίζετε. Είναι ΔΗΘΕΝ πολύμορφη και ΔΗΘΕΝ διεθνής. Στην πραγματικότητα, δεν διαφέρει από μια αγέλη χαζών πιθήκων, που τρέχουν τα σάλια τους βλέποντας από μακρυά ΠΟΣΟ καλά περνούν (ή μάλλον _νομίζουν_ πως περνούν καλά) ΑΛΛΕΣ αγέλες πιθήκων.
    :)
    Ως εκ τούτου, το ΜΟΝΟ με το οποίο δεν ασχολείστε, είναι η υγιής και _καλώς_ εννοούμενη Πολυμορφία Πολιτισμών, εκείνη π.χ. που έχουμε βιώσει όσοι έχουμε ΖΗΣΕΙ σε άλλες χώρες και προσαρμοστήκαμε 100% στις δικές τους κουλτούρες ΧΩΡΙΣ να χάσουμε ούτε ένα “ιώτα” από την Ελληνική κουλτούρα. Εμείς, δυστυχώς, ΔΕΝ περνάμε τις “εξετάσεις” ούτε ως “καλοί πατριώτες” (αφού νοσταλγούμε τον πολλαπλό πολιτισμό) ούτε ως “καλοί γενίτσαροι” (αφού ακόμη κι όταν βρίζουμε τη μαμά Ελλάδα, το κάνουμε… μπας και διορθωθεί).

    Επειδή συμφωνώ όμως, με τη σάτιρα που κάνετε και τα περισσότερα που στηλιτεύετε, ας μου επιτραπεί τώρα, μέσα στα πλαίσια ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑΣ ΑΠΟΨΕΩΝ, που δεν είναι καθόλου αναγκαίο να αποκλείει η μία την άλλη, (ίσα-ίσα αυτή η πολυμορφία είναι πολιτισμός) ένα μικρό paste όσων έγραψα σε πρόσφατο ποστ, κάνοντας μια βαθειά τομή σε ένα ΑΛΛΟ είδος ιδεολογικής αρρώστειας, με την οποία καθόλου δεν ασχοληθήκατε, πάνω στο ίδιο θέμα της “πολυπολιτισμικότητας” (αφού ασχολείστε πολύ καλά με την ΙΜΙΤΑΣΙΟΝ πολυμορφία όπως είπαμε):

    Στην πραγματικότητα όμως, συχνά-πυκνά αυτή η σύγκρουση μεταξύ “πολυπολιτισμικότητας” (από τη μία πλευρά) και του (αρκετά “φλού”) αντιθέτου της, στην Ελλάδα σήμερα, αποσκοπεί στην ασφαλή και… πολιτικά ορθή (ως προς την κυρίαρχη εθνικο-αριστερή κουλτούρα) διοχέτευση ή εκτόνωση των λογιών-λογιών συναισθημάτων φυλετικής και πολιτισμικής αποστροφής απέναντι στη Διαφορετικότητα, απέναντι στον υποτιθέμενα απειλητικό ξένο μετανάστη (κυρίως Αλβανό) που μετασχηματίζεται έτσι από άκακος (συνήθως) παρείσακτος ξένος (που “μας κλέβει δουλειές”) σε ένα ακούσιο (ή και εκούσιο) “όργανο της Νέας Τάξης“ (που θέλει το κακό μας).

    Ετσι, για τον Ελληνάρα πατριώτη με αριστερές ανησυχίες, αυτή η “πάλη κατά της πολυπολιτισμικότητας” (όπως την αντιλαμβάνεται) αποτελεί και μία νέα μέθοδο ΑΠΟ-ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗΣ για τα δικά του κρυμμένα (ακόμη και από τον ίδιο) ρατσιστικά (ή σχεδόν ρατσιστικά) κρυπτο-εθνικιστικά συναισθήματα, τα οποία… αν τα αντιμετώπιζε με συνέπεια (και με αυτοκριτική διάθεση) θα αντιλαμβανόταν, τότε, την πάναπλη και προφανή αναγκαιότητα του να ΤΑ ΑΠΟΒΑΛΛΕΙ, για να γίνει συνεπής με την “αριστεροσύνη” του. Με αυτό το τρόπο όμως, με την “πάλη κατά της πολυπολιτισμικότητας” (κοινώς) το “ρίχνει στο σορολόπ”: Δεν χρειάζεται -δηλαδή- να απολογείται καν, για την έντονη ανικανότητά του να δεχτεί τον Αλλο και τον Διαφορετικό, αφού έχει ήδη βρει την τέλεια μέθοδο ή το “τέλειο έγκλημα” της δαιμονοποίησης του Αλλου σαν εκπροσώπου της περιβόητης αυτής “πολυπολιτισμικότητας”, την οποία.. -όοοσο κι αν έψαξα- δεν βρήκα ποτέ -προσωπικά- στην Ελλάδα. Αντί αυτής, βρήκα μόνο ξένους φουκαράδες και ντόπιους Ελληναράδες, με τους τελευταίους ξενόφοβους (αν όχι ρατσιστές) -κατά τα το μάλλον ή ήτον….

    UPDATE: Παράδειγμα αυτής της επικίνδυνης τάσης του να συγχέεται η αντίσταση στην (καπιταλιστική) Πολυπολιτισμικότητα με την ξενοφοβική και ρατσιστική (λίγο ή πολύ) αντίσταση στη… νομιμοποίηση μεταναστών (ακόμη καί όσων γεννήθηκαν στην Ελλάδα) είναι και η πρόσφατη “έκκληση προς Ελληνες πατριώτες” να… τηλεφωνήσουν στον Υπουργό Εσωτερικών, απαιτώντας “να ακυρωθούν οι επικείμενες μαζικές ελληνοποιήσεις”!

    Και -τέλος- ξεχνάμε φαίνεται πως η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη (δεν ξέρω μην είναι και στον κόσμο) που αρνείται την υπηκότητα σε γεννηθεντες στη χώρα γιους και κόρες μεταναστών.

  7. omadeon Says:

    Υ.Γ. Αν και σε μεγάλο βαθμό έχετε δίκιο και η καυστικότητά σας είναι πετυχημένη (η δική μου είναι… χειρότερη -χεχε) σας επιστώ την προσοχή σε ένα λανθασμένο συμπεράσμα, το εξής (που λέτε στη δεξιά στήλη του μπλογκ, σχολιάζοντας δηλώσεις Παυλόπουλου):

    “Το απίστευτο θα είναι όταν θα μπει έστω και ένας κανόνας που να είναι εθνικός.”

    Μα… ΤΙ λέμε τώρα; π.χ. ΟΡΙΣΤΕ ΕΝΑΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ “εθνικός κανόνας” (πιο εθνικός από τους κανόνες άλλων χωρών): η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη (δεν ξέρω μην είναι και στον κόσμο) που αρνείται την υπηκότητα σε γεννηθεντες στη χώρα γιους και κόρες μεταναστών.

    Μάλλον ξεχνάμε ότι η Ελληνική ΚΙΤΣΑΡΙΑ της ΔΗΘΕΝ πολυπολιτισμικότητας (που τείνει να αντιγράφει το αμερικάνικο κυρίως Κιτς, δηλαδή είναι Κιτς εις το τετράγωνον -χεχε)… ΔΕΝ γεννήθηκε ούτε “από το πουθενά” ούτε από καμμιά “συνομωσία κατά της ντόπιας κουλτούρας”. Γεννήθηκε, αγαπητέ μου, από την ΑΠΟΥΣΙΑ ΝΤΟΠΙΑΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ, από το αμιγώς “εθνικό κιτς” (π.χ. τα… Σκυλάδικα) που κάνει τους νέους (ιδίως) να στενάζουν από την καταπίεσή του, με αποτέλεσμα να έχουν τόσο περίεργη μεγάλη επιτυχία τα Κιτς ξενομανή έντυπα και εκπομπές, κ.ο.κ.

    Αν οι Ελληνες (που ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ στο σχολείο) είχαν ΕΠΙΠΕΔΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, δεν θα αφομοιώνονταν από το Πλαστικό και το Δήθεν του Κόσμου, αλλά θα το χλεύασαν (όπως κι εσείς).

  8. omadeon Says:

    υ.γ. Διορθώστε, ΑΝ μπορείτε, μερικά “λάθη ταχυγραφίας”, δηλαδή (1)το “αφομοιώνοντας” στο τελευταίο μου σχόλιο που πρέπει να γίνει “αφομοιώνονταν” (στο τέλος) και επίσης (2) στο προηγούμενο σχόλιο, 2η παράγραφος, το “που έχουμε βιώσει όλοι έχουμε ΖΗΣΕΙ” εννοεί φυσικά “που έχουμε βιώσει όσοι έχουμε ΖΗΣΕΙ.

    Ζητώ συγνώμη για την πολυλογία, πάντως… το μπλογκ σας μου αρέσει, ακόμη και λόγω δυνατότητας… δημιουργικής διαφωνίας (σε ορισμένα) και το βάζω αμέσως στο δικό μου blogroll. :)

  9. Υ Says:

    Επειδή το θέμα είναι πολυσύνθετο και δεν μου επιτρέπει ο χρόνος μου να απαντήσω επαρκώς, να γράψω μόνο τα εξής υποσχόμενος σύντομα μια εκτενέστερη τοποθέτηση.
    Δεν επιχείρησα στο συγκεκριμένο ποστ να καλύψω το θέμα εκτενώς, ούτε απέφυγα σκόπιμα να θίξω άλλες πτυχές του, πράγμα που έχω κάνει σε άλλα ποστ. Έδώ έκανα μια αναφορά στην ανάμιξη των μέσων ενημέρωσης και των περιοδικών στην ομαλή επικράτηση της πολυπολιτισμικότητας μέσω της μετάλλαξης της ίδιας της συνείδησης της νεολαίας.
    Η άρνηση της ελληνοποίησης των παιδιών των αλλοδαπών που γεννήθηκαν εδώ, είναι μόνο επιφανειακά μια ακραία “εθνική” τακτική. Και δεν είναι αποτέλεσμα του “ρατσισμού” του Έλληνα πολίτη, αλλά πολιτική μιας ή περισσοτέρων κυβερνήσεων που από όσο ξέρω δεν έχουν θέσει ποτέ κανένα ζήτημα, ούτε τα “εθνικά” μας ζητήματα, ούτε και αυτό το σημαντικότατο ζήτημα της μετανάστευσης σε δημοψήφισμα, ούτε ενημερώνουν ποτέ τον λαό, ούτε ζητάνε ποτέ τη γνώμη του για τίποτα απ’ όσα κάνουν ή δεν κάνουν.
    Είναι ένα μείγμα αδιαφορίας για τον μετανάστη “απλό άνθρωπο” (που την βιώνει άμεσα και βάναυσα και ο Έλληνας πολίτης, ο άλλος “απλός άνθρωπος”), πολιτικής της αποσιώπησης της εκρηκτικής κατάστασης και κατευνασμού της δήθεν “ξενοφοβικής” κοινής γνώμης.
    Πραγματικά μαζικές ελληνοποιήσεις και ελληνοποιήσεις παιδιών των αλλοδαπών που γεννήθηκαν εδώ, θα προκαλούσαν σίγουρα μεγάλες αντιδράσεις από τους ψηφοφόρους των κομμάτων εξουσίας, επειδή σχεδόν όλοι οι πολίτες καταλαβαίνουν πως τελικά δεν θα πρόκειται για μερικές χιλιάδες παιδιά μόνο, αλλά θα είναι η αρχή της νομιμοποίησης και σταδιακής ελληνοποίησης της πλειοψηφίας των τριάμισυ με τεσσάρων εκατομμυρίων λαθρομεταναστών.
    Επειδή ακριβώς οι αριθμοί είναι εξωφρενικοί για μια τόσο μικρή χώρα, αλλά και επειδή είναι αναπόφευκτο, χρειάζονται μερικά χρόνια “εκπαίδευσης” της νεολαίας μέσω των σχολείων, των μέσων ενημέρωσης και των περιοδικών ώστε να είναι αρκετά απαθείς, εξοικειωμένοι και έτοιμοι, ώστε μαζί με τα κατάλληλα και αναγκαία “επιχειρήματα” να τους το ανακοινώσουν χωρίς να έχουν μεγάλες αντιδράσεις.
    Όταν λοιπόν έχει επιτραπεί και συνεχίζει να επιτρέπεται η ανεξέλεγκτη είσοδος σε εξαιρετικά δυσανάλογους αριθμούς λαθρομεταναστών σε σχέση με τον πληθυσμό των Ελλήνων, η ανεπίτρεπτη άρνηση υπηκοότητας στα παιδιά αυτά, είναι μόνο επιφανειακά ένας “εθνικός” κανόνας. Είναι μια υποκριτική κίνηση για τον προσωρινό κατευνασμό της κοινής γνώμης, πως δήθεν προστατεύουν την εθνική μας ταυτότητα, την στιγμή που έχουν τις πόρτες ορθάνοιχτες και σφυρίζουν αδιάφορα.

  10. Υ Says:

    Να συμπληρώσω λοιπόν, αν και ο αφοριστικός τρόπος απαξίωσης δεν ευνοεί τον διάλογο.
    H “Πολυμορφία Πολιτισμών”, ή η πολυπολιτισμικότητα, ή αλλιώς multiculturalism, ή melting pot (παλιότερα) τις περισσότερες φορές είναι κιτς.
    Και δεν έχω τίποτα ενάντια στο κιτς. Δεν είμαι ρατσιστής με το κιτς. Το κιτς το αποδέχομαι και μπορώ να συνυπάρξω αρμονικά μαζί του.
    Από την “πολυπολιτισμικότητα” στην Ελλάδα μάλλον απογοητεύμενος ακούγεσαι για τις επιδόσεις της. Δεν την καταλαβαίνω όμως ακριβώς αυτή την προκατάληψη που έχεις ενάντια στο κιτς.
    Σε μια φτωχή χώρα που δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά της και αποφάσισε να καταργήσει τα σύνορα, μόνο κιτς θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα. Εκτός κι αν συγχέεις την Ελλάδα με κάποιες πλούσιες δυτικές χώρες, που παραδόξως, φιλοξενούν πολύ λιγότερους μετανάστες αναλογικά με τον πληθυσμό τους.
    Εκτός κι αν αναφέρεσαι στους πληθυσμούς που μεταναστεύουν στις “καλώς εννοούμενες” και “υγιείς” πολύμορφες κοινωνίες και τους θεωρείς λιγότερο κιτς από τους πληθυσμούς που δεχόμαστε στην Ελλάδα, και σ’ αυτή την περίπτωση θα έλεγα πως είσαι πολύ ρατσιστής.
    Αν και η “Πολυμορφία Πολιτισμών”, ή η πολυπολιτισμικότητα, ή αλλιώς multiculturalism, ή melting pot, ανάλογα με την περίπτωση, είναι πολύ καλύτερα εφαρμοσμένη σε πλούσιες ιδιαίτερα δυτικές χώρες δεν είναι σε καμία περίπτωση “καλώς εννοούμενη” ούτε “υγιής”.
    Αν βέβαια “καλώς εννοούμενη” σημαίνει πως οι βιομηχανικές αυτές χώρες χρειάζονται εργατικά χέρια και ζητούν μετανάστες, πως οι περισσότεροι μετανάστες έχουν όλα τα χαρτιά τους πριν μπούν στη χώρα, πως οι μετανάστες δεν εισέρχονται όπου και όποτε θέλουν, ή πως αποκτούν όλα ή τα περισσότερα δικαιώματα του ντόπιου πολίτη μετά από μερικά μόλις χρόνια διαμονής.
    Όλα αυτά τα πολιτισμένα συμβαίνουν ενώ ο ρατσισμός ζει και βασιλεύει και επίσης τα γκέτο, δηλαδή οι εθνικές ή οι εθνικές-ταξικές ομάδες που ζουν σε συγκεκριμένες γειτονιές και όχι σε άλλες είναι ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο.
    Έτσι, αν “καλώς εννοούμενες” και “υγιείς” θεωρούνται κάποιες κρυφορατσιστικές κοινωνίες της Ευρώπης, χίλιες φορές προτιμώ το “κιτς”, γιατί τουλάχιστον αυτό βγάζει μάτι και δεν δημιουργεί αυταπάτες.
    Μάλιστα, η “απότομη” πολυπολιτισμικότητα που επιβάλλεται με το ζόρι είναι ακόμη πιο απίθανο να θεωρηθεί “καλώς εννοούμενη” καθώς είναι περισσότερο εννοούμενη και αυτονόητη η αρνητική αντίδραση από όλες τις πλευρές.
    Μιας και το μόνο σίγουρο είναι πως δεν πρόκειται ποτέ να εξαφανιστεί ο ρατσισμός από το πρόσωπο της γής, είναι παράδοξο πως η ίδια η εξουσία επισπεύδει την μετακίνηση των πληθυσμών, θαρρείς και έχει κάποιο επείγον χρονοδιάγραμμα να προλάβει.
    Ενώ η ρητορική τους είναι δήθεν ενάντια στην παράνομη μετανάστευση, η ίδια η πολιτική τους, την οποία δεν αντιλαμβάνεται ο περισσότερος κόσμος είναι φανατικά “πολυπολιτισμική” και υπέρ των ανοιχτών συνόρων.
    Οι επιδιώξεις της εξουσίας, του κεφαλαίου και των σχεδιαστών των μετακινήσεων των πληθυσμών δεν έχουν τον ανθρωπισμό σαν σκοπό τους.
    Ποτέ άλλωστε ο ανθρωπισμός δεν ήταν προτεραιότητα ούτε της εξουσίας, ούτε του κεφαλαίου.
    Οι αριστεριστές και οι όποιοι υποστηρικτές των ανοιχτών συνόρων που είναι υποτίθεται τόσο καλλιεργημένοι, μορφωμένοι και έξυπνοι, παραδόξως αδυνατούν να δουν πως έχουν ταυτιστεί απόλυτα με την εξουσία. Και πως έχουν αναλάβει να φέρουν εις πέρας αυτό το ευαίσθητο έργο.
    Δηλαδή,
    Να δώσουν στην εισβολή και στο δουλεμπόριο αναγκαίο αλλά και ανθρωπιστικό χαρακτήρα, την στιγμή που ούτε αναγκαίο είναι ούτε λειτουργεί ανθρωπιστικά για κανέναν.
    Να ενοχοποιήσουν τον πολίτη για τη ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και για τα ανεπιθύμητα αποτελέσματά της, ενώ αυτό είναι απόφαση και δημιούργημα των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου.
    Να δέσουν τις γλώσσες όλων, έτσι ώστε να προχωρήσει η βίαιη ομογενοποίηση των πληθυσμών και η διάλυση όλων των εθνών-κρατών, χωρίς να υπάρχουν πολλές αντιδράσεις.
    Η σκληρή πραγματικότητα είναι πως οι λαθρομετανάστες είναι και θα συνεχίσουν να είναι θύματα εκμετάλλευσης, αλλά και η ελληνική εργατική τάξη κυριολεκτικά αφανίζεται, και καμία ρητορική των αντιρατσιστών δεν προσπαθεί να το αλλάξει αυτό, αλλά αντίθετα προσπαθεί να το νομιμοποιήσει σαν μια αναγκαιότητα και μάλιστα βαθύτατα “ανθρωπιστική”.
    Αυτόν τον οποίο στοχοποιούν πάντα, και είναι ο μεγάλος τους πόνος, είναι ο πολίτης αυτής της χώρας που δεν βλέπει με καθόλου καλό μάτι αυτή την εισβολή, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αντιπαθεί τους λαθρομετανάστες σαν ανθρώπους, ή πως έχει εχθρικά ή ρατσιστικά συναισθήματα απέναντί τους.
    Ο πολίτης που τόσο αβασάνιστα και χωρίς να τον γνωρίζουν, έτσι γενικά και αόριστα τον αποκαλούν “ρατσιστή”.
    Πολύ ενδιαφέρων είναι και αυτός ο σοφιστικέ τρόπος που διάλεξες για να πεις τον άλλο ρατσιστή με αυτή τη ψυχανάλυση εξ αποστάσεως και με την συντριπτική σου γνωμάτευση για τους πατριώτες.
    Όταν σαν μέρος της επιχειρηματολογίας του υποστηρικτή των ανοιχτών συνόρων χρησιμοποιείται η ψυχανάλυση, τότε ο ρατσισμός απλά βρίσκει καινούργιους στόχους. Επειδή οι υποστηρικτές των ανοιχτών συνόρων είναι υποτίθεται κάθε άλλο παρά ρατσιστές, είναι λογικό να βλέπουν ρατσιστές παντού τριγύρω τους, όποιος διαφωνεί μαζί τους είναι ρατσιστής, εκτός βέβαια από την εικόνα τους στον καθρέπτη.
    Θύματα μιας πολύ καλής πλύσης εγκεφάλου, οι αντιρατσιστές έχουν γίνει οι σκληρότεροι ρατσιστές και με αυτή την φρασεολογία επιβάλλουν φασιστικά τις απόψεις τους.
    Μάλιστα έχει σκόπιμα αναμιχθεί σε ίσες δόσεις η κατηγορία του ρατσιστή και του εθνικιστή. Έτσι, δεν μπορεί κανείς πια να διαχωρίσει τις δύο λέξεις.
    Ο “ρατσιστής” όμως, μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Ρατσιστής μπορεί να είναι εκείνος που τρέφει παθιασμένο μίσος για το κιτς, για τους ανθρώπους χωρίς καλό γούστο, για τους Ελληναράδες, για τον πατριωτισμό, για τους μη επαρκώς μορφωμένους, για τους φτωχότερους, για τους κατοίκους κάποιας συγκεκριμένης πόλης, συνοικίας ή περιοχής της Ελλάδας, για τους οπαδούς μιας ομάδας, φίλους ενός είδους μουσικής, είδους κουρέματος, σεξουαλικής προτίμησης, επαγγέλματος, και ούτω καθ’ εξής. Αυτός δηλαδή που έχει κάποια προκατάληψη βάση κάποιου χαρακτηριστικού, ιδιότητας ή προτίμησης του άλλου, χωρίς εκείνος να προέρχεται απαραίτητα από κάποια άλλη φυλή ή έθνος.
    Έτσι και οι αριστεριστές αλλοδαπόφιλοι, είναι συνήθως “κάπως” μορφωμένοι και έχουν μια προδιάθεση να κατηγορούν όσους αντιτίθενται στον “πολυπολιτισμό με το ζόρι” ως αμόρφωτους Ελληναράδες.
    Ο ρατσισμός όμως δεν είναι συνώνυμο με την εκμετάλλευση, ούτε και με την “ξενοφοβία”. Ο ρατσισμός μπορεί να υπάρχει και από τον φτωχότερο προς τον εύπορο, από τον Ασιάτη προς τον Έλληνα.
    Ξενοφοβία μπορεί να αισθάνεται και ο επισκέπτης σε μια χώρα, και να επιλέγει να παραμένει στα όρια της δικής του εθνικής κοινότητας και να μην συναναστρέφεται με τις άλλες ντόπιες ή μεταναστευτικές κοινότητες ή ακόμα και να τις αποστρέφεται ακόμα και με φανατικό τρόπο. Ακόμα και παλιοί μετανάστες σ’ αυτή τη χώρα βρίσκουν εξωφρενική την εισροή νέων λαθρομεταναστών.
    Ο ρατσισμός δεν είναι αποκλειστικό “προνόμιο” του λευκού, ούτε μόνο εκείνου που έχει εξουσία στα χέρια του, ούτε μόνο του Έλληνα. Διακρίσεις υπάρχουν παντού, και μεταξύ των φύλων. Βολεύει όμως πολύ αυτή η υπεραπλούστευση αυτών των εννοιών και η παρουσίαση του δίπολων άσπρου-μαύρου, καλού-κακού ρατσιστή-φουκαρά, φτωχού-πλούσιου, Έλληνα-αλλοδαπού.
    Έτσι επηρεάζεται συναισθηματικά ο αποδέκτης της προπαγάνδας και αυτή η συναισθηματική φόρτιση επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.
    Ας θυμηθούμε και τα μωρά που έβγαζαν οι Ιρακινοί από τις θερμοκοιτίδες στο Κουβέιτ.

    Και ενώ αυτή η εξωφρενική μετακίνηση πληθυσμών έχει καταντήσει να ακούγεται σαν κάτι το απόλυτα φυσικό και θεμιτό, δεν τίθεται ποτέ το ζήτημα της βελτίωσης της ζωής αυτών των ανθρώπων στη χώρα της προέλευσής τους, έτσι ώστε να μην χρειάζεται να μεταναστεύουν. Όχι, ποτέ. Είναι καθαρή η γραμμή που υπάρχει. Ποιός θα τολμήσει άλλωστε να πει όχι σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη; Ο πολίτης της Δύσης είναι υπεύθυνος για την αδικία, και πρέπει να δεχθεί μεγάλους πληθυσμούς στις πόλεις του, να χάσει την συνοχή του, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, να διασπαστεί και ίσως μάλιστα να μείνει και στο δρόμο παρακαλώντας να μεταναστεύσει και ο ίδιος, για να μάθει το μάθημά του.
    Αυτό είναι το μάθημα που πρέπει να μάθει ο πολίτης του Δυτικού κόσμου. Πρέπει να μάθει να αποδέχεται τον “Άλλο”, επειδή ο “Άλλος” -όπως μας πουλάνε τα media νυχθημερίς- βαπτίστηκε “οικονομικός μετανάστης” και αποφάσισε να έρθει να εγκατασταθεί ΕΔΩ, μαζικότατα, χωρίς κανένα όριο, και μάλιστα σε τόσο μεγάλους αριθμούς ώστε ο ντόπιος να πρέπει να παραχωρήσει τον δικό του τρόπο ζωής για να ικανοποιήσει τον “Άλλο”, να “αποβάλλει” τη δική ταυτότητά του για να μην προσβάλλει την ταυτότητα του “Άλλου” και να αποδυναμωθεί, και όλα αυτά… για να σταματήσουν επιτέλους να τον αποκαλούν “ρατσιστή”. Αυτή η αντίληψη δείχνει και την προοπτική του μέλλοντος…

    Αυτή η ιδέα και ο εξαναγκασμός και η βιασύνη να μάθει το μάθημά του ακόμα και ο Έλληνας, που δεν είναι ακριβώς ο πιο στυγνός αποικιοκράτης ιμπεριαλιστής του κόσμου, είναι ένα ιδιόμορφο και σαδιστικό ρατσιστικό σύνδρομο, από το οποίο πάσχουν όλοι οι αριστεριστές της Δύσης, και όπως είναι αναμενόμενο, και οι Έλληνες μιμητικοί ανθρωπιστές-αριστεριστές.
    Είναι το σύνδρομο της αναγκαστικής τιμωρίας του δυτικού πολιτισμού για τις αμαρτίες της αποικιοκρατίας.
    Στα μυαλά τους σίγουρα φαντάζει σαν η απόλυτη δικαιοσύνη και ίσως να τους προκαλεί και ρίγη η ιδέα πως δικαιώνεται επιτέλους ο αδικημένος όλων των εποχών και αποκτά την ανεξαρτησία του… στη πλατεία Ομονοίας.

    Οι βουλευτές το έχουν κάνει σύνθημα: “Οι Έλληνες είναι ξενοφοβικοί”.
    Οι αντιρατσιστές ωρύονται. Αλλά η στείρα επανάληψη του “επιχειρήματος” πως ΟΠΟΙΟΣ διαμαρτύρεται το κάνει επειδή είναι “ρατσιστής” δεν προσφέρει τίποτα στη λύση του προβλήματος. Αντίθετα, είναι ένας ακόμη τρόπος να χώνουν τα κεφάλια τους στην άμμο.
    Τα όσα ρατσιστικά περιστατικά συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν διαφέρουν από ό,τι συμβαίνει στις περισσότερες χώρες. Κανείς όμως δεν αυτομαστιγώνεται τουλάχιστον επίσημα με αυτό τον τρόπο.
    Και αυτό δεν κάνει ολόκληρο τον ελληνικό λαό ένοχο για ρατσισμό και ξενοφοβία.
    Και κυρίως, αυτό δεν νομιμοποιεί την είσοδο και διαμονή τόσων πολλών λαθρομεταναστών.
    Η δήθεν ξενοφοβία του συνόλου του ελληνικού πληθυσμού δεν μπορεί να αποτελεί το άλλοθι για την ολοκληρωτική άλωσή του.

    Τώρα λοιπόν που διαπιστώσαμε τι μπορείς να “δεις” και να “γνωρίζεις” τόσο ξεκάθαρα και μάλιστα εξ αποστάσεως, και μάλιστα “συχνά-πυκνά”, ας πάμε σε εκείνα που δεν μπορείς να δεις, και “όσο και να έψαξες δεν τα βρήκες πουθενά”.
    Ναι λοιπόν, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, η εξουσία το ονομάζει πολυπολιτισμό, ενώ είναι δουλεμπόριο και άγρια εκμετάλλευση. Αυτή λοιπόν είναι η λέξη και αυτή χρησιμοποιούμε για να συνεννοούμαστε.
    Δεν είναι όμως η επιχειρηματολογία του εθνικά σκεπτόμενου αριστερού (ή δεξιού) που μετασχηματίζει τον άκακο ξένο σε ακούσιο όργανο της Νέας Τάξης. Ο λαθρομετανάστης ΕΙΝΑΙ ένα ακούσιο όργανο της Νέας Τάξης, αλλά συγχρόνως δεν ενοχοποιείται ο ίδιος για αυτό, ανάγκη έχει, και βρίσκει ανοιχτά και έρχεται.
    Και δεν πρόκειται για κάποια υποθετική ή φανταστική κατάσταση, και ούτε για μια απλή μετανάστευση. Η παρουσία τριών και πάνω εκατομμυρίων μεταναστών, λαθραίων και νομιμοποιημένων δεν είναι ένα σενάριο του μακρινού μέλλοντος. Είναι η σκληρή πραγματικότητα του σήμερα, και μια κατάσταση που επιδεινώνεται ταχύτατα μέρα με τη μέρα.
    Η παρουσία ενός τόσο μεγάλου αριθμού λαθρομεταναστών, δεν είναι ούτε ένα ατύχημα, ούτε ένα φαινόμενο ανεξήγητο. Είναι μια στυγνή και καλά υπολογισμένη καπιταλιστική πρακτική εισαγωγής φθηνού εργατικού δυναμικού. Και σημαντικότερα, είναι η βάση για τον απάνθρωπο Νεο-Σοσιαλισμό που ανατέλλει.
    Ο φθηνότερος εργάτης, ακόμα και χωρίς να έχει την πρόθεση, θα “κλέψει” την δουλειά του “ακριβότερου” εργάτη, έστω κι αν δεν έχει αυτή την πρόθεση. Είναι απλά μαθηματικά. Ο “ακριβότερος” και συνδικαλισμένος εργάτης μπορεί μετά εφ’ όσον παραμείνει άνεργος να αξιοποιήσει τον χρόνο του καλύτερα παριστάνοντας πως ψάχνει για μια καλύτερη δουλειά αφού το μόνο που μπορεί να ισχυριστεί τώρα πια είναι πως η οικοδομή πχ, ή η αγροτική δουλειά “δεν είναι δουλειά γι εκείνον”.
    Επιτελείται έτσι σιωπηρά μια “αριστοκρατικοποίηση” του ντόπιου πληθυσμού ο οποίος ξαφνικά και βολικά όχι μόνο “αρνείται να κάνει ορισμένες δουλειές”, αλλά και το κήπο του και το πεζοδρόμιό του αρνείται να σκουπίσει, αφού “αυτές είναι δουλειές για αλλοδαπούς”. Έτσι έχουμε μια γενιά αλλοτριωμένων, ξιπασμένων, και παγιδευμένων νέων ανθρώπων που ζουν με τα χρήματα των γονιών τους, αφού και το εισόδημα της όποιας εργασίας μειώνεται και η ίδια η δουλειά απαξιώνεται αφού μεταφέρεται σε χέρια αλλοδαπών. Εκτός λοιπόν από τον διαθέσιμο και πρόθυμο λαθρομετανάστη, έχουμε και τον ακόμη πιο πρόθυμο μικρό ή μεγάλο εργοδότη που προτιμάει τους λαθρομετανάστες γιατί έτσι τον συμφέρει.
    Η εκμετάλλευση του αλλοδαπού είναι μια ακόμη πιο σκληρή έκδοση της γνωστής σε όλους μας εκμετάλλευσης του ντόπιου εργάτη. Δεν είναι μια “ρατσιστική” πρακτική.

    Αν ο αλλοδαπός “δεν κλέβει τις δουλειές μας”, δηλαδή την δική σου δουλειά, περίμενε την εισαγωγή των 50 εκατομυρίων εξειδικευμένων αλλοδαπών στην Ε.Ε. και θα “δεις” πως ακόμα και εκείνοι που ασχολούνται με την τεχνολογία και τη πληροφορική θα αναγκάζονται ή να δουλεύουν με “τριτοκοσμικά” μεροκάματα ή απλά να παραμένουν άνεργοι.
    Ο πρώην αποικιοκράτης από τις Βρυξέλλες που κόπτεται να δώσει δουλειά σε Ασιάτες το κάνει άραγε από ανθρωπισμό; Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ;
    Μήπως του περισσεύει άραγε λίγος ακόμη ανθρωπισμός για να εξανθρωπίσει και να μορφώσει καλύτερα τους υπηκόους της ίδιας του χώρας, έτσι ώστε να γεμίσει ο τόπος ντόπιους εξειδικευμένους εργαζόμενους και να εξαλείψει την ανεργία αντί να “έχουμε ανάγκη από 50 εκατομμύρια αλλοδαπούς για τα επόμενα 20 χρόνια”;
    Μήπως του περισσεύει ανθρωπισμός να βγάλει την νεολαία από τα ναρκωτικά και να την επιμορφώσει ώστε να κάνει αυτές τις εξειδικευμένες δουλειές που τόσο έχει ανάγκη;
    Μήπως του περισσεύει ανθρωπισμός να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες έτσι ώστε να παρέχουν εργασία στους υπηκόους τους και να παραμένουν στις πατρίδες τους;
    Όποιος ενδιαφέρεται για τον “Άλλο”, δεν τον ρίχνει βορά στην ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση σε μια χώρα ανίκανη να παρέχει τις στοιχειώδεις υπηρεσίες στους ίδιους της τους πολίτες.
    Και όποιος ενδιαφέρεται για τον Όμοιο, δεν κάνει τα στραβά μάτια όταν αναγκάζεται εκείνος να μεταναστεύει επειδή η Ελλάδα έχει γεμίσει άνεργους Έλληνες ενώ συγχρόνως δίνει εργασία σε εκατομμύρια αλλοδαπούς.
    Αυτό λοιπόν που δεν μπορείς να δεις, είναι πως εκτός από τους φουκαράδες, έχουν έρθει και χιλιάδες εγκληματίες που δρουν ανεξέλεγκτοι. Μια ραγδαία υποβίβαση του βιοτικού επιπέδου της χώρας. Δεν μπορείς επίσης να δεις τεράστιες “εθνικές” ομάδες από άκακους λαθρομετανάστες που ετοιμάζονται για τη Βουλή και για μειονοτικά διασπαστικά παιχνίδια. Αυτό που δεν μπορείς να δεις, είναι πως οι φουκαράδες έχουν κατακλύσει τον τόπο και δημιουργείται μια εκρηκτική κατάσταση και μάλιστα σε εποχή οικονομικής κρίσης. Αυτό που θα μπορέσεις να δεις, είναι ο αυτόματος διπλασιασμός και τριπλασιασμός των τουλάχιστον τριών εκατομμυρίων μεταναστών και λαθρομεταναστών μόλις εκείνοι νομιμοποιηθούνε και ακολούθως ξεκινήσει το πρόγραμμα οικογενειακής επανένωσης.
    Και όταν θα είναι έτοιμος ο πληθυσμός για ένα τέτοιο μαντάτο, και θα παρουσιαστούν οι αλλοδαποί σαν τη πανάκεια για το ασφαλιστικό, τότε θα γίνουν οι πραγματικά μαζικές ελληνοποιήσεις. Μέχρι τότε και για να κρατούν τα προσχήματα, θα συνεχίσουν να εμφανίζονται απάνθρωποι και αδιάφοροι, μη προχωρώντας στις νομιμοποιήσεις των παιδιών που γεννήθηκαν εδώ.
    Ίσως μια Ελλάδα με μόνο τους μισούς κατοίκους της να είναι Έλληνες, να είναι αυτό να θέλεις να “δεις” τελικά, γι’ αυτό και η αντίδραση των πατριωτών σε ενοχλεί τόσο πολύ.
    Μέσα σε όλα αυτά, επιλέγεις να ανακηρύξεις την πλασματική υπεροχή σου, επειδή εσύ τάχα ΔΕΝ είσαι ρατσιστής και ανακάλυψες μέσω της ψυχανάλυσης εξ’ αποστάσεως πως οι πατριώτες, επειδή συμβαίνει να είναι Έλληνες, άρα είναι και Ελληνάρες, και άρα είναι και… ρατσιστές.
    Ελπίζω τουλάχιστον η ψυχική ικανοποίηση που σου δίνει αυτή η ψεύτικη αίσθηση της υπεροχής να αντισταθμίζει τη σκληρή πραγματικότητα και την εικόνα μιας φθαρμένης παράδοσης και μιας πατρίδας που επειδή έχει φθαρεί, ίσως να προτιμάς και να χαθεί.

  11. omadeon Says:

    Διάβασα τις διεισδυτικές και ενίοτε πολύτιμες αυτές αναλύσεις που κάνεις και σε πολλά σημεία συμφωνώ.

    Παρόλ’ αυτά, ορισμένα σημεία δείχνουν αιχμές που δεν “δένουν” με το υπόλοιπο μεστό κείμενο, σαν μια υποβόσκουσα απίστευτη εχθρότητα.

    Για παράδειγμα, τα περί “ψυχικής ικανοποίησης”, στην τελευταία σου παράγραφο με την αυτόματη -σχεδόν- εκτόξευση συκοφαντίας περί “ψεύτικης υπεροχής”, εντελώς εκτός θέματος, εκτός τόπου και χρόνου, και επίσης ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ανακριβής. ΠΟΙΑ “ψεύτικη υπεροχή”?
    Και γιατί ψεύτικη και όχι… αληθινή (χεχε) σε σχέση με την πλειοψηφία;

    Τρίζεις τα δόντια με αρκετό μίσος, σε αυτή την παράγραφο, και εκστομίζεις την ΙΔΙΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ, το “ίσως να προτιμάς και να χαθεί” – η Ελλάδα.

    ΓΙΑΤΙ;

    Δεν φταίω εγώ που ο πλανήτης, η ανθρωπότητα η ίδια έχει καταντήσει φάρμα των ζώων. ΟΥΤΕ φταίω που σκέφτομαι σε δύο γλώσσες εξίσου, ή ασχολούμαι με δεκάδες θέματα (που εύκολα μπορείς να βρείς στο μπλογκ μου, και ΜΕΤΑ να αξιολογήσεις τα περί “υπεροχής” και -ιδίως- περί “ψεύτικης” υπεροχής.

    Ο ανώτερος άνθρωπος (έτσι έμαθα κι από τους γονείς μου) προσπαθεί να ΜΗΝ αποδίδει δόλο στον άλλον, χωρίς λόγο. Προσπαθεί ακόμη και στην κακία να βρει το ελάχιστο (έστω) δίκιο της.

    Μιλάς εξάλλου με άνθρωπο που του είπαν, ΧΩΡΙΣ αιδώ, ότι χρειάζεται
    “μια σφαίρα στο κεφάλι” ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ, σε διάλογο κάποιου μπλογκ. Και όχι μόνο αυτό, τώρα πυροβολείς ΚΑΙ εσύ, με σιγαστήρα.

    Κάποτε θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε ΜΕ τον κακό εαυτό μας, να τον τιθασεύουμε και να τον ξεπερνάμε. Μέχρι τότε, ΟΛΟΙ μπορούμε κάλλιστα να είμαστε ΚΑΙ ρατσιστές (ανάμεσα σε άλλα).

    Μάλλον -και πάλι- συγχέεις την πολυμορφία πολιτισμού ή κουλτούρας, που αποτελεί ΚΑΘΑΡΑ προσωπικό επίτευγμα (καλλιέργειας) με την άξεστη ισοπέδωση και ομογενοποίηση, την οποία απεχθάνεσα (δικαίως εν μέρει).

    Σε διαβεβαιώ πάντως, ότι ΠΑΡΟΛ’ αυτά, δεν θα σχολίαζα εδώ, αν δεν έβλεπα πολλές αλήθειες, ανάμεσα στις εμμονές που έχεις ψάξει σε βάθος και πολλές φορές -το ξαναλέω- δικαιολογημένα.

    Δυστυχώς καμμία λογική ανάλυση δεν θα ξεπεράσει τα γεγονότα που διαδραματίζονται ανελέτητα, πέρα από τη θέλησή μας. Γι ‘αυτό και η μόνη συνταγή που έχω να προσφέρω, ΔΕΝ είναι “κυνηγείστε κάποιους” αλλά -αντίθετα- καλλιεργείστε αυτό που έχετε ΜΕΣΑ ΣΑΣ. Δηλαδή,

    Σώστε τη χώρα που έχουμε ΜΕΣΑ μας, γιατί αυτή είναι η μόνη αληθινή και αξιόπιστη και ΑΦΘΑΡΤΗ. Τα υπόλοιπα είναι υπεκφυγές μίσους ή υπόκοφη βοή απέχθειας.

    “Θα τρομοκρατηθούμε ανάμεσα στους εξαγριωμένους δεινοσαύρους, εφευρίσκοντας -ίσως- μια νέα γλώσσα, ίσως και τσιρίζοντς ι , ι, ι, ι…”
    -έγραψε ο Ελύτης στη “Μαρία Νεφέλη”. ΠΑΝΤΑ ατρόμητος λάτρης ΚΑΘΕ θετικού στοιχείου σε κάθε πολιτισμό, πάντα “πολυ-πολιτισμικός” και ΠΑΝΤΑ Ελληνας.
    (Κι ο Ελύτης βέβαια χαρακτηρίστηκε άσχημα επί μακρόν, εξωθήθηκε να ζει έξω, απηύδησε, κλπ. Κι αν δεν έπαιρνε Νόμπελ και δεν τον μελοποιούσε ο Μίκης δεν θα αναγνωριζόταν _ποτέ_ στην Ελλάδα).

    Εκείνο που ξεχνάς, είναι η αρνητικότητα που κουβαλάει μέσα του σχεδόν κάθε Ελληνας. Αυτή δεν ξεχνάει όμως να εμφανιστεί. Ηδη σου την υπέδειξα.

  12. omadeon Says:

    Υ.Γ. Συγνώμη για τα λάθη ταχυγραφίας. Νομίζω είναι συγχωρητέα (και οφείλονται και σε ένα… χαλασμένο πληκτρολόγιο. Πάντως, εντύπωση μου προξενεί η συνέχιση της προληπτικής λογοκρισίας. Προσωπικά το βρήκα πολύ δύσκολο μερικές φορές να την αναιρέσω, όμως τα κατάφερα. Σήμερα φεύγω από το σπίτι μου ήσυχος, ΔΙΑΦΑΝΟΣ, χωρίς πια την ανησυχία ότι ενόσω θα λείπω από το μπλογκ κάποιος θα ασχημονήσει επάνω στην προσωπική μου υπόληψη ή τιμή, κλπ. κλπ.

    Δεν ήταν καθόλου εύκολο αυτό το πράγμα, κι έτσι σε κατανοώ. Πηγάζει όμως από τη μόνη αρετή που ΑΡΓΗΣΑ να μάθω. Την ικανότητα να χειρίζομαι σωστά (έστω και με λάθη) την ΑΝΤΙΘΕΤΗ άποψη.

    Αυτά που διάβασες και που απαντάς εδώ, ΔΕΝ είναι “αφ’ υψηλού” διαπιστώσεις όμως. Είναι αποτέλεσμα πρακτικής πείρας και στοχασμού πάνω στην καθημερινότητα – που έζησα ο ίδιος. Μιλάς με βάση φανταστικές κατασκευές για “ανύπαρτες υπεροχές”, και… προδοσίες.
    ΤΙ θέλεις να υποθέσω, λοιπόν;

    Υποθέτω λοιπόν -πρωτίστως- ότι ο πρωταρχικός στόχος ΚΑΘΕ “πατριώτη” δεν είναι καν ο ξένος, αλλά ο ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗΣ του.

  13. Y Says:

    Αν ανατρέξεις στα σχόλια περί πιθήκων και κιτς, θα δεις πως αυτή η αίσθηση της υπεροχής είναι εμφανέστατη σε αυτά που γράφεις.
    Και δεν αμφιβάλλω πως ίσως να είναι και αληθινή. Αν είναι αληθινή όμως και συμβάδιζε με ωριμότητα δεν θα θεωρούσες απαραίτητο να την επιδεικνύεις μιλώντας απαξιωτικά και αφοριστικά και βγάζοντας αυθαίρετα συμπεράσματα για ολόκληρες ομάδες ανθρώπων χωρίς καν να τους γνωρίζεις, βγάζοντας την αυθαίρετη γνωμάτευση πως “συχνά πυκνά είναι ρατσιστές”, και πως πρέπει να το αποβάλλουν.
    Αυτό εννοούσα όταν μιλούσα για προκατάληψη. Και η οποιαδήποτε προκατάληψη μόνο σημάδι υπεροχής δεν είναι.

    Δεν έχω διαβάσει ακόμα το μπλογκ σου, απλά αναφέρομαι μονάχα σε αυτά που περιέχει αυτή η συζήτηση.
    Ο λόγος που βγαίνει θυμός, αλλά όχι μίσος ούτε εχθρότητα όπως νομίζεις, είναι πως αυτή η επικρατούσα επιχειρηματολογία, που συνοψίζεται στη φράση: “διαμαρτύρεστε επειδή είσαστε ρατσιστές”, είναι η ίδια ακριβώς που πολύ κομψά προσπαθείς να χρησιμοποιήσεις όταν μιλάς για τους (αριστερούς) πατριώτες που αν κάνουν την αυτοκριτική τους θα ανακαλύψουν πως είναι ρατσιστές και τίποτα παραπάνω, και πως χρησιμοποιούνε την μάχη ενάντια στην πολυπολιτισμικότητα για να βγάζουν τα ρατσιστικά τους χωρίς φόβο και πάθος.
    (Βέβαια ούτε συζήτηση για τους δεξιούς, αυτούς σίγουρα τους έχεις ταξινομήσει και κατηγοριοποιήσει χωρίς καμία αμφιβολία, εξ αποστάσεως και πάλι, σε φασίστες ρατσιστές και όλα τα συναφή).
    Και φυσικά δεν είσαι εσύ υπαίτιος που ο πλανήτης έχει καταντήσει μια φάρμα των ζώων. Αλλά δεν πανηγυρίζουμε έστω και ενδόμυχα για την υπεροχή μας, όποια υπεροχή νομίζουμε πως έχουμε αποκτήσει, αλλά προσπαθούμε να μεταφέρουμε τις απόψεις μας με κόσμιο τρόπο και χωρίς χαιρεκακία και μηδενιστικές γενικεύσεις.
    Η χαιρεκακία κολλάει και στο σύνηθες επιχείρημα πως αφού “η Ελλάδα πάσχει από απουσία κουλτούρας”, καλά να πάθει και να αφομοιωθεί και να εξαφανιστεί.
    Έτσι λοιπόν δεν αποδίδω δόλο, αλλά υπέρμετρη σιγουριά και τάση για αυτόματο μηδενισμό της όποιας αλήθειας της άλλης άποψης (των ανθρώπων ενάντια στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση και στα ανοιχτά σύνορα).
    Αν λοιπόν και πάλι επιχειρείς να μου κάνεις διάλεξη (ή στους υπόλοιπους) έτσι ώστε “να μάθω να ζω με τον κακό εαυτό μου” και τον “ρατσισμό” μου, την παραβλέπω γιατί μοιάζει να είναι συνήθειά σου.
    Δεν νομίζω πως συγχέω τίποτα σχετικά με τη πολυμορφία πολιτισμού και την ισοπεδωτική ομογενοποίηση.
    Το αν έφερες στη συζήτηση την προσωπική διεργασία αφομοίωσης διαφορετικών πολιτισμών και κουλτούρας, είναι πολύ χρήσιμο.
    Τη ίδια στιγμή όμως, και διόρθωσέ με αν κάνω λάθος, διατυμπανίζεις την άγνοια του “Άλλου” για την οποία είσαι σίγουρος και διαφοροποιώντας το εαυτό σου από τους κιτς Ελληνάρες, δημιουργείς από μόνος σου έναν ακόμη “Άλλο”.
    Αυτό τον “Άλλο”, τον Ελληναρά, τον οποίο απεχθάνεσαι και καταδικάζεις χωρίς συγχρόνως να προτείνεις κάτι ουσιαστικότερο για την διαφώτισή του, (εκτός από την προσωπική του ανάπτυξη, που είναι και πέρα από τα όρια του άμεσα εφικτού ) ή τουλάχιστον να του δίνεις μια πίστωση χρόνου, ή έστω να του αναγνωρίζεις το αναφαίρετο δικαίωμά του να είναι όσο κιτς και κακόγουστος του αρέσει να είναι, μέσα απ΄τα δικά του σύνορα, και να ζει τον κιτς “πολυπολιτισμό” του γνωρίζοντας τους τουρίστες και τους μετανάστες, όσους μετανάστες τουλάχιστον μπορεί να δεχθεί και να βοηθήσει αυτή η χώρα, και όχι τριπλάσιους και τετραπλάσιους με όριο το άπειρο, με την ελπίδα μια μέρα να υπάρξει μια αναστροφή της παρακμής και όχι μια επίσπευση.
    Σε αυτό αναφέρομαι όταν μιλάω για κάποια κρυφή ίσως χαρά που μπορεί να έχει κάποιος να βλέπει το ερειπωμένο σπίτι του να γκρεμίζεται αντί να ανορθώνεται.
    Λυπάμαι επίσης που ενώ λες πως βλέπεις πολλές αλήθειες συνεχίζεις να γράφεις πως όσοι διαμαρτύρονται για την ραγδαία πληθυσμιακή ανατροπή του ελλαδικού χώρου έχουν την πρόθεση “να κυνηγήσουν κάποιους”.
    Ας μην τα υποβιβάζουμε όλα σε “απέχθεια”, “ανάγκη ξεπεράσματος του κακού μας εαυτού” και σε “ρατσισμό” με τη βούλα.
    Αυτή η ψυχανάλυση εξ’ αποστάσεως με την αβασάνιστη ετυμηγορία και ανακύρηξη της ενοχής, είναι παραδόξως η ίδια ακριβώς που αναγκάζει την πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού να πει ανοιχτά πως πρέπει να μπει όριο στη μετανάστευση.
    Έγραψα ελπίζω σαφέστατα πως ο ίδιος ο λαθρομετανάστης δεν θεωρείται ένοχος για κάτι, αλλα πως είναι έρμαιο όπως και εμείς ενός γενικότερου σχεδιασμού.
    Σαν ένας Έλληνας της Διασποράς, η οικογένειά μου είναι όσο “πολυπολιτισμική” γίνεται, όπως και ο κύκλος μου και οι φίλοι μου, και συναναστρέφομαι με ανθρώπους από κάθε πιθανή γωνιά της γης και πως επίσης σκέφτομαι σε δύο ή παραπάνω γλώσσες, γι’ αυτό ίσως και αρκετά απ’ όσα γράφω είναι και δυσνόητα.
    Έτσι, δεν χρειάστηκε ποτέ να ξεκινήσω από κάποια θεωρία, ή από τα λόγια του Ελύτη ή κάποιου άλλου για να βρω καθοδήγηση.
    Ο πολυπολιτισμός είναι ένα σημαντικότατο και θετικότατο προσωπικό βίωμα για μένα, και θα συμφωνήσω πως εξαρτάται πάντοτε από τον ίδιο τον άνθρωπο, δηλαδή το πόσο ικανός είναι ο καθένας να αποκομίσει από αυτή την εμπειρία και να γίνει πλουσιότερος, και όχι σε multicultural cuisine και world antique shops, αλλά σε ουσιαστική γνώση.
    Και μόνο από προσωπική διεργασία αλλά και σταδιακή εξοικείωση μεταξύ των ανθρώπων μπορεί να υπάρξει αρμονική συνύπαρξη μεταξύ των διαφορετικών εθνικοτήτων στην ίδια χώρα και όχι από την απότομη αλλαγή, ούτε από τη ρηχή “πολυπολιτισμική” διαπαιδαγώγηση και πλύση εγκεφάλου των παιδιών και των νέων. Αλλιώς πάντοτε θα υπάρχει ο κρυφός ρατσισμός η υποκρισία και η δυσαρμονία.
    Αλλά είναι διαφορετικές οι συγκυρίες, η αντίληψη και το υπόβαθρο του όποιου “πολυπολιτισμού” των εύπορων δυτικών χωρών, όπως και οι δυνατότητες των κρατών αυτών να προσφέρουν στους μετανάστες αλλά και οι αριθμοί (αναλογικά) των μεταναστών που εισέρχονται, και μέσα σε όλα τα θετικά που μπορεί να αποκομίσει κανείς, ακόμα και εκεί η κατάσταση είναι πια κυριολεκτικά εκτός ελέγχου και σε απόλυτο συντονισμό με την επείγουσα ομογενοποίηση που οι εξουσίες θέλουν να επιφέρουν. Και πως παρόλα αυτά, και έτσι όπως εξελίσσονται σήμερα τα πράγματα, είναι τώρα ακόμη περισσότερο μια βεβιασμένη και επιφανειακή “πολυπολιτισμική” συμβίωση, και πάντοτε αγγίζοντας τα όρια του κιτς, τουλάχιστον για την πλειοψηφία των ανθρώπων των χωρών αυτών.
    Βιώνοντας λοιπόν και στο εξωτερικό την ραγδαία και απίστευτη μετάλλαξη ολόκληρων συνοικιών, πόλεων, την αλλοτρίωση της όποιας ταυτότητας και ιδιαίτερου χαρακτηριστικού αλλά και στοιχειώδους ανθρωπισμού που είχαν οι άνθρωποι εκεί, μπορώ να δω πως θα είναι η Ελλάδα σε δέκα χρόνια. Και θα είναι τόσο θλιβερό, αλλά θα είναι πολύ αργά.

    Και ενώ η χώρα (μου) είναι σωσμένη και ασφαλής μέσα μου, δεν μπορώ να ικανοποιηθώ με μία προσωπική ψυχική ή πνευματική σωτηρία τη στιγμή που τα χώματα της Ελλάδας αλλάζουν χέρια, και ο ελλαδικός ελληνισμός συρρικνώνεται δραστικότατα με την πρόφαση του συμφέροντος και της προσωρινής επιβίωσης.
    Αν υπάρχει μια ελπίδα για το ελληνικό πνεύμα να απεγκλωβίσει και πάλι το μοναδικό μεγαλείο που κουβαλάει μέσα του, όσο απηυδησμένο και να είναι, ακόμα κι αν βρίσκεται στο εξωτερικό, πρέπει πρώτα να έχει περπατήσει και να έχει ζήσει σε εκείνα τα χώματα για να μπορέσει ποτέ να υπάρξει. Η ελληνικότητα μπορεί να είναι διεθνής, αλλά μπορεί να επιβιώσει και κυρίως να βρεί νέα πνοή μόνο μέσα ή μέσω της Ελλάδας, ακόμα κι αν αυτό μοιάζει να είναι το πιο παράδοξο πράγμα στο κόσμο σήμερα.

  14. omadeon Says:

    Νομίζω ότι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα ποτέ να κρύψω είναι ο θυμός. Το θέμα είναι αν θα του επιτρέψω να… κυριαρχήσει κιόλας, αν θα τον αφήσω να καταστρέψει το διάλογο. Νομίζω ότι αν είσασταν στη… γλυκειά μου θέση, κι είχατε χαρακτηριστεί “φιλοσκοπιανός” προδοτάκος ή σας είχαν πει ότι χρειάζεστε “μια σφαίρα στο κεφάλι και φτύσιμο” πολύ πιθανό είναι να είχατε θυμώσει κι εσείς, εξίσου ή και περισσότερο. Σαν αποτέλεσμα “πονηρεύτηκα” και έψαξα ΠΙΟ καλά το θέμα, για να βρω ΤΙ είναι αυτό που προκαλεί ΤΟΣΟ πολύ ακραίο φανατισμό, μέσα σε ορισμένα blog.

    Το δικό σας blog το σέβομαι και νομίζω ότι ΔΕΝ εκτιμήθηκε επαρκώς το ότι ΕΠΑΝΕΙΛΛΗΜΕΝΑ είπα πως σε πολλά που γράφετε συμφωνώ. Το θέμα είναι να μην κάνουμε “λανθασμένα άλματα του νου” προς την κατεύθυνση γενικεύσεων, ρίχνοντας λάδι στο φανατισμό. Ασχολείστε πάρα πολύ με ορισμένες… κότες. Οι αντιεθνικιστές που πολεμούν ΜΟΝΟ τη χώρα τους είναι ηλίθιες κότες. Εγώ προτιμώ να τα βάζω εξίσου και με τον εθνικισμό π.χ. της FYROM, διότι θεωρώ τον Γκρουέφσκι κλώνο του… Καρατζαφέρη.

    Μεγάλο μέρος της ανένταχτης αριστεράς σκέφτεται περίπου σαν εμένα και τους υποτιμάτε. Εγώ πάντως ΔΕΝ υποτιμώ τους δεξιούς. ΟΥΤΕ καν διανοούμαι να τους τσουβαλιάσω όπως εσείς… τσουβαλιάζετε εμένα και την αριστερά. Αντίθετα με όσα ΥΠΟΘΕΤΕΤΕ, νομίζω ότι πολλοί δεξιοί σήμερα (π.χ. “φιλελεύθερη συμμαχία” ) είναι εντελώς αντι-ρατσιστές (ίσως και υπερ το δέον). ΔΕΝ απλοποιείται εύκολα σήμερα η πολιτική σε “αριστερά” και “δεξιά”, αυτό είναι πολύ μονοδιάστατο.
    Π.χ. τάσσομαι υπέρ των συναιτερισμών σαν κύριο τρόπο οικονομικής ανανέωσης της κοινωνίας και έχω γράψει άρθρα γι’ αυτό στο μπλογκ μου. ΔΕΝ είμαι κρατιστής, απεχθάνομαι το σταλινισμό και το στείρο κρατισμό αλλα ούτε και εγκρίνω την ασυδοσία της αγοράς (που φέρνει κρίσεις).

    Επομένως, έχετε ΠΟΛΛΑ κοινά μαζί μου, αν ψάξετε καλά το μπλογκ μου.

    Πάντως ανησυχώ για τα “άλματα του νου” τα οποία κάνετε. Π.χ. το “Ρεσάλτο”, ενώ λέει και πολλά σωστά πράματα κάνει και ΠΟΛΛΑ λάθη, μερικά εκ των οποίων έχω εντοπίσει και κριτικάρει εκτενώς (κόσμια).

    Για τους αριστερούς ψευτο-πατριώτες και τους δεξιούς αντίστοιχους, έχω βέβαια εκφραστεί καυστικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείω το διάλογο. ΚΑΘΕ άλλο. Μερικές φορές τα βρήκαμε κιόλας. Πάντως, ο λόγος που ασχολήθηκα εκτενώς και καυστικά με τους πρώτους, είναι γιατί μου επιτέθηκαν επανειλλημένα, προσπαθώντας να με τσουβαλιάσουν μαζί με όλους τους άλλους “προδότες”… Νομίζω ότι αν διαβάσετε αυτά που γράφω θα σας λυθούν όλες οι παρεξηγήσεις και οι απορίες – ίσως.

    Τάσσομαι υπέρ μιας “Αναγέννησης Πολλαπλών Μορφών” ενώνοντας και συνθέτοντας θετικές ιδέες, από ένα ευρύ φάσμα πηγών. ΙΣΩΣ και από εσάς τον ίδιο! :)

  15. Y Says:

    Σε καμία περίπτωση δεν τσουβάλιασα όλη την αριστερά. Δεν υποτιμώ κανέναν, και κυρίως τους ανένταχτους, επειδή ακριβώς αρνούνται να προσκυνήσουν τα κόμματα του συστήματος. Και ούτε διαχωρίζω τους ανθρώπους σε δεξιούς και αριστερούς. Τέτοια κολλήματα μακριά από μένα.
    Τα όσα γράφω, τα γράφω επειδή τα πιστεύω και όχι επειδή τα διάβασα στο Ρεσάλτο, κι ας συμπίπτουν πολλές από τις απόψεις μας.
    Αυτά όμως, δεν είναι άλματα της σκέψης και απορώ πως τόσοι πολλοί έξυπνοι άνθρωποι δεν θέλουν να τα δουν.
    Δεν είναι εμμονή να θέλεις να προστατεύσεις την ανεξαρτησία σου όταν εκατομμύρια αδιάφοροι για το έθνος και τη χώρα αλλοδαποί εισέρχονται με μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους: να βγάλουν το μεροκάματο. Αυτή η νοοτροπία θα αφανίσει την όση ανθρωπιά και φιλότιμο έχει απομείνει στην ελληνική κοινωνία και θα αποτελειώσει την αλλοτρίωσή της. Ποιός θα διδάξει ελληνικές αξίες σε αυτούς τους ανθρώπους; Το ελληνικό κράτος που στεγάζει τους μαθητές σε κοντέινερ μαζί με τους πυροπαθείς και τους σεισμοπαθείς; Το ελληνικό κράτος που θέλει να ξεχάσουν και τα ίδια τα ελληνόπουλα πως κάποτε είχαν κάποιους μεγάλους ήρωες ανάμεσά τους;
    Όλο αυτό το φάσμα της δήθεν “αντιρατσιστικής” προπαγάνδας μαζί και με την γνήσια αντιρατσιστική επιχειρηματολογία βασίζεται σε ένα φασιστικά γενικευμένο αξίωμα που κανείς δεν τολμά να αναιρέσει: “ο Έλληναράς είναι ρατσιστής”. Εγώ λοιπόν δεν αμφιβάλλω πως υπάρχουν και ρατσιστές Έλληνες, αλλά επειδή έχω ζήσει το ρατσισμό στο πετσί μου, ο Έλληνας γενικά ΔΕΝ είναι ρατσιστής. Αφελής, μικροπρεπής και κουτοπόνηρος μπορεί να είναι. Και η ύπαρξη ρατσιστών ανάμεσα στους Έλληνες δεν νομιμοποιεί τα ανοιχτά σύνορα. Ο γνήσιος ανθρωπισμός πολλών ανθρώπων είναι η ίδια τους η παγίδα. Δεν μπορούν να αρνηθούν σε οποιονδήποτε “έχει ανάγκη” την είσοδο στη χώρα μας.
    Θα ήμουν ο πιο φανατικός “αντιρατσιστής” αν δεν είχα καταλάβει πως αυτά που συμβαίνουν δεν είναι απλώς άλματα της σκέψης, αλλά ένα νέο ιδιότυπο “affirmative action” ελληνικής κοπής, μια φασιστική επιβολή της ΣΙΩΠΗΣ στους “ισχυρούς” Έλληνες να αφομοιωθούν με το ζόρι από ένα άγνωστο αλλά τεράστιο αριθμό από “ανίσχυρους” και “άκακους” λαθρομετανάστες. Το έχω ξαναδεί το έργο και δεν έχει καθόλου όμορφο τέλος.
    Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έχει ούτε την παραμικρή σχέση με τον αντιρατσισμό. Δεν είναι άλμα της σκέψης, είναι ΓΕΓΟΝΟΣ πως ο δήθεν “αντιρατσισμός” εξυπηρετεί ακριβώς αυτή την εξέλιξη. Ο πραγματικός αντιρατσισμός θα είχε και σαν κύριο μέλημά του να εισέρχονται μόνο όσοι μετανάστες μπορούν να έχουν ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στην νεόπλουτη αλλά πάντοτε “φτωχική” Ελλάδα.
    Και δεν πρόκειται για εμμονές, ούτε για παραπλανημένο νου. Θα έλεγα πως η κατηγορία της εμμονής ανήκει σε ορισμένους που αγωνίζονται να μετατρέψουν σε “γραφικό” τον πατριωτισμό και να τον απαξιώσουν στα μάτια των νέων οι οποίοι πια δεν μπορούν να διακρίνουν μεταξύ του “γραφικού” πολιτικάντη και του γνήσιου και ειλικρινή εθνικά σκεπτόμενου αριστερού ή και δεξιού πολίτη. Και αυτές οι αντιεθνικιστικές κότες όπως τις λες δεν είναι μια περιθωριακή ομάδα, έχουν πιάσει ακόμη και τα καλύτερα πόστα στα μέσα ενημέρωσης όπου κηρύττουν με ζήλο ενάντια σε καθετί εθνικό με το πρόσχημα της γελοιοποίησης των “γραφικών” και με ανθρωπιστικά προσωπεία. Έχω ξαναγράψει πως οι νέοι δεν μπορούν να διακρίνουν μεταξύ του αληθινού και του κάλπικου, οπότε απορρίπτουν εξίσου και τα δύο, αφού έχουν την ίδια “παρωχημένη” όψη. Το πιο αποτελεσματικό πράγμα στο κόσμο είναι η προπαγάνδα και μάλιστα εκείνη που συνοδεύεται από χιούμορ και φανταχτερά τρέντι περιοδικά. Ακόμα και εκείνοι που αλλάζουν τα σχολικά βιβλία δεν είναι κάποιοι επαναστάτες, είναι το ίδιο το σύστημα. Και έχουν σαν σκοπό να δημιουργήσουν άβουλα ρομποτοειδή – ανθρωποειδή και όχι να εξανθρωπιστούν και “να αποβάλλουν τον φανατισμό” τα παιδιά μας. Η ελληνική νέα γενιά θα είναι πλήρως προγραμματισμένη και προετοιμασμένη να δεχθεί την καθολική ελληνοποίηση όλων των λαθρομεταναστών, επειδή δεν θέλει να θεωρείται “παρωχημένη”, “ρατσιστική” ή “εθνικιστική”. Πως μπορεί κάποιος να μην το βλέπει αυτό;
    Αφού λοιπόν όλοι αυτοί οι κύριοι είναι όσο mainstream όσο το σύστημα τους επιτρέπει, είναι ξεκάθαρο πως είναι η αιχμή του δόρατος ενός συστήματος που δεν θα βασίζεται πια στον στείρο δήθεν “εθνικισμό” αφού η νέα γραμμή είναι ο παγκόσμιος δήθεν “σοσιαλισμός” της γενοκτονίας. Με λίγα λόγια, όλος αυτός ο αγώνας ενάντια στον στείρο πολιτικάντικο δήθεν “εθνικισμό”, και ενάντια στο “ρατσισμό” που αγγίζει το εθνικό αυτομαστίγωμα, θα ήταν δίκαιος και θεμιτός σε κάποια άλλη εποχή, ίσως πριν από είκοσι χρόνια. Αυτό που όσοι έχουν αυτές τις εμμονές δεν αντιλαμβάνονται, είναι πως αυτή την εποχή, όλοι αυτοί τους οποίους μάχονται δεν έχουν καμία απολύτως δύναμη στα χέρια τους, και με τον τρόπο με τον οποίο γενικεύουν την αντίδρασή τους το μόνο αποτέλεσμα είναι να συμμετέχουν στην σφοδρή αποεθνοποίηση της Ελλάδας.
    Μπροστά σε αυτό που έρχεται, ο πολιτικάντικος και στείρος “εθνικισμός” θα φαντάζει σαν παιδική χαρά, αλλά συγχρόνως θα ενδυναμώνεται εξαιτίας της άλωσης την οποία διευκολύνουν όλοι εκείνοι που τον πολεμάνε ( και τον κάθε εθνικισμό). Έτσι το στείρο δίπολο ψευτοεθνικιστής-ψευτοαντιεθνικιστής (και ψευτοαντιρατσιστής) θα είναι ένας ακόμη τρόπος επέκτασης της Νέας Τάξης.

    Μόνο ένα γνήσιο εθνικό και πατριωτικό κίνημα με δημοκρατικές και “αριστερές” αλλά όχι παλαιοκομμουνιστικές επιδιώξεις μπορεί να αντιταχθεί σε κάτι τέτοιο. Ένα κίνημα που δεν θα μπορεί να απαξιωθεί επειδή είναι πατριωτικό και δημοκρατικό. Αλλά και πάλι διαπιστώνω πως στην Ελλάδα είμαστε πραγματικά είκοσι (και βάλε) χρόνια πίσω από την εποχή μας, και οι αντιδράσεις μας δεν πηγάζουν από τη σκέψη και την ανάλυση της σημερινής κατάστασης αλλά είναι αντανακλαστικές αντιδράσεις που προέρχονται από εθνικά ψυχικά τραύματα τα οποία δεν έχουμε επουλώσει και ξεπεράσει.

  16. omadeon Says:

    Νομίζω αγαπητέ μου ότι… τελικά τα ΒΡΗΚΑΜΕ ή τουλάχιστον τα βρίσκουμε σιγά-σιγά. Τάσσομαι ΕΝΑΝΤΙΑ στη λαθρομετανάστευση διότι, από ΑΛΛΗ άποψη, όχι ακριβώς ίδια με τη δική σου, υπάρχει ΥΠΑΡΚΤΟΣ κίνδυνος να γίνει η χώρα μας πολύ πιο ρατσιστική στο μέλλον. ΔΕΝ αντέχει ο κάθε άνθρωπος την κατάσταση που διαμορφώνεται.

    Λες π.χ.

    Δεν είναι εμμονή να θέλεις να προστατεύσεις την ανεξαρτησία σου όταν εκατομμύρια αδιάφοροι για το έθνος και τη χώρα αλλοδαποί εισέρχονται με μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους: να βγάλουν το μεροκάματο. Αυτή η νοοτροπία θα αφανίσει την όση ανθρωπιά και φιλότιμο έχει απομείνει στην ελληνική κοινωνία και θα αποτελειώσει την αλλοτρίωσή της. Ποιός θα διδάξει ελληνικές αξίες σε αυτούς τους ανθρώπους;

    Μα… αγαπητέ, ΔΕΝ είναι εμμονή, διότι δεν είναι καν (ή μόνο) θέμα “ανεξαρτησίας”. Το τελευταίο που θα απειληθεί μάλιστα νομίζω πως είναι αυτή. Αντίθετα, θα εκφυλιστεί σε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ρατσισμό που ΔΕΝ έχουμε δει ΚΑΝ ακόμη. Δηλαδή συμφωνώ μαζί σου από… αντιρατσιστική άποψη. Ο Λαός δεν αντέχει ΤΟΣΟΥΣ ξένους διότι ΘΑ ΓΙΝΕΙ ρατσιστής!

    Υπάρχει όπως λες ψεύτικος αντιρατσισμός και πραγματικός. Οταν εσύ κι εγώ έχουμε ΖΗΣΕΙ σε άλλες χώρες, εχουμε ΔΕΙ το ρατσισμό (αλλού) κάτι έχουμε μάθει – νομίζω.

    Διαφωνώ μαζί σου για τις “Ελληνικές αξίες” διότι νομίζω ότι τις έχουμε ΗΔΗ χάσει (σαν πλειοψηφία). Δες λίγο τα κανάλια τηλεόρασης, δεν χρειάζεται πολύ παραπάνω. Αντίθετα, ο κίνδυνος είναι να γίνουν ΠΟΛΥ πιο σκληροί οι ΔΗΘΕΝ πατριώτες, οι ακροδεξιοί με τις ΔΗΘΕΝ “Ελληνικές αξίες” (Χρυσή Αυγή κλπ) αν ΑΦΗΣΟΥΜΕ τόση πολλή λαθρομετανάστευση να συνεχιστεί.

    Κοινή λογική χρειάζεται, τήρηση των σωστών νόμων και ανθρωπισμός.
    Το να πεις σε έναν ξένο “σόρυ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ χώρο και για σας, μπείτε σε λίστα αναμονής” ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ.

  17. omadeon Says:

    Υ.Γ. μου άρεσε πολύ το τελευταίο σου σχόλιο. Θέτει το πρόβλημα σε βάσεις που κατανοώ και συμπαθώ ιδιαίτερα.

    Νομίζω ότι έχουμε χρέος να ΛΥΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ανάμεσά μας.

    Επίσης χαίρομαι που… ΟΡΘΩΣ “ψυλλιάστηκα” ότι κάπου θα τα βρούμε.

    Μιλάς με άνθρωπο συκοφαντημένο και κυνηγημένο μερικές φορές, που έχει νιώσει αρκετές φορές “λαθρομετανάστης στη χώρα του”. Ομως ΕΠΙΜΕΝΩ ότι ΠΡΕΠΕΙ να προχωρήσουμε με υγιή διάλογο και ορθολογισμό, γιατί στη χώρα μας επικρατεί μια κουλτούρα “ΙΜΙΤΑΣΙΟΝ” σε σχεδόν όλα.

    Πάρε για παράδειγμα τη φορολογία, τη ΔΗΘΕΝ “προοδευτική”. Που εξήγησα σε ειδικό ποστ, σε πρόσφατη αναβάθμισή του, πως είναι ΠΟΛΥ χειρότερη ακόμη και από την πιο στυγνά νεοφιλελεύθερη “flat tax” φορολογία. Διότι πετσοκόβει τους ελεύθερους επαγγελματίες με ληστεία ΣΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥΣ, ήδη. ΓΙΑΛΑΤΖΙ προοδευτική θα την έλεγα. (αν έχεις χρόνο μπες στο μπλογκ και κάνε αναζήτηση με λέξη “taxation” ή κάνε scroll προς τα κάτω).

    Μια εντελώς φιλική ένσταση, όμως, που έχω απέναντί σου, είναι ότι… απλούστατα ξεχνάς μερικές φορές τον “κανόνα του Hanlon”, που λέει
    Μην αποδίδετε δόλο σε πράξεις που μπορούν να εξηγηθούν μέσω της… βλακείας.

    Οι ΓΙΑΛΑΤΖΙ αντιρατσιστές που ορθώς καταδικάζεις, είναι εν πολλοίς ΗΛΙΘΙΟΙ. Είναι βλάκες που… δεν ξεπέρασαν το θυμό τους (κατά των ακροδεξιών) και… ελλείψει “αίματος” θέλουν να ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΝΕΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ. Βρίσκουν λοιπόν κάτι ανθρώπους σαν κι εσένα και βουρρρρ… “βαράτε τους” – σκέφτονται. Μακρυά όμως από μένα ένας τέτοιος “ΓΙΑΛΑΤΖΙ αντιρατσισμός”.

    Θα τα βρούμε ελπίζω και στο μέλλον, διότι -προσωπικά- έχω πλέον ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ τις δικές μου προκαταλήψεις. Και ως γνωστόν ο χειρότερος εχθρός είναι ΑΥΤΕΣ, είναι δηλαδή μέσα μας.

    Χαιρετώ λόγω επείγουσας δουλειάς


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: