Home

Τα ίδια Λάκη μου… τα ίδια και χειρότερα…

October 2, 2008

Επειδή δεν έχει αλλάξει τίποτα από πέρυσι, αλλά μάλλον έχει γίνει χειρότερος, παραθέτω και πάλι τα δύο περσινά σχόλιά μου.

Λαζόπουλος, κάποιες παρατηρήσεις

Ο Λαζόπουλος είναι αυτό που λέμε η μισή αλήθεια. Δηλαδή κάτι πολύ χειρότερο από το απόλυτο ψέμα.
Μπερδεύει αλήθειες, αληθινή χρήσιμη κριτική και σάτιρα, με τις πολιτικές του πεποιθήσεις και λοιπές ιδεολογίες, με τις εμπάθειες ή συμπάθειες του προς συγκεκριμένα πρόσωπα, και με ιδιοτελείς και μεγαλομανείς στόχους.

Συχνά, η εμμονή σε πρόσωπα δευτερεύοντος η ανύπαρκτου ενδιαφέροντος, είναι πολύ συνειδητή, για να καταναλώσει το χρόνο της εκπομπής του σε αυτά, αποφεύγοντας ίσως να τοποθετηθεί περισσότερο και να “πειράξει” ή να σατιρίσει και τα κακώς κείμενα πολλών “φίλων” του στις show business, ή στην πολιτική.
Ακόμα και ιντερνετοβιντεάκια γαργαλιστικά επιστράτευσε, και φθηνά σόκιν ανεκδοτάκια.
Η σπατάληση του χρόνου σε ανούσια επαναλαμβανόμενα βιντεάκια μετά σχολιασμού, κάτι που παραπέμπει σε Θέμο (βλέπε ανακύκλωση υλικού), είναι εύκολο γέλιο, αφού αρκετοί στο κοινό μέσα στο στούντιο, έχουν κιόλας εκπαιδευτεί να γελάνε, και μόνο στη εικόνα του Πρέκα πχ. μετά από τόση επανάληψη.

Μάλιστα, πολλές φορές δίνει την εντύπωση πως παίρνει μια άγρια σαδιστική ικανοποίηση από την τηλεοπτική συντριβή του εκάστοτε “γραφικού” της ημέρας, στην αρένα του πολυπληθούς κοινού του. Παράδειγμα προς μίμηση, άξιος, γι’ αυτό και μόνο.
Μάλιστα, είναι τόσο uncool, όταν κάνει τα “προχωρημένα” σχόλιά του ο Λαζόπουλος, να σε πιάσει η κάμερα με το απορημένο ύφος του στύλ: τι είπε τώρα; εγώ τώρα πρέπει να γελάσω;
Ναι, θα γελάσεις, κι εσύ μαζί με τους άλλους. Εδώ το κατάφεραν με το “σήριαλ” του Καπουτζίδη, ο Λαζόπουλος θα μείνει πίσω;
Μετά έρχονται και οι ανθρώπινες ηθοποιίστικες αλα Χόρν και Τσάρλι Τσάπλιν στιγμές, η ανθρωπιστική συμπονετική πλευρά προς τους αδικημένους, το μεγαλείο της παραδοχής της ήττας του έθνους σε όλα αλλά κυρίως στο να παράγει έστω λιγάκι πολιτισμό, (εξαιρουμένου του ίδιου φυσικά), το στιγμιαίο δάκρυ, και το παλιό καλό τραγούδι. (Εκεί, μαζί με τον Χατζηγιάννη στα διαλείμματα).
Όλα μαζί ένα βαριετέ. Και πολύ γέλιο. Βεβιασμένο αρκετές φορές.

Όταν λοιπόν “χτυπούσε” αλύπητα τον μετρ του “Πάρα Πολύ Τσίρκο την Κυριακή”, τον Αρναούτογλου, και δικαίως, ένα μεγάλο μέρος της “οργής” του, ήταν για την αλαζονεία του Γρηγοράκη, όταν στην εκπομπή του Πρετεντέρη αυτοανακυρήχθηκε (με τις ευλογίες της ΑGB) βασιλιάς της τηλεοπτικής διασκέδασης, τίτλο που ο Λάκης εμφανέστατα κρατάει μόνο για τον εαυτό του.
Είναι εύκολο, να χτυπά τους (επίσης αποτελεσματικούς) διαβρωτές του μυαλού και της ψυχής του ανυποψίαστου τηλεθεατή, αλλά είναι και φανερό πως δεν μπορεί να πάει πιο πέρα. O αυτόκλητος Τηλεοπτικός Ρομπέν των Δασών, αδυνατεί να δει το Δάσος, παραμένει, εμμένει στο εύπεπτο, στο ευκολονόητο και στην εύκολη λεία, κάνοντας τους πιο ευκολόπιστους να πιστεύουν πως επιτελεί κάποιο ριζοσπαστικό και ιερό έργο εκπολιτισμού των μαζών, o Μέγας Ιδεολόγος Ηθοποιός – Δάσκαλος, ενώ βολεύεται να επικεντρώνεται στα εύκολα, και σχετικά ανώδυνα θύματά του.
Συγχρόνως, παλεύει, ιδρώνει να διαμορφώσει συνειδήσεις, με ένα πολύ ύπουλο τρόπο.
Γελοιοποιώντας επαναλαμβανόμενα τους λεγόμενους “γραφικούς”, δίκαια και μερικές φορές άδικα ή τουλάχιστον υπερβολικά, δημιουργεί μια απέχθεια προς “παρόμοιες” τάσεις ή ιδέες, ακόμα και αυτές που δεν είναι ούτε γραφικές, ούτε ανυπόστατες, ούτε υστερόβουλες, ούτε ιδιοτελείς, ούτε κάλπικες, αλλά με αυτά τα τεχνάσματα εύκολα βαπτίζονται έτσι.
Η μέθοδος της γενίκευσης, και της παραδειγματικής “τιμωρίας”. Ένας βασικός του στόχος, ο Ελληναράς, και στο βάθος, η ίδια η εθνική συνείδηση.
Όπως λοιπόν και ο ίδιος παραδέχεται είναι χρήσιμος στο σύστημα, γι’ αυτό και το σύστημα τον επιβραβεύει, παραπλανώντας όσους μπορεί με τον δικό του σοφιστικέ “προοδευτικό” αλλά αισίως εύπεπτο και εύκολα κατανοητό τρόπο, δίκαια εκθρόνισε τον Γρηγοράκη, για να είναι ο ίδιος ο μοναδικός Βασιλιάς του Τσίρκου της Σαχλαμάρας, με την επίφαση της ποιότητας, επιδεικνύωντας χυδαιότητα, μισαλλοδοξία, λύσσα και αλλοφροσύνη, αλλά και μοναδικό μεγαλείο θεοποίησης του δήθεν, της υπεκφυγής και του (ουσιαστικά) ανούσιου, με μια μαεστρία που πολλοί ερασιτέχνες και επαγγελματίες γελωτοποιοί (και) λαοπλάνοι θα την ζήλευαν.

(αναρτήθηκε για πρώτη φορά στις 2 Νοεμβρίου 2007)
Y, times of the signs




Λαζόπουλος, μέρος δεύτερο

Επειδή ειπώθηκε πως ορισμένοι από μας παρακολουθούμε την εκπομπή του Λαζόπουλου, για να μπορούμε να τον “βρίζουμε” μετά, θα σημειώσω εδώ, πως όταν ο Λαζόπουλος επιτίθεται βρίζοντας στα προσεκτικά επιλεγμένα -για την ασημαντότητά τους- “θύματά” του, το κάνει με όλη την σημασία της λέξης “επίθεση” και με περίσσια χυδαιότητα. Κι όμως, τα ρομπότ (με το συμπάθειο), που έχουν μάθει να προσκυνούν το τρέντι και το δήθεν, χειροκροτούν το ίδιο δυνατά.
Χωρίς να αντιλαμβάνονται ούτε το μέγεθος της βρισιάς, ούτε και της χυδαιότητας που το συνοδεύει.
Χωρίς να αντιλαμβάνονται πως εκμεταλλευόμενος ίσως τα χαμηλότερα ένστικτά μας, την κακεντρέχειά μας, την δίψα μας για αίμα, μας κάνει συμμέτοχους και συνένοχους στην μισαλλοδοξία και στην χυδαιότητα και σε μια ανθρωποφαγία -σατιρική τιμωρία- που δεν αξίζει σε κανέναν συνάνθρωπό μας. ( ούτε σε εμάς να συμμετέχουμε ):
Ναι Λαζόπουλε! Συντριψέ τον! Δώστου κι άλλες!
Το δίδαγμα λοιπόν είναι πως το βρίσιμο πασαλλειμένο με χιούμορ, απλά, δεν είναι πια βρίσιμο.

Όπως τα “θύματα” της σάτιρας του Λαζόπουλου, στην “άγνοιά” τους για το τι πραγματικά σημαίνει σάτιρα, διαμαρτύρονται για αυτό που δέχονται ( την “σάτιρα” δηλαδή ), παρομοίως, και ο Λαζόπουλος και ο κάθε παρουσιαστής θα έπρεπε να είναι προετοιμασμένος να δέχεται κριτική και να μην περιμένει από το κοινό του μόνο χαϊδευτικά επαινετικά σχόλια, αλλά και διαφωνία, και σάτιρα, τουλάχιστον την φημισμένη “καθαρόαιμη” Λαζοπουλικής σχολής σάτιρα.
Αυτό, αν δεν είναι μια αμφίδρομη σχέση, τότε είναι άνιση, και ο ισχυρός -και νικητής- είναι πάντα εκείνος με το μικρόφωνο στο χέρι ( και φυσικά την “δημόσια” πανελλαδική ραδιοτηλεοπτική συχνότητα – επίσης στο χέρι ).

Αν τώρα αυτός που βρήκε το πρόσωπό του ψηφιακά εναρμονισμένο με την εικόνα μιας μαϊμούς που αυνανίζεται, ήταν ο κύριος Λαζόπουλος, αρκετοί ίσως, να το θεωρούσαν χυδαίο και απαράδεκτο.
Όμως σε μια “ελαφριά”, “κουλτουριάρικη”, “προχωρημένη”, “ποιοτική”, αλλά πάντα αμετανόητα μισαλλόδοξη και τσαμπουκαλίδικη εκπομπή, είναι απόλυτα αποδεκτό.
Και το χειροκρότημα ηχηρό.
Αν τελικά η άδεια για ελεύθερο βρίσιμο προς κάθε κατεύθυνση είναι η “σάτιρα”, τότε μάλιστα, η μη “χιουμοριστική” κριτική να θεωρείται ύβρις.

Το συχνό φαινόμενο θεοποίησης ορισμένων τηλεοπτικών εκπομπών και προσώπων, και η συνεχής εξαντλητική αναφορά τους ολόκληρο το εικοσιτετράωρο σε όλα τα κανάλια, δημιουργεί και τα ρεύματα που οι τηλεθεατές οφείλουν να ακολουθήσουν, για να είναι μέσα στα πράγματα.
Αυτή η ξαφνική μονοκρατορία του Λαζόπουλου, είναι εφάμιλλη εκείνης του Καπουτζίδη και του Αρναούτογλου, όταν όλοι εκστασιάζονταν επί της μικρής οθόνης, αλλά και σε όλα τα έντυπα, για εκείνα τα “φαινόμενα” της τηλεθέασης.
Η εμφανής “δικαιολογία” είναι πως αυτό επίσης εξυπηρετεί την -δική τους- τηλεθέαση.
Ένας άλλος λόγος είναι πως οι παραγωγοί και παρουσιαστές των εκπομπών (που κάνουν τις ανακυκλώσεις) είναι σχετικά ανίκανοι να δημιουργήσουν και να παρουσιάσουν δικό τους ενδιαφέρον υλικό.
Ή αν δεν είναι, είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται ως ανίκανοι. (Ή να απολυθούν). Έχει καταντήσει να μην μπορείς να ξεχωρίσεις το ένα κανάλι από το άλλο, που σε κάνει να σκέφτεσαι πως αφού όλοι συμφωνούν τόσο πολύ σε όλα, μια ενοποίηση όλων των καναλιών θα τους μείωνε τα υπερβολικά έξοδα, και θα ανακούφιζε και όλους εμάς από τις ψευδαισθήσεις περί πολυφωνίας.

Ο τηλεθεατής, αισθάνεται τρομερά αμήχανος και εκτός μιας ομάδας ανθρώπων όταν όλοι γύρω του συμφωνούν στο εξής συνταρακτικό:
“τρομερό αυτό χθες βράδυ με την Ντάλια ε;” ή “είδες τι είπε χθες το βράδυ ο Λαζόπουλος;” κι εκείνος δεν έχει την παραμικρή ιδέα σε τι αναφέρονται.
Θέλοντας και μη, με αυτή την αβάσταχτη “κοινωνική” πίεση πάνω του θα κάτσει κι αυτός να παρακολουθήσει για να δεί τι είναι αυτό το καινούριο φαινόμενο. Αυτό είναι το -απύθμενο- βάθος της κουλτούρας μας.

Ενώ για τόσο καιρό το Αλ Τσαντίρι ήταν απλά μια ενδιαφέρουσα εκπομπή στην τηλεόραση, τώρα ξαφνικά το χιουμοράκι του Λαζόπουλου είναι τρομερά in, και έγινε η πεμπτουσία της σάτιρας και του τηλεοπτικού χάπενινγκ;
Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη μας τελικά για έναν μεσσία που θα μας πει πως θα σκεφτόμαστε; ( Ή να μας κρυφακούσει και να επαναλάβει αυτά που όλοι μας συζητάμε όλη την ημέρα; ) Και γιατί όχι ο εκάστοτε μεσσίας-γκουρού εκτός από την ελαφρά διασκέδαση να μας προσφέρει πακέτο και την κάθε είδους διαπαιδαγώγηση και χειραγώγηση; Κι αν εκεί, μες την όλη διαδικασία, θέλει να μας εκπολιτίσει λέγοντάς μας, εμάς τους άγριους ιθαγενείς της “άλλης -οπισθοδρομικής Ελλάδας” πως όλα επιτρέπονται στον έρωτα, (εκτός της παιδεραστίας); Τότε ακόμα καλύτερα. Μαθαίνουμε εμείς οι απολίτιστοι.
Δηλαδή όλα σε ένα, πολιτική και πολιτισμική καθοδήγηση, ξεκαθάρισμα λογαριασμών με αντιπαθή (προς αυτόν) δημόσια πρόσωπα, και τώρα, και σεξουαλική διαπαιδαγώγηση.
Έχει πολλά να μας διδάξει ακόμα ο Δάσκαλος. Και Τέχνη και ουσίες και οινοπνεύματα, και ό,τι θες έχει.
Ας συνεισφέρουμε λιγάκι ακόμα στην διάλυση της οικογένειας, και ίσως έτσι να λύσουμε και το δημογραφικό πρόβλημα. Να μην θεωρούμαστε ξεπερασμένοι και μη προοδευτικοί, έτσι δεν είναι;

Η απόλυτη παρακμή είναι, όταν ολόκληρη την εβδομάδα, όλα τα κανάλια ασχολούνται με ασήμαντα πρόσωπα και πράγματα, για να έρθει μετά ο Μέγας Σχολιαστής Σατιρικός, να τα σχολιάσει βγάζοντας το εύκολο γέλιο (και την εύκολη τηλεθέαση). Τι πιο θαρραλέο και ψαγμένο από αυτό.
Όπως όταν γελάμε με τις επιλογές, αποφάσεις, κινήσεις, ( ή την απόλυτη έλλειψη αυτών), και τα καμώματα των πολιτικών μας.
Με ποιόν γελάμε ακριβώς; Με τα χάλια μας;
Ποιός ψηφίζει λόγω προσωπικού συμφέροντος ή απλά λόγω άγνοιας όλους αυτούς τους πολιτικούς;
Ποιός δίνει τηλεθέαση στους ασήμαντους με τα μεσημεριανά, και σε αυτούς που σχολιάζουν τους ασήμαντους το βράδυ, για να σχολιαστούν οι ίδιοι με την σειρά τους το επόμενο μεσημέρι από τους ίδιους ασήμαντους;
Ποιός; Κάποιος άλλος;
Και εμείς γελάμε μαζί του; Με κάποιον άλλο δηλαδή, που δεν είναι εμείς;
Μήπως κάποιοι τελικά γελάνε μαζί μας;

Αυτή η θεοποιημένη σάτιρα σε κυλάει σε ένα φαύλο κύκλο γελοιότητας και χυδαιότητας, επιδερμικής κριτικής, και σε βοηθά μεν να κατανοήσεις και να αποδεχτείς το χάλι σου, αλλά δεν σε αφυπνίζει πραγματικά, είναι ένα άλλο εργαλείο που συνεισφέρει σε ό,τι η τηλεόραση και γενικά τα ΜΜΕ πασχίζουν: να χρυσώσουν το χάπι.
Να μας βοηθήσουν αποδεχτούμε την “μοίρα” μας ως αποτέλεσμα της “αμορφωσιάς” μας, της “οπισθοδρόμησής” μας, ή ακόμα και της “κακής μας τύχης να γεννηθούμε η να φερόμεθα ως Έλληνες”, με συντονιστές τους φανταχτερούς διαφθορείς του μυαλού μας, της ηθικής μας, ( όχι της ψευτοηθικής ) και κυρίως της ψυχής μας, που αντιλαμβανόμενοι αλλά και συντηρώντας την ρηχότητα των αναγκών μας, και της ανάγκης μας για άλλοθι, έρχονται να γεμίσουν το κενό της τηλεοπτικής αποβλάκωσης με μια ελαφρώς αναβαθμισμένη και φαινομενικά ποιοτικότερη -όσο και ίσως χυδαιότερη της ήδη απροκάλυπτα χυδαίας- τηλεοπτική αποβλάκωση.

( αναρτήθηκε για πρώτη φορά στις 28 Νοεμβρίου 2007 )

Y, times of the signs




Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: