Home

Ακριβοπληρωμένος αριστερισμός του καναπέ

October 29, 2008

Μεταφέρω από τα ερτζιανά (SKAI 100,3 by pitsirikos) την εξής πολύτιμη απομαγνητοφώνηση:
(μουσική υπόκρουση: χαρωπή μουσική της Καραϊβικής με steel pan drums)
“Στη χθεσινή στγατιωτική παγέλαση της Θεσσαλονίκης που διεξήχθει με λαμπγότητα και βυζαντινή μεγαλοπγέπεια παρέστησαν για πρώτη φορά ο Ιταλός πρέσβης αλλά και διάφοροι υπουργοί άμυνας όπως ο υπουργός άμυνας της Τουρκίας, ήρθε τώρα να δει τι γίνεται… αυτός, ο κατάσκοπος…
Καλό είναι να έρχονται και ξένοι στις παρελάσεις μας γιατί σε λίγο μόνο εμείς θα κάνουμε παρελάσεις. Οι παρελάσεις στην Ελλάδα θα γίνουν αξιοθέατο κάτι σαν τις ταυρομαχίες στην Ισπανία. Πρέπει να την εκμεταλλευτούμε τουριστικά τη παρέλαση, για να βγαίνει και κάνα φράγκο απ’ αυτή την ιστορία. Μαζί με το καρναβάλι της Πάτρας, τα αλευρομουτζουρώματα και τον βλάχικο γάμο, μπορούμε να διαφημίζουμε στο εξωτερικό και τη στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης. Ούτως ή άλλως σαν καρναβάλι είναι, και μάλιστα με πάρα πολύ ωραίες στολές.
Λοιπόν έχω ιδέες, πρέπει να σώσω τη χώρα από τη κρίση, την οικονομική κρίση, και έχω πάρα πολύ καλές ιδέες…Μπορούμε να βγάλουμε πολύ χρήμα από τη στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης, ειδικά αν την συνδυάσουμε με τον σεξογοϊσμό. Δηλαδή να έρχονται εδώ τουρίστες και τουρίστριες για να παρακολουθήσουν τη παρέλαση, και παράλληλα να διαλέγουν άντρες και γυναίκες των ενόπλεων μας δυνάμεων για να βγάλουν τα μάτια τους. Θα πηγαίνουν οι τουρίστες στην παρέλαση, εκεί στη λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα βλέπουν τους άντρες μας και τις γυναίκες των ενόπλεων μας δυνάμεων να παρελαύνουν σε άψογους σχηματισμούς με δυναμικό βηματισμό και επιβλητικό παράστημα και θα διαλέγουν ποιούς γουστάρουν για συντροφιά και ό,τι ήθελε προκύψει. Ένα σκασμό λεφτά μας κοστίζει ο ελληνικός στρατός. Έφτασε η ώρα να μας φέρει και μερικά χρήματα πίσω να μειωθεί κάπως ή χασούρα….

(…η μουσική της Καραϊβικής συνεχίζει χαρωπά…)
Νομίζω πως μαζί με τη στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη θα πρέπει να γίνεται και το gay parade, έτσι για να σπάσει λίγο η φανταρίλα το χακί και η αρβύλα. Ωραίες είναι οι στρατιωτικές στολές αλλά είναι πολύ μονότονες. Ενώ αν τις διανθίσουμε με τα πολύ ωραία και φανταχτερά φορέματα των τραβεστί και των τρανσέξουαλ, θα έχει μεγαλύτερη ποικιλία η παρέλαση και θα είναι πιο εντυπωσιακή. Φανταστήτε όλους τους τραβεστί του κόσμου να συρρέουν στη Θεσσαλονίκη για την εθνική μας γιορτή και να τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιός θα κρατήσει την ελληνική σημαία. Μιλάμε θα είναι υπερθέαμα, υπερπαραγωγή. Βέβαια, εγώ πιστεύω πως την ελληνική σημαία στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου θα πρέπει να τη κρατάνε οι Έλληνες τραβεστί. Αυτό είναι το σωστό. Δεν μπορεί να έρθει ιταλίδα τραβεστί και να σηκώσει την ελληνική σημαία. Θα είναι προσβολή για τους προγόνους μας που πολέμησαν τους μακαρονάδες στο ελληνοαλβανικό μέτωπο. Δεν το συζητάω, μια στρατιωτική παρέλαση και μια παρέλαση ομοφυλόφιλων και λεσβιών, η Θεσσαλονίκη θα γίνει η πρωτεύουσα όχι μόνο των βαλκανίων, αλλά και του πλανήτη ολόκληρου. Δεν θα μείνει μπουγάτσα ούτε για δείγμα. Θα ξεπουλήσουμε.”




Σχόλιο

Έχετε ξεπουλήσει κιόλας. Ναι, είναι ίσως αναχρονιστικό να γίνονται παρελάσεις. Είναι ίσως ξεπερασμένο να διατηρούμε στρατιωτικές δυνάμεις για την υπεράσπιση των συνόρων. Τα σύνορα είναι κιόλας ανοιχτά για όποιον επιθυμεί να τα διασχίσει και το Αιγαίο κιόλας συμφωνημένο για δίκαιη μοιρασιά με τους Τούρκους. Επίσης είναι ξεπερασμένο να υπάρχουν ελεύθερα και ανεξάρτητα έθνη-κράτη. Είμαστε μια ακόμη επαρχία των φεουδαρχών των Βρυξελών. Ναι είναι ντεμοντέ να κυματίζει η γαλανόλευκη εκτός βέβαια κι αν έχει κερδίσει η εθνική μπάσκετ, ποδοσφαίρου, βόλλεϋ ή πινγκ πονγκ.
Γιατί είναι ντεμοντέ; Γιατί ο αριστεριστής του καναπέ υποστηρίζει πως όποιος κυματίζει την σημαία του έθνους είναι εξ’ ορισμού υποκριτής και φασίστας.
Οι εξυπνάκικες “σατιρικές” εκπομπές χρόνια τώρα πραγματεύονται και διαδίδουν αυτό το αριστερίστικο σόφισμα από δήθεν “σοσιαλιστικά” αλλά και από δήθεν “δεξιά” ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, δεν έχει σημασία, αφού όλοι συμφωνούν απολύτως μεταξύ τους.
Οι καναλάρχες δεν αφήνουν κανέναν “επαναστάτη” σατιρικό παραπονεμένο. Τους δίνουν το καλύτερο βήμα, και τους βρίσκεις παντού και σε περίοπτη θέση να “πολεμούν το σύστημα” παρέα μαζί με όλες τις άλλες εκπομπές lifestyle, ψιλής κουβέντας, “οικολογίας”, εκπομπές “ελεύθερου βήματος”, talk show “κοινωνικού περιεχομένου” και ό,τι άλλο ανάλαφρο φανταστεί κανείς, εξοστρακίζοντας συγχρόνως και την αληθινή δημοσιογραφία στο πυρ το εξώτερο ή απλά στο χρονοντούλαπο της ανεργίας.
Μεταξύ άλλων, βασική τους ασχολία είναι να μας επισημαίνουν τους εθνικόφρονες ή τους “γραφικούς” και να τους χτυπούν ανελέητα μέχρι να εγγραφεί στο εγκέφαλο όλων μας και ειδικότερα της νεολαίας που είναι και πιο εύπλαστη. Πολύς κόσμος πιστεύει πως οι τάχα μου (λέμε τώρα) “αριστεροί” πολεμούν με την καυστική τους σάτιρα τις ξεπερασμένες “φασιστικές” ιδέες και τα πρόσωπα που τις αναπαράγουν.
Αυτό που συμβαίνει όμως είναι αρκετά διαφορετικό. Ο νέος δεν μπορεί να ξεχωρίσει και να κατανοήσει πως οι “σατιρικοί” επιτίθενται τάχα συγκεκριμένα και μόνο στους “γραφικούς”. Ο νέος αντιλαμβάνεται την απόρριψη αυτών των ιδεών ως μια γενικευμένη και απόλυτη απόρριψη και ασπάζεται τους χαριτωμένους διασκεδαστές πιστεύοντας πως όλα αυτά τα εθνικά είναι πια ξεπερασμένα. Αν μάλιστα είναι τυχερός ή τυχερή να περάσει και από το πανεπιστήμιο γίνεται ακόμα πιο πεπεισμένος/η πως η πατρίδα είναι μόνο ένα εργαλείο του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού και πως ο μόνος δρόμος στη μάχη ενάντια στον καπιταλισμό είναι η απώλεια της εθνικής συνείδησης και η ισχυροποίηση της ταξικής συνείδησης. Μπορεί να υπάρχουν κάποιες αλήθειες σε αυτές τις ιδεολογίες αλλά στη σκοτεινή εποχή στην οποία ζούμε, η απώλεια της πατρίδας και του κάθε έθνους μόνο η λύση δεν είναι. Αντίθετα, είναι η παράλυση, είναι η απόλυτη παράδοση.
Στην Ελλάδα, που ανέκαθεν ήταν περίπου 20 χρόνια πίσω, οι δήθεν αριστεροί έχουν καταφέρει να πείσουν ολόκληρες γενιές πως μάχονται για την επικράτηση της αταξικής κοινωνίας, της δικαιοσύνης και πως η έννοια του έθνους, της πατρίδας είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο σε αυτό τον αγώνα. Έχουν καταφέρει να κάνουν ολόκληρες γενιές νέων να αισθάνονται ντροπή που είναι Έλληνες και να συμπεριφέρονται σαν να είναι κάτι άλλο.
Ο αριστερισμός του καναπέ ονειρεύεται ουτοπικές κοινωνίες χωρίς σύνορα όπου ο πόλεμος είναι ξεπερασμένος αφού τον λόγο έχει ο ταξικός αγώνας και όλοι οι λαοί ενωμένοι πολεμούν το κεφάλαιο που τους καταδυναστεύει. Και ενώ αυτοί επιμένουν να βάλλουν ενάντια στα σύμβολα του έθνους που μοιραία έχουν φθαρεί και διαφθαρεί, δεν επιθυμούν την βελτίωσή τους ή την αναδόμησή τους, αλλά μόνο την αποδόμησή τους. Σαν πικραμένες και λυσσασμένες ύαινες που αδυνατούν να δούν τη μεγάλη εικόνα αλλά αρπάζουν πρόθυμα το κομμάτι που τους πετάει το σύστημα και βάζουν τα δόντια τους βαθιά στην έτοιμη λεία.
Φυσικά, μια απλή ματιά στην πραγματική ζωή αρκεί για να τους βγάλει από αυτές τις ήδη παρωχημένες αυταπάτες. Η παγκόσμια κοινωνία ήδη προχωρά προς ένα παγκόσμιο σοσιαλιστικό καθεστώς. Μόνο που δεν θα είναι τελικά αυτό που περιμένουν ορισμένοι. Θα είναι το πιο απάνθρωπο ολοκληρωτικό “σοσιαλιστικό” καθεστώς που έχει υπάρξει ποτέ. Θα είναι ένας σοσιαλισμός που θα “σώζει” την οικονομία και το “περιβάλλον” θυσιάζοντας όμως στην κυριολεξία τους μισούς από μας στην “αναγκαστική” αυτή διαδικασία της “σωτηρίας” μας.
Μόνο αφασικοί τύποι όπως ορισμένοι παραμυθιασμένοι εν Ελλάδι θα μπορούσαν να είναι ευτυχισμένοι και γεμάτοι ευδαιμονία με κάτι τέτοιο. Όλοι οι υπόλοιποι θα χρειάζονται δυνατή φαρμακευτική αγωγή για να το αντέξουν αφού ακόμη και οι πιο γενναίες δόσεις ανάλαφρης και δήθεν σάτιρας θα αδυνατούν να ξαναφέρουν το χαμόγελο στα χείλη τους.
Η Ευρώπη δείχνει κιόλας το πραγματικό της πρόσωπο με την εβδομάδα των 65 ωρών εργασίας. Και αυτό είναι μόνο η αρχή. Η παγκοσμιοποίηση οργιάζει, τα κράτη μετατρέπονται σε απροσδιορίστου ταυτότητας επαρχίες οικονομικά εξαρτημένες και αποψιλωμένες. Λαθρομετανάστες και ντόπιοι μετατρεπόμαστε σε μια άμορφη μάζα δούλων χωρίς τίποτε να μας ενώνει. Οι πεινασμένοι λαθρομετανάστες του σήμερα, και αφού και αν συνδικαλιστούν στα επόμενα χρόνια, θα ανακαλύπτουν πως νέα κύματα λαθρομεταναστών θα παίρνουν τις θέσεις τους στο μεροκάματο των είκοσι ευρώ, δημιουργώντας νέες “θέσεις ανεργίας” ή πιο κομψά, “δουλειές που οι παλιοί μετανάστες αρνούνται να κάνουν”. Η διαιώνιση της σκλαβιάς στο όνομα της δήθεν συμπόνιας. Γιατί ανοιχτά σύνορα αυτό ακριβώς σημαίνει. Ο πιο “ανώδυνος” και αθόρυβος τρόπος να διαλύσεις μια μικρή χώρα. Αυτό δηλαδή που δεν επιτεύχθηκε μέχρι σήμερα, κάποιοι προσπαθούν να καταφέρουν σε λιγότερο από είκοσι χρόνια. Μόνο όταν δεν υπάρχει πια χώρος θα σταματήσουν να έρχονται οι μετανάστες, νόμιμοι και παράνομοι. Και ενώ ήδη υπάρχει το αδιαχώρητο, έχουμε την εξουσία και τα φερέφωνά της να έχουν κολλήσει και να έχουν επικεντρωθεί στον “προβληματικό” ανθρωπισμό του Έλληνα που προσπαθούν να τον “θεραπεύσουν” και να τον αναδείξουν με γερές δόσεις αντιρατσισμού και φιλανθρωπικής δήθεν προπαγάνδας.
Έχουμε λοιπόν και την εθνική συνταγή της σάτιρας με τύπους που έχουν καταντήσει οι ίδιοι γραφικοί βάλλοντας διαρκώς εναντίον των ίδιων και των ίδιων εθνικά υπερήφανων “γραφικών” θαρρείς και αυτοί είναι το μεγάλο μας πρόβλημα. Πρωτοπόροι στην αφασία και στον σοφιστικέ στρουθοκαμηλισμό.
Και βέβαια, έχουμε κολλήσει με ανύπαρκτες κυβερνήσεις με τις ανύπαρκτες πολιτικές τους και την απόλυτη σιγή ιχθύος από όλους ανεξαιρέτως: τους μαφιόζικα υπάκουους ενημερωτές και εξημερωτές, όλους τους πολιτικούς και όλους τους αφοσιωμένους ρουσφετοψηφοφόρους τους, όλοι μαζί συνένοχοι στο ξεπούλημα. Πόσο ανόητος μπορεί να είναι κάποιος;
Ουδέποτε στην Ιστορία η ελευθερία ενός λαού εξασφαλίστηκε με το άνοιγμα των συνόρων του. Ούτε με την διάλυση του στρατού ούτε με τις αγαθές προθέσεις και υποσχέσεις με αρπακτικούς γείτονες ούτε με τη συστηματική δημιουργία νέων “μειονοτήτων” στην εποχή του διαίρει και βασίλευε. Η ελευθερία αποκτήθηκε μόνο με αγώνα και αίμα. Πως κατάφεραν λοιπόν αυτοί οι κύριοι να πείσουν ολόκληρες γενιές πως η κατάθεση των όπλων είναι ο δρόμος προς την ελευθερία; Πως κατάφεραν να απαξιώσουν τον στρατό τη σημαία και την εθνική συνείδηση; Πως κατάφεραν να καλλιεργήσουν την απάθεια για τα εθνικά μας ζητήματα; Η ελευθερία και η ανεξαρτησία δεν είναι ένα δώρο που θα μας δώσει κάποιος. Είναι ένα δικαίωμα που αποκτάται μόνο με αγώνα. Οι γείτονές μας αλλάζουν την Ιστορία με το έτσι θέλω και με την υποστήριξη των αφεντάδων του διαίρει και βασίλευε, και ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας είναι ένα πρόσφατο παράδειγμα σαρωτικής επιβολής της πολεμικής ισχύος της νέας τάξης στην περιοχή των Βαλκανίων. Εμείς έχουμε αφεθεί στα χέρια μιας μεινότητας αριστεριστών που ορίζουν τα πράγματα στα μέσα ενημέρωσης, στα πανεπιστήμια, στην πολιτική. Έχουμε βαλθεί να αποτελέσουμε τον χώρο ενός μηδενιστικού πειράματος εθνικής αυτοκτονίας οδεύοντας χαρωπά στην καταστροφή μας και με μοναδικό έπαθλο το βραβείο διεθνούς πρωτοτυπίας. Της απόλυτης αφασίας.
Σε ποιά κοινωνία αγγέλων ζουν λοιπόν αυτοί οι καλοί άνθρωποι και χαριεντίζονται με αυτή την ανεξήγητη αμνησία τους ή την ηθελημένη αφέλειά τους θαρρείς και μόλις ανακάλυψαν το τροχό; Πότε παρέδωσαν τα όπλα οι υπόλοιποι επιθετικοί λαοί της περιοχής για να ρίξουμε και εμείς τις ασπίδες μας στο έδαφος; Από πότε η λούφα και η δειλία ονομάστηκε σάτιρα; Δεν μπορεί η μικρή Ελλάδα να ανατρέψει το παγκόσμιο σκηνικό παραδίδοντας πρώτη τα εδάφη της ανυπεράσπιστα απαξιώνοντας τις ένοπλες δυνάμεις της. Δυστυχώς αυτό είναι το παιχνίδι και όσο υπάρχουν άνθρωποι αυτό θα είναι. Μακάρι ο κόσμος να ήταν τόσο αγγελικά πλασμένος όσο και οι εγκέφαλοι των αριστεριστών σατιρικών που καταφέρνουν να περνούν το “μήνυμα” της υποτέλειας καλύτερα κι από τον κάθε δήθεν αριστερό κομματάρχη. Αλίμονο αν η σημαία ήταν μονάχα ένα σύμβολο του καταπιεστικού κράτους. Είναι και σημαίνει πολύ περισσότερα από αυτό όσο κι αν ωρύονται να μας αποδείξουν το αντίθετο.
Η κάθε σημαία ενός φιλειρηνικού κράτους έθνους είναι το δικαίωμα στην ανεξαρτησία και στην αυτοδιάθεση. Και η πραγματική ανεξαρτησία δεν αποκτιέται με μηδενιστικές ανοησίες και βαριά ύπουλη ηττοπάθεια κρυμμένη πίσω από έναν γελοίο “σατιρικό” σαρκασμό που προσπαθεί να ευτελίσει τα πάντα στο όνομα της εύκολης τηλεθέασης και ραδιοακρόασης.
Όσα ελαττώματα και προβλήματα να έχει η ελληνική κοινωνία μόνο με σκληρή δουλειά μπορούν να λυθούν και μόνο με σκληρή δουλειά θα παραμείνει μια κοινωνία με τα δικά της ιστορικά χαρακτηριστικά, μια κοινωνία με το δικαίωμα να είναι διαφορετική σε ένα πλανήτη που θα έπρεπε να σέβεται την διαφορετικότητα και όχι να την χρησιμοποιεί σαν ένα κενό σύνθημα επιβολής.
Οι μόνοι που δεν μπορούν να συνεισφέρουν είναι οι μηδενιστές του καναπέ που η εξουσία χρησιμοποιεί και τους δίνει βήμα για να διαδώσουν το μανιφέστο της ανοησίας τους, της αδιαφορίας τους και του αθεράπευτου ωχαδερφισμού τους. Ίσως τελικά να τα βρήκαμε τα όρια της σάτιρας. Τα βρήκαμε γιατί αρχίζουν να μας χτυπάνε βάναυσα στο κεφάλι. Τα όρια της σάτιρας είναι εκεί ακριβώς που αρχίζεις να παραδίδεις την ελευθερία σου για μια ώρα σαχλαμάρας.





Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: